Alle inzendingen over oneindigheid

1960 resultaten.

Sorteren op:

Continuüm

hartenkreet
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 703
In een zwart gat, een fractie voor een nieuwe oerknal, is hij alles in één - begint alles opnieuw eindeloos oneindig. Eens ziet een andere mensheid ons als de steen der wijzen.…

OUDE VERTELLING KOMT WEER

hartenkreet
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 630
geliefde sprookjes een verre nachtelijke stad stil in 't einderduister verzonken die haar plaats alleen aanduidt met een zwakke hemelgloed waar slopend werk en drukke pret samen bescheiden rossig glanzen Assepoester Sneeuwwitje Duimpje bestaan voor rijpe mensen als vertrouwde wijze dwaalsterren welke de wereld soms bezoeken d' oneindigheid…
Han Messie20 augustus 2011Lees meer >

mijn tijd

hartenkreet
4.3 met 10 stemmen aantal keer bekeken 751
Maar ik wil hem kunnen sturen; mijn momenten van geluk oneindig laten zijn of hem versnellen om de narigheid en pijn, precies zoals ik wil, heel kort te laten duren. Ook wil ik vaak wat tijd terug, wat maanden, ook wel jaren om, wat ik ooit heb meegemaakt bewuster te ervaren.…
Zeni5 maart 2012Lees meer >

Mijn dag en was niet oud genoeg

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.430
Zo schijn 'k (misschien der vreugd bestemd) een vrouw, die, vreemder angst beklemd, oneindig naait haar doden-hemd steke bij steke.…

blijven

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 538
alles ademt rust lucht en water in deze ommuurde kiezelsteen tuin een verdwaalde boom de enige die blijft staat dichtbij de oorsprong de kosmopoliet woont geworteld thuis en reist oneindig met de elementen als een waaier van liefdes beweegt zijn wuivend bladerdak onder de verzengende zon de storm beproeft teisterend de…
J. Bakx16 december 2013Lees meer >

Winterwee

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 511
Mis de oneindigheid van oogverblindend wit Gedempt en verstild alleen het knerpend geluid van samenpersende verse sneeuw onder warme wandelschoenen Mis m'n rode oren gegeseld door rondgierende wind en jeukende tenen na een te lange winterwandeling Mis tot op het bot verkleumd het gevoel van nooit meer warm worden Het zonnig geel…

Onze handen.

hartenkreet
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.044
Onze handen boden een stuk oneindige eeuwigheid waarbij het intense innige zwijgen in de spiegeling van onze ogen een eigen wervelend beeld beschreef, uit het ons onzichtbare weten ontstaan...…
katty18 februari 2015Lees meer >

Hare buik is zo welvende en zacht

poëzie
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.671
Hare buik is zo welvende en zacht Als van de wijde zee een ronde golf, Die een oneindige lichtglans bedolf Binnen zijn tedere en donzen vacht. Van uit die tedere en donkre nacht, Waarmee zij haar schatkamer overscholf, Zal stijgen, die zich zelf uit haar opdolf, Tot vrijheid ene lichte gouden vracht.…

zielen

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 491
mijn rusteloze ziel met wie je goed verdwalen kan neemt plaats bij het venster met zachtmoedige blik ziet ze het menselijk tekort daarbuiten vandaag neemt zij alles voor lief mijn zorgeloze ziel met wie je uit het venster vliegen kan ademt bovenaardse vergezichten met open blik wijst ze de wegen door oneindige labyrinten…
J.Bakx31 maart 2016Lees meer >

knipoog

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 531
Laat ik het soms oneindig stil. Terwijl door de prachtige ondeugd, in elk pupil Jij mij steeds weer om een antwoord smeekt.…
F. Maas20 januari 2017Lees meer >

tijdloos

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 497
denken wazige beelden dwingen mij onvermijdelijk tot het bewuster worden van mijn eigen eindigheid vreemd voel ik de oevervage overkant, verkerend in een perfect bewegende balans een onbeschrijfelijke vrijheid beheerst mijn geest, beïnvloedt mijn gedrag, vindt de waarheid in mijn zelf verzonnen woorden boven overvolle velden zweven oneindige…

Oude zwarte koning

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 508
Zwakste stuk in het spel der schaak Van oudsher van oneindige waarde Glanzend met zijn donkere kroon Waar de schaakspeler overheen staarde Tegen de witte koning elke strijd begonnen In overvloed verloren Doch menigmaal de slag overwonnen Nu uitkijkend over wuivend koren Hoog daar op de vensterbank Op opa’s stoffige oude zolder Met zijn…
M. Bos5 december 2017Lees meer >

Promesse de bonheur

gedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 12.896
Oneindig wakker is ze, warm en trots en zacht en mooi, zo mooi, ik krijg het niet gezegd. Het is een liefde die. Het is een wonder dat. En alles wat ik van een lichaam heb verlangd staat voor mijn ogen naakt te zijn, naakt en van mij. De kamer hijgt nog, geil en stroef.…

Een macroscopische wereld

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 445
jaren duren wij waren aan het sparen maar door de deflatie van arbeid en voeding bleek het onmogelijk een goed rendement te halen we hebben het voor elkaar de aardse maatstaf is wat soepeler gebleken en in het geheel van universele tekens slechts een peulenschil de mens is micro in een macroscopische wereld waar eeuwig en oneindigheid…
wil melker26 januari 2018Lees meer >

De nadagen

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 508
er vibreerde iets tussen licht en lucht dat ieder mentaal raakte onontkoombaar schreef een boodschap zijn letters in de menselijke geest een bericht dat voor allen dezelfde inhoud had door tal van beelden begeleid er is geen geloof en hopen meer wel liefde in een heel zeker weten wij delen eeuwigheid zijn deel van de oneindigheid…
wil melker11 februari 2018Lees meer >

Wachter

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 534
Zou ooit die wachter, net als wij een mens van vlees en bloed, een glimp der eeuwige oneindigheid hebben bevroed?…

Daarmee goed te leven?

netgedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 568
Het gebruik van riten en symbolen oneindige creaties van de geest, vaak gestuurd in kwetsbaarheid, een troost of eeuwenoude vloek, is mij om het even, een bestaan tussen mijn uiterste polen, in de draaikolk van de realiteit de queeste van verlossing komt de spiegel van vergankelijkheid voorbij, even lijkt ik te zijn verlost van mijzelf…
Pama3 september 2020Lees meer >

Rimpelwoud

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 668
We beklimmen samen in een droombestaan dode bomen geworteld in een oneindig bos waar klatergoud lokt voor de verloren kinderen je laat mijn hand niet los peutert handig uit jouw neus roept wat vlinders om versterking en in het bij je zijn klinkt een lied over hoe jij jezelf bent gebleven onder het maanlicht van de nacht ben jij…

jij die blijft

netgedicht
3.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 603
nabij het sprietige groene gras halverwege mijn tijd van aanwezigheid over velden van bewegende dalen aldaar, ja daar speciaal, ervaar ik stilte is mijn gevoel aan jou gewijd  het afscheid laat zich niet wissen doch vaart schommelend mee    van oneindige kilte in mijn zijn tot warmte in verbindend missen steeds meer word ik gewaar hoe…

schelp

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 538
Het geluid van de schelp is oneindig net als de zee eindeloos, tomeloos waar je uren naar kan luisteren Als ik hem tegen me aanhoud Hoor ik je stem zacht fluisteren De schelp heeft vele gezichten zoals de man Die je prikkelt en aan wilt raken met je vingers zacht betasten Hard en geruwd aan de buitenkant Of als een vrouw Zacht gevormd…

Een toren

netgedicht
5.0 met 24 stemmen aantal keer bekeken 491
de stemmingen die ieder van nature bij zich had in zijn standaard woordenschat een snelle start lag altijd binnen bereik als alles mee wilde werken een gewoontegang met geijkte en beproefde zaken naar school als bron en verrassing nieuwe dingen en mensen ieder een eigen stoel en graag een speelclaim op het hele lokaal oneindig…
wil melker20 oktober 2023Lees meer >

Ambiguïteit

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 604
als het ondergaat wordt het niet donker Beschrijf het als vorm die nog niet gevormd is als omvang nog steeds zonder inhoud of zeg dat het vaagheid is die je verwart: kom je het tegen, heeft het geen voorkant en volgt je het, heeft het geen achterkant de oorsprong ligt achter ons naamloos in aeonen van eeuwige oneindigheid…
Maxim8 november 2024Lees meer >

Doorheen de verlaten straten van de stad bij nacht

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 701
de stad bij nacht ben ik op weg naar huis, ik, verdwaald reiziger het is een warme nacht, stil en zonder vijandigheid en toch broeden eenzaamheid en pijn donkere plannen van wanhoop en angst ik ben op weg naar huis, doorheen mijn stad dwalend in sombernis en gelatenheid dralend, achtend op een teken van God een uitnodiging tot zijn oneindigheid…

Intieme gewoonte

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 323
kansen in jouw oeverloze liefdeskus nabij het zilte zaaisel van dwaze fantasieën oefen je in klussen proef je de ware aard van het verlangde geluk in bewegingen van het proberen in taak van denkend verder leren blijf je een beginneling zonder werkelijke ervaring op zoek naar sensatie wijs genoeg en flink doorzichtig voor de oneindige…
mobar12 september 2025Lees meer >

stille schreeuw

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 237
Ik roep je in de stilte van kathedralen, waar echo s vallen als tranen op steen – en hoor alleen mijn eigen hart, dat breekt als een viool onder oneindige vingers, toch blijft het spelen, speelt tot het laatste snik.…

Kees XXXI; bereid

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 159
Naderbij stond het dorp, rust in oneindig onthaasten en Leven, - zij kon haar angst hier nooit meer ontlopen, doofde zonder dat zelfbewustzijn; in haar was niks dan een dadendrang, alsof hij niets beter kon dan bouwen, - voorzeker vlogen haar dromen ontegenzeggelijk in het oog: de opgeklopte profilering.…

Alsof

netgedicht
2.7 met 12 stemmen aantal keer bekeken 202
Nooit meer verzeilen in je levensdrang jou nooit meer uit het oog verliezen een bed violen op je graf jouw oneindige koelte Je hand onzichtbaar op mijn hoofd het droeve aanhoudende koeren van duiven Ik wil je opnieuw wakker maken. Ik knijp mijn ogen dicht alsof we buiten zijn.…
J.Bakx1 oktober 2026Lees meer >

Antifoon

netgedicht
3.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 750
Mijn laatste woorden stamel ik binnen de kantlijnen van dit gedicht: vanuit de taaldomeinen waarin ik woon zing ik zacht mijn antifoon: Totdat de ziel van onze woorden wederkeert werp ik een baken in de zee van tijd dat uit de tal van tekens uit oneindigheid slechts jouw bewegen registreert.…

spinnende behaagzucht

netgedicht
4.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 734
opnieuw en opnieuw en opnieuw maal miljard keer van het aanrecht naar het onontkoombare drama de moord op zijn vrouw waar hij niet kan mee leven of kan sterven of enig ander eindig inferno de dood is de dood, het leven éénmalig en wij universeel meermalen de kop in het zand de eindigheid en oneindigheid, alfa en omega, amen * zoals met…