2333 resultaten.
Droom
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.382 Dan droom ik en droom ik weer
van een schitterend huis
verdiept
in vele kamers
uitgevend over
verre verten
en lokkend landschap.
Wij zijn er.
Jij en ik.
Wij samen.
Dan rolt er
gedonder
gruist er geraas
scheuren muren
stuivend tot puin.
Maar
Wij blijven samen.
Onkwetsbaar.
Vallende brokken raken ons niet.…
Gaudix
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
891 Vraatzuchtige machines slaan
gapende scheuren in de flanken
van de bergen om Granada,
de stad waar statige buurten
gestadig groeien op de korsten
van het gewonde landschap.
Wat steenworpen verder
liggen in koele grotten
de oudste huizen van Europa:
Barrio Troglodyte,
waar het licht al duizenden jaren
in perfecte stilte balanceert.…
panorama
netgedicht
3.9 met 37 stemmen
1.859 hoog
reiken de dunne poten
van de gazelle
in de poel
waar vogels af en aan vliegen
ik leg
me te rusten
in de jaarringen van bomen
en de stilte in mijn buik
het open landschap
en de bloemen in mijn hand
strelen op je mond
de geur van het beminnen
ik schrei jouw naam
in duizend wolken en begeef
me naar de kraterrand
voorbij…
verwantschap
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
676 ik zag de muurschildering
en de zee die zich naar binnen zoog
als waaide het landschap rond
en rond de regenvlagen
bloedrood, vol maanden en uren
ik zag jou slapen
onder de wind, de dagen moe
van lichaam op lichaam
van stenen op water en golven
die zwaar, vol draaien dwongen
ik zag wat ik wilde zien
in de krankzinnigheid
en…
spinsel
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
474 als hij vandaag in de
schoonheid zou willen slapen
zal het een landschap zijn
zonder lichaam, langs lijnen met
buitenaardse voetstappen
waarin betraande ogen gaan sterven
in winden van onbestaande realiteit
in vernielde verwachtingen
in het spinsel van donkere dagen
lijkt de dichter in de man dronken
van zijn eigen verzen en in het licht…
ook de maan gaat voorbij
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
721 je draagt de ochtend voor je uit
en ik de avond
naar de ongetelde dagen
van het dakloze landschap wanneer
ik me stiller dan stil omdraai
naar de dode hond van jaren
met woorden die nergens in
zee keren
of zich op de achtergrond bewegen
als wandelaars in richtlode
wind
het licht sterft en het strand
stamelt ontij
leg…
winterschimmen
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
655 dat
dagen regen zijn
en dat jij de uren van
die dagen nog eens
onderstreept
- nadien-
maakt mij tot regen
vastgevroren
in winter
in mijn vacht
zoals een vogel, dood
onder doornstruiken
en afgesleten rotsen
tegen het landschap
geklemd
dat ik dan sneeuw
op suikerwitte bloemen
en jij je hand niet reikt
naar het geluk…
Een zilt woordje
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
473 ik voel in het zand
weer de warme hand
van een eindeloze zomer
zacht kabbelt zee
licht gekuifd door de wind
een zilt woordje mee
nog scherpt de zon
in donker contrast
het ronden van aarde
maar met het verglijden
van uren lijken schepen
door wolken te sturen
zijn kleuren gevlucht
naar een vervloeiend landschap
van water en lucht…
Grensmoment
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
514 Blokken
Op mijn tenen lopen
Heilig resultaat
Topprestaties
Doel voor
Mijn toekomst
Beste van besten
Wil ik zijn
Moe van het altijd
Buitengesloten
En onopgemerkt zijn
Dan in de grauwe
Novemberlucht zo
Maar een grijze
Zeppelin - vervreemdend
Element verdwaald in het
Wijde landschap
Van mijn jeugd
Mijn toekomst vervreemd…
Het Beleven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 Een oer-Hollands landschap
in Noord-Brabant.…
Het landschapsschrift
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
838 Het was alsof er
een landschap lag
in het landschapsschrift
nevelend in een droomwereld
soms effende er iemand een heuvel
als een apostel van verdriet
en deelden vrouwen geneugten
met hen die van niets konden leven
dan kwam de rivier
uit een ruisende bron
ontstonden er steden
werd er handel bedreven
wat in de echte wereld
bedrieglijk…
Steeds voortdurender
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
434 Ongeveer
1,3 lichtseconde om
precies te zijn, ruimte
kent geen tijd zoals wij
geen genade, ook geen
wonden meer, steeds
dieper, verder, definifief
onherhaalbaar, steeds
exclusiever lopen we
ons landschap uit…
rode lijn
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
504 als ik naar de horizon kijk
en alras mijn ogen sluit
dan zie ik een rode lijn
ver voor de einder uit
in stilte met beide ogen dicht
komt mijn landschap tot bedaren
en zijn uiterste polen gelijkgericht
bij wijze van spreken, als het ware
hoor ik daar in de verte een stem?
is het degene die ik altijd zocht?…
Bergen-Belsen (31-08-'17)
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
822 de stilte is pijnlijk
maar vergeleken met de pijn
van hen die hier hebben geleden
mag het geen naam hebben
minstens 70.000 onschuldigen
van vlees en bloed lieten hier
het leven en vonden een plek
in één van de massagraven
sprakeloos en vol verwijt
denk ik waarvoor en kijk terloops
naar dit schuldige landschap
waar de heide thans nog…
retentie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
443 ik vroeg me af wat ik zou vragen
bij ondergaand daglicht
of een naderende voltooiing
een aankoelende werking heeft
zolang er water staat in het bekken
van achtergelaten zomervreugde
wat overblijft is een trouwring
aan voldragen beenderen
of er dan nog reden genoeg is
om de weg te vinden
in het landschap zoals we dat kenden
en daaraan…
Onvindbaar
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
610 Het landschap dat zich in bochten wringt
Om niet op te vallen, om er niet te zijn
In een hoek weg te duiken, te schuilen
In een schaduw van schimmen
Schuchter, schuw, luw, leeg, vaag, vaal
In licht dat zelfs geluid doet dimmen
In lucht die nevel druppelings doet druilen
Met tranen van doorzichtig kristallijn
Daar, waar een zwarte vogel in stilte…
Misschien
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
664 de ochtend ademt zacht
en ik kijk naar september
meimaand van de herfst
ik zie de lindebomen
met hun brede kronen
en de witte berken
als verfijnde dames
ze kennen de waarheid
van de jaargetijden
ik geniet van mijn land
waar de hemel
het halve landschap is
misschien droomt de zon
van een vijfde seizoen
het stemt me gelukkig
in deze…
Hier en nu
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
131 Wijd is het landschap
Rondom ons heen.
Eng is het leven,
Waarin jij nu leeft.
Morgen veel dichterbij
Dan gisteren, dat
Steeds verder weg geraakt.
Het verleden is onuitwisbaar,
De toekomst ongewis,
Pas bekend als die verleden is.…
Verliefd...steeds meer gedichten...
hartenkreet
3.2 met 19 stemmen
2.374 Deze liefde die houd nooit meer op,
dit is een liefde die niet meer verstild.
Deze liefde creëert eindeloos gedichten,
die jou continu over mijn gevoelens blijven berichten.…
Schenken
netgedicht
3.7 met 101 stemmen
39.572 Uit een fles vol zwart verlangen
schenkt hij zonder enig maatbesef
zijn verdroogde glas vol slangen
alom sidderend voor zijn lef
De verstilde hartstocht komt tot leven
de passie nu ook huizenhoog
haar silhouet lijkt vaag te zweven
en hij wrijft zijn tranen droog
Heel zijn wezen nu vulkanisch
de aarde trilt achter ontkurkte gloed
elke beweging…
Afstand
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.728 stuiptrekgewijs
afstand neemt van strand
en vasteland
zo neem ik afstand van jou:
de vloed is uitgewoed
de tsunami van passie
passé
tijden van ebbe strekken
strand tot arena voor verbaal
gevecht beslecht in afweer
en afkeer
in ijzige kilte ontvouwt zich
beklijvend besef van
schrijnend gebrek aan hoop
of houvast
koude krassen als verstilde…
Barcelona
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.121 En waar we alles deden wat we graag wilden,
na 11 maart zelfs 3 minuten lang verstilden.
Ik droom van je, ik droom van je elke nacht,
omdat ik thuis hoor bij jou, bij al je pracht.
Ik fluister je naam, omdat ik je zo erg mis,
en ik me afvraag hoe het vandaag met je is.…
Zo graag
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.473 En heeft de zon nog niet het langst geschenen,
al zijn de wolken nu en dan verstild?
Ik weet het niet, of is 't visioen verdwenen
nu 't avond wordt en alles plots verkilt?
Ons leven is een ebbe en vloed van ooit bereiken
van wat de ziel vervult en leven geeft.…
Vernietigend
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
2.428 in stille verbondenheid
ik zie het koord van jouw leven
de lijn tussen goed en slecht, iedere dag
voorzichtige stappen, om het lot niet te tarten
En toch, als het even kan, een zijstap
maar nooit terug, nooit heel
en altijd minder dan de vorige keer
dromen najagend in de nacht, kleur
bekennen overdag, lijdzaam
Je mond in glimlach verstild…
Rembrandt's passie
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
832 in het koninklijke blauw en roodgeel en goud,
toont zich Oktober, stille maand van de herfst,
voorzichtig glurend langs bronsgroene bladeren,
traag en verstild tekent het silhouet van
een ijle vlucht kraanvogels zich af, je hoort
ze hoog en ver roepen, langs het pastelblauw
van deze vroege, ja bijna droeve avondlucht;
mijn vriend, de Noordenwind…
zo anders gelijk
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.043 als ik niet ben gelijk jij wilt,
in jouw spiegel;
een bloem die eeuwig weerkaatst,
tot onophoudelijk bloeien bereid
raak ik verstild,
word ter plekke geplaatst
achter in de rij der verscheidenheid
zal je mij dan nog zien
als ik verdwaal in de tuin
van de verschraalde mildheid
ook mijn denken wordt vertroebeld
door ontkende geluiden…
Waar tijd de zeilen slijt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
416 zeilen slijt
en windhandel vooruitgang brengt
voor kooplui land en continent
ook vogels broedend op het oude akkerland
oppers met gedroogde tarwe in het
zonne-uur bij de scheefgezakte hooibergschuur
waar ploegen wolken stof doen waaien
achter twee robuuste zeeuwse paarden
onvermoeibaar stappend in het rechte spoor
nog zijn ze er de verstilde…
Boer zoekt vrouw
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
604 de arme boer, hij ploegde eenzaam voort
zijn zaad liet slechts verstilde akkers bloeien
de liefde was alleen besteed aan koeien
die zeiden ‘boe’, doch nooit een innig woord
door geiten werd hij vaak geringeloord
geen nageslacht zou op zijn erf volgroeien
hij kon het zware celibaat verfoeien
de trage trekker leek in veen ontspoord
maar zie…
HERFSTGROND
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
487 Verstild wandelt bezwerende daadkracht
door het kleffe zwart, schept met wonderhanden
luchtig kruim voor de maandenlange nacht.
Het duister binnen de zachte wanden
is al wat daar woont een vertrouwde wacht.
Warme wil om te bestaan blijft branden!…
treurwilg
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
509 geborgen
in de luwte
van het lover
van de oude treurwilg
aan de waterkant
verstilde het rumoer
in haar hoofd
kwam ze tot rust
talmend op de bank
onder de boom
ze staarde lang
door de sluier twijgen
naar het water
waarin ze wou verdrinken
in vergetelheid
de avond was gevorderd toen ze
besloot toch maar naar huis te gaan…