2105 resultaten.
een andere balans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
654 ver gekend
breed gespreid, hier ligt de sprong
voor- of achterwaarts te wachten
op de mens en zijn vergissing
een momentum van de eenzaamheid
of wat warmte in de kleinste hoek
ben je mens geweest, het antwoord
en de vraag een groteske rondedans
hij weet het niet, nog niet
een herkansing is zijn droom
voor een meer beleefd beleven
de verte…
schots in de karavaan
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.199 eindeloze woestijn
met een stokkie slaan
op de platte trommel
nergens groene oase
water en geitenkazen
wel vaak fata morgana
een bar in Barcelona
waar wij ons subito laven
verschonen en beschaven
over de drukte verwonderen
als het dan gaat donderen
zoeken we veilig heen komen
om in de droogte af te stomen
nu hoor ik voor den drommel
in de verte…
New York City
gedicht
3.1 met 17 stemmen
10.317 In de verte loeide
een brandweersirene.
---------------------------------------------------
uit: 'Het orakel van New York City' 1969.…
Lieve God
netgedicht
2.9 met 17 stemmen
1.065 Op je allerlaatste bed - de witte
hyacinten bloeiden - vroeg je mij
waarom ik uit betraande wimpers
keek naar vroege en vreemde verten.
God, ik weet dat u veel dichter bent,
ik voel u op mijn bleke en broze huid
alsof u naast mij staat in deze nacht
wanneer de herten springen in het
jonge kruid der lente.…
woorden rappen zonder adem
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.416 er zitten hoeken
in de klanken van de gong
het tellen is begonnen
gezichten zijn nog jong
ogen knipperen niet eens
ze incasseren ongevraagd
de dreunende geluiden
die het discodansen vraagt
blikken star gericht
op verten die oneindig lijken
rook verdampt het beetje zicht
laserlicht om in te kijken…
Afscheid van de spijt
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.460 Jij zult met die ander dansen,
ik blijf in de verte staan.
In die laatste dans van kansen
raak ik je voor eeuwig kwijt.
Jij zult met die ander dansen,
ik neem afscheid van mijn spijt.…
Tien over tien
hartenkreet
4.2 met 30 stemmen
3.872 Aan het einde van het spoor
zag ik de laatste treinen gaan
ik stond alleen op het vijfde perron
keek naar de klok die stil was blijven staan
Zou dat het laatste zijn vroeg ik me af
een stipje dat in de verte verdween
langzaam kwam de mist opzetten
waar eerder nog de maan zo helder scheen
Was met die trein ook mijn liefde verdwenen
had het…
dageraad
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
1.024 de vogels fluiten
zo verwacht mijn oor
als ik de deuren open
van mijn tuinkamer
de wereld komt
dan naakt binnen
dat denk ik althans
het is een kip
dat zijn schor geluid
laat horen
die weet wat het is,
niet bewust natuurlijk,
om op te staan bij
opkomend licht
in de verte wat rumoer
van het vroege verkeer
nog vreedzaam van dreun…
de boom, het blad en de wind
hartenkreet
2.9 met 18 stemmen
3.126 In de verre verte verdwijnt het licht
Duister en donder komen snel heel dicht
De boom kraakt, jankt, hij lijkt bedrukt
Het laatste blad wordt losgerukt
Langzaam dwarrelt zij naar beneden
Wat is die eerste lentedag lang geleden
Geen enkel blad wordt ooit nog zo volmaakt
Fluistert de wind die het afscheid bewaakt
En nu het blad haast ongemerkt…
Ogen die vertelden
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
804 spraken rustig over alles
eendjes zwommen zondeloos
voelde jouw hand in de mijne
ging recht op en keek je aan
zag je ogen die vertelden
dat we samen verder gaan
vogels fluiten uit de struiken
eenden kwaken lieve lust
bloemen kleuren volle borders
en het gras ruikt naar geluk
rozen geuren naar de liefde
struiken buigen in de wind
in de verte…
Bloeide blauw boven het koren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
533 ik zag je in de verte staan
je bloeide blauw boven het koren
je zachte lichaam sprak me aan
voeten in het groen verloren
je zwaaide toen ik nader kwam
het zonlicht danste op de wegen
zag hoe je mijn schaduw overnam
met lippen vochtig van de regen
je blikken maakten sprakeloos
verlegen kleurden ook mijn wangen
je keek hoe ik mijn ogen sloot…
Liefde en ouderdom
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
2.024 Vlees dat langzaam verteert
een holle blik van verdriet,
een ziel die je omhelst
zo innig en sterk
als de bomen in de verte.
Een glimmend gezicht
stralend van licht
dat van niemand en iets zegt te houden
maar eigenlijk alles en iedereen in zich draagt.…
Verfrissend
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
441 de stroom en de wind zaten tegen
ik was koud en zout
kleine witte zeilen in de verte
benadrukten de zee van verlatenheid
de aarde sliep nog
mijn gedachten waren mistig
de ochtend bleek en aarzelend
mijn verleden zat in mijn huid gegroeft
mijn herinneringen stroomden in mijn bloedsomloop
de zeewind blies over onzekerheden
toch was er iets…
het oog van de gedachte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
810 alsof lucht ledig is
door mij heen blaast
daadwerkelijk in onzichtbaarheid
zoals, titelloos
het gelaat
in een gedicht
dat onder metaforen van de zee kruipt
en het zwijgen wordt opgelegd
zonder onderhandelen
over woordwaarde of het aandeel
tot berusting, het gegeven dat aanbreekt
wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte…
Stemming
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
517 wollig groengebied
vlinders fladderen sierlijk
boven het weelderige goudgelaat der boterbloemen
(dat kijkt zo wijs) ik lief het zo
de winde wind vlecht een zomerzacht genoegen
in het licht van mijn zeeblauwe ogen
waarover rust zich heeft neergelegd
de jonge dag is nog maar net begonnen
langs hemelsblauwe wolken
een vogel fluit in de verte…
schemering ( in sepia )
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
630 zwoel kruipt de schemering nabij
drapeert zijn schaduw lieflijk
over het helle zomerlicht,
vervaagt de kleuren van de dag
zilverwit speelt een zonnestraal
door het gebladerte van groene kruin,
verstild tegen de grijzende verte
staat in sepia gekleurd, een wollige kudde
roerloos als beelden neer gezet
een meerkoet met haar jong achterlangs…
Sfeerverpesters
hartenkreet
3.0 met 12 stemmen
1.034 Zon op, dauwdrup aan dennennaalden
glinster aan konijnenvacht etend van gras
koolmeesje hipt, pikt en vlucht, snavelvol
eekhoorntjesspel in top van de eikenboom
bosgeur, dennenreuk, vlier en lijsterbes
….rust-verstorend hondengeblaf in de verte
irritante stem roepend om gehoorzaamheid
weg is de illusie van een sprookjeswereld
door onverschilligheid…
Wandeling naar de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
548 In de verte hoor
ik een kind huilen en roepen of is het een
vogel die z'n familie zoekt, wanhopig als ik?…
Laten we zwijgen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
775 want afstand scheppen
en in beweging zetten
daarvoor neem je het woord
benoem iets en je raakt het kwijt
of dekt het af als een geheim
met verhullende oppervlakkigheid
de grens waar mensen over
en langs gaan of door worden
geraakt en afgetast
niet verder dan de schil
de eerste lijn een kom
niet dichterbij, tot hier
de verte achter…
Apogeum
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
417 het begin van een lange reis
Langs zilveren oevers, over glooiende velden
Zijn bloemen uit honing gehouwen
Om te leven met zachte hand, nog niet tegen elke prijs
Aan het eind van moezijn, van opgeklommen jaren
Van verwilderd bederf en doorvlochten angsten
Blijven lege tafels en stoelen over
Die in ultiem samenzijn stof vergaren
In de verte…
Verborgen tuinen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
684 Een onaanraakbare verte. Een zucht.
Ik wacht, laat de uren glippen
en een geluidloze schreeuw
verlaat mijn lippen.
Vandaag schrijf ik mijn eerste vleugels.…
Het verlaten strandpaviljoen.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 In de verte de zee, de branding
en om het verlaten strandpaviljoen
waait de zilte zeewind.
Alle luiken zijn dicht, het terras
is leeg, anders is het daar een bont-
gekleurd gezicht.
In de zomer ruik je de zonnebrandolie,
het terras is dan in badtenu gehuld
en je ziet er mensen hun ijsco's en
frites smakelijk etend.…
Heilige nacht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.282 Torenkraaien krassen in de verte.
Vier uur. Gestommel op de trap.
Onze kater is in aantocht.
Vastbesloten om in ons bed te slapen.
Hij gaat tegen me aanliggen en spint.
Zijn vachtig hoofdje naast mijn kalende kop.
Zijn spinnen stopt, hij sluimert.
Mijn nachtwereld opent zich.
Vredig als een hemel.
Alles is er, alles mag er zijn.…
Woud
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
837 In de verte ligt een uitgestrekt woud,
heel donker en oud
Daarin zingt een fluistering,
indringend en niet te verstaan
Als de maan die tussen de bomen door,
licht schijnt op de verduistering,
Waar de stemmen over gaan
Is gekerfd in het zwarte hout
Deze bomen met hun tekens eeuwenoud
Door maanlicht als van goud
Zijn onzichtbaar en eeuwig…
krocht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
577 Met beverige vingers tast hij
langs kale muren naar
enig houvast,
een illusie van herinnering
misschien,
die de voosheid van zijn leven
een zweem van zin geeft
Soms hoort hij voetstappen
of stemmen
die hol galmen in de verte.
Maar niemand komt
hij is een afgeschreven mens:
zelfs de dood is hem vergeten…
Naamloos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 eenzaam over nachtelijke velden
de strandjutter vertelt
zijn zeewaardige verhaal
is het de herkenning
die de projectie veroorzaakt
of de projectie
die de herkenning raakt
over woeste golven
merkwaardige helden
avonturen in de nacht
vrouwen met zalmneusjes
mannen die lijken op Pinokkio
bij de sloot zitten een paar fazanten
in de verte…
Lege ochtendstond
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
795 liefde is in mij gevangen
als de bloem in zijn knop
niets kan dat vervangen
bron droogt nimmer op
dromen drijven in duister
passie is slechts een lust
niets vlucht weg in luister
als jij mijn lippen kust
als alles is vergeven
tijd om weg te gaan
niets om voor te leven
blijf ik nog even staan
verstervend in de verte
ontvlucht de overkant…
De schijn doorboort?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
486 We zijn door de realiteit vermomd,
wachtend op de naderende bui
het getijde neemt ons de maat,
verstoort de bedoelde contouren
van een nog uit te vinden toekomst
mistige verten in het
landschap van het ongewisse.,
beelden verstrengeld,
in luiheid niet te onderscheiden
in de tweedeling van gedachten,
hun schaduwen reiken
steeds…
Nooit
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
503 Gewoon een letter
toegevoegd
aan ooit,
dat nog enigzins
luwt daar in
de verte.
Maar met nooit
(wat raar klinkt
als je het blijft
herhalen)
kom je nergens,
het gaat ook nergens heen.
Bijvoorbeeld:
NOOIT zal ik spruitjes
eten, want die vind ik vies,
maar als je honger lijdt
vervalt deze nooit.…
ons leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
522 ga vijftig jaar terug
en nog eens vijftig jaar
en doe dat twintig keer
zijn we terug in het jaar duizend
twintig mensenlevens na elkaar
passen makkelijk in een klaslokaal
en je hoort ze ook praten
al die stemmen uit de verte
recht voor je neus
je kunt zelfs kwaad worden
die wil ik niet meer horen !…