Alle inzendingen over verte

2105 resultaten.

Sorteren op:

een andere balans

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 654
ver gekend breed gespreid, hier ligt de sprong voor- of achterwaarts te wachten op de mens en zijn vergissing een momentum van de eenzaamheid of wat warmte in de kleinste hoek ben je mens geweest, het antwoord en de vraag een groteske rondedans hij weet het niet, nog niet een herkansing is zijn droom voor een meer beleefd beleven de verte…

schots in de karavaan

netgedicht
4.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.199
eindeloze woestijn met een stokkie slaan op de platte trommel nergens groene oase water en geitenkazen wel vaak fata morgana een bar in Barcelona waar wij ons subito laven verschonen en beschaven over de drukte verwonderen als het dan gaat donderen zoeken we veilig heen komen om in de droogte af te stomen nu hoor ik voor den drommel in de verte…

New York City

gedicht
3.1 met 17 stemmen aantal keer bekeken 10.317
In de verte loeide een brandweersirene. --------------------------------------------------- uit: 'Het orakel van New York City' 1969.…

Lieve God

netgedicht
2.9 met 17 stemmen aantal keer bekeken 1.065
Op je allerlaatste bed - de witte hyacinten bloeiden - vroeg je mij waarom ik uit betraande wimpers keek naar vroege en vreemde verten. God, ik weet dat u veel dichter bent, ik voel u op mijn bleke en broze huid alsof u naast mij staat in deze nacht wanneer de herten springen in het jonge kruid der lente.…

woorden rappen zonder adem

netgedicht
3.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.416
er zitten hoeken in de klanken van de gong het tellen is begonnen gezichten zijn nog jong ogen knipperen niet eens ze incasseren ongevraagd de dreunende geluiden die het discodansen vraagt blikken star gericht op verten die oneindig lijken rook verdampt het beetje zicht laserlicht om in te kijken…

Afscheid van de spijt

hartenkreet
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.460
Jij zult met die ander dansen, ik blijf in de verte staan. In die laatste dans van kansen raak ik je voor eeuwig kwijt. Jij zult met die ander dansen, ik neem afscheid van mijn spijt.…
Robin Hobb22 oktober 2008Lees meer >

Tien over tien

hartenkreet
4.2 met 30 stemmen aantal keer bekeken 3.872
Aan het einde van het spoor zag ik de laatste treinen gaan ik stond alleen op het vijfde perron keek naar de klok die stil was blijven staan Zou dat het laatste zijn vroeg ik me af een stipje dat in de verte verdween langzaam kwam de mist opzetten waar eerder nog de maan zo helder scheen Was met die trein ook mijn liefde verdwenen had het…
Moeke28 augustus 2006Lees meer >

dageraad

netgedicht
3.7 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.024
de vogels fluiten zo verwacht mijn oor als ik de deuren open van mijn tuinkamer de wereld komt dan naakt binnen dat denk ik althans het is een kip dat zijn schor geluid laat horen die weet wat het is, niet bewust natuurlijk, om op te staan bij opkomend licht in de verte wat rumoer van het vroege verkeer nog vreedzaam van dreun…

de boom, het blad en de wind

hartenkreet
2.9 met 18 stemmen aantal keer bekeken 3.126
In de verre verte verdwijnt het licht Duister en donder komen snel heel dicht De boom kraakt, jankt, hij lijkt bedrukt Het laatste blad wordt losgerukt Langzaam dwarrelt zij naar beneden Wat is die eerste lentedag lang geleden Geen enkel blad wordt ooit nog zo volmaakt Fluistert de wind die het afscheid bewaakt En nu het blad haast ongemerkt…
Steven Decroos28 september 2006Lees meer >

Ogen die vertelden

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 804
spraken rustig over alles eendjes zwommen zondeloos voelde jouw hand in de mijne ging recht op en keek je aan zag je ogen die vertelden dat we samen verder gaan vogels fluiten uit de struiken eenden kwaken lieve lust bloemen kleuren volle borders en het gras ruikt naar geluk rozen geuren naar de liefde struiken buigen in de wind in de verte…
wil melker27 oktober 2006Lees meer >

Bloeide blauw boven het koren

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 533
ik zag je in de verte staan je bloeide blauw boven het koren je zachte lichaam sprak me aan voeten in het groen verloren je zwaaide toen ik nader kwam het zonlicht danste op de wegen zag hoe je mijn schaduw overnam met lippen vochtig van de regen je blikken maakten sprakeloos verlegen kleurden ook mijn wangen je keek hoe ik mijn ogen sloot…

Liefde en ouderdom

hartenkreet
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.024
Vlees dat langzaam verteert een holle blik van verdriet, een ziel die je omhelst zo innig en sterk als de bomen in de verte. Een glimmend gezicht stralend van licht dat van niemand en iets zegt te houden maar eigenlijk alles en iedereen in zich draagt.…

Verfrissend

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 441
de stroom en de wind zaten tegen ik was koud en zout kleine witte zeilen in de verte benadrukten de zee van verlatenheid de aarde sliep nog mijn gedachten waren mistig de ochtend bleek en aarzelend mijn verleden zat in mijn huid gegroeft mijn herinneringen stroomden in mijn bloedsomloop de zeewind blies over onzekerheden toch was er iets…
Nadine14 april 2010Lees meer >

het oog van de gedachte

netgedicht
4.2 met 20 stemmen aantal keer bekeken 810
alsof lucht ledig is door mij heen blaast daadwerkelijk in onzichtbaarheid zoals, titelloos het gelaat in een gedicht dat onder metaforen van de zee kruipt en het zwijgen wordt opgelegd zonder onderhandelen over woordwaarde of het aandeel tot berusting, het gegeven dat aanbreekt wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte…

Stemming

netgedicht
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 517
wollig groengebied vlinders fladderen sierlijk boven het weelderige goudgelaat der boterbloemen (dat kijkt zo wijs) ik lief het zo de winde wind vlecht een zomerzacht genoegen in het licht van mijn zeeblauwe ogen waarover rust zich heeft neergelegd de jonge dag is nog maar net begonnen langs hemelsblauwe wolken een vogel fluit in de verte…

schemering ( in sepia )

netgedicht
4.7 met 13 stemmen aantal keer bekeken 630
zwoel kruipt de schemering nabij drapeert zijn schaduw lieflijk over het helle zomerlicht, vervaagt de kleuren van de dag zilverwit speelt een zonnestraal door het gebladerte van groene kruin, verstild tegen de grijzende verte staat in sepia gekleurd, een wollige kudde roerloos als beelden neer gezet een meerkoet met haar jong achterlangs…
lijda11 juli 2010Lees meer >

Sfeerverpesters

hartenkreet
3.0 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.034
Zon op, dauwdrup aan dennennaalden glinster aan konijnenvacht etend van gras koolmeesje hipt, pikt en vlucht, snavelvol eekhoorntjesspel in top van de eikenboom bosgeur, dennenreuk, vlier en lijsterbes ….rust-verstorend hondengeblaf in de verte irritante stem roepend om gehoorzaamheid weg is de illusie van een sprookjeswereld door onverschilligheid…

Wandeling naar de zee

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 548
In de verte hoor ik een kind huilen en roepen of is het een vogel die z'n familie zoekt, wanhopig als ik?…

Laten we zwijgen

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 775
want afstand scheppen en in beweging zetten daarvoor neem je het woord benoem iets en je raakt het kwijt of dekt het af als een geheim met verhullende oppervlakkigheid de grens waar mensen over en langs gaan of door worden geraakt en afgetast niet verder dan de schil de eerste lijn een kom niet dichterbij, tot hier de verte achter…
Ludy Bührs9 november 2011Lees meer >

Apogeum

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 417
het begin van een lange reis Langs zilveren oevers, over glooiende velden Zijn bloemen uit honing gehouwen Om te leven met zachte hand, nog niet tegen elke prijs Aan het eind van moezijn, van opgeklommen jaren Van verwilderd bederf en doorvlochten angsten Blijven lege tafels en stoelen over Die in ultiem samenzijn stof vergaren In de verte…

Verborgen tuinen

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 684
Een onaanraakbare verte. Een zucht. Ik wacht, laat de uren glippen en een geluidloze schreeuw verlaat mijn lippen. Vandaag schrijf ik mijn eerste vleugels.…

Het verlaten strandpaviljoen.

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 498
In de verte de zee, de branding en om het verlaten strandpaviljoen waait de zilte zeewind. Alle luiken zijn dicht, het terras is leeg, anders is het daar een bont- gekleurd gezicht. In de zomer ruik je de zonnebrandolie, het terras is dan in badtenu gehuld en je ziet er mensen hun ijsco's en frites smakelijk etend.…
martin valk14 oktober 2013Lees meer >

Heilige nacht

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.282
Torenkraaien krassen in de verte. Vier uur. Gestommel op de trap. Onze kater is in aantocht. Vastbesloten om in ons bed te slapen. Hij gaat tegen me aanliggen en spint. Zijn vachtig hoofdje naast mijn kalende kop. Zijn spinnen stopt, hij sluimert. Mijn nachtwereld opent zich. Vredig als een hemel. Alles is er, alles mag er zijn.…

Woud

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 837
In de verte ligt een uitgestrekt woud, heel donker en oud Daarin zingt een fluistering, indringend en niet te verstaan Als de maan die tussen de bomen door, licht schijnt op de verduistering, Waar de stemmen over gaan Is gekerfd in het zwarte hout Deze bomen met hun tekens eeuwenoud Door maanlicht als van goud Zijn onzichtbaar en eeuwig…
Bardy Holein22 december 2014Lees meer >

krocht

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 577
Met beverige vingers tast hij langs kale muren naar enig houvast, een illusie van herinnering misschien, die de voosheid van zijn leven een zweem van zin geeft Soms hoort hij voetstappen of stemmen die hol galmen in de verte. Maar niemand komt hij is een afgeschreven mens: zelfs de dood is hem vergeten…

Naamloos

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 534
eenzaam over nachtelijke velden de strandjutter vertelt zijn zeewaardige verhaal is het de herkenning die de projectie veroorzaakt of de projectie die de herkenning raakt over woeste golven merkwaardige helden avonturen in de nacht vrouwen met zalmneusjes mannen die lijken op Pinokkio bij de sloot zitten een paar fazanten in de verte…
mobar22 juni 2015Lees meer >

Lege ochtendstond

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 795
liefde is in mij gevangen als de bloem in zijn knop niets kan dat vervangen bron droogt nimmer op dromen drijven in duister passie is slechts een lust niets vlucht weg in luister als jij mijn lippen kust als alles is vergeven tijd om weg te gaan niets om voor te leven blijf ik nog even staan verstervend in de verte ontvlucht de overkant…
J.J.v.Verre13 oktober 2015Lees meer >

De schijn doorboort?

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 486
We zijn door de realiteit vermomd, wachtend op de naderende bui het getijde neemt ons de maat, verstoort de bedoelde contouren van een nog uit te vinden toekomst mistige verten in het landschap van het ongewisse., beelden verstrengeld, in luiheid niet te onderscheiden in de tweedeling van gedachten, hun schaduwen reiken steeds…
Pama2 december 2015Lees meer >

Nooit

netgedicht
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 503
Gewoon een letter toegevoegd aan ooit, dat nog enigzins luwt daar in de verte. Maar met nooit (wat raar klinkt als je het blijft herhalen) kom je nergens, het gaat ook nergens heen. Bijvoorbeeld: NOOIT zal ik spruitjes eten, want die vind ik vies, maar als je honger lijdt vervalt deze nooit.…

ons leven

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 522
ga vijftig jaar terug en nog eens vijftig jaar en doe dat twintig keer zijn we terug in het jaar duizend twintig mensenlevens na elkaar passen makkelijk in een klaslokaal en je hoort ze ook praten al die stemmen uit de verte recht voor je neus je kunt zelfs kwaad worden die wil ik niet meer horen !…