2105 resultaten.
Betekenis
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
2.095 In de verte slagen van een klok
die mij oorverdovend luid wekken:
uren die om zinnige invulling vragen,
antwoorden die stomweg uitblijven.
In alle volheid ervaar ik in leegte iets
dat ik God noem. God, wat verlang ik naar God
om dit eindige bestaan te vullen
met een 't niets ontstijgende betekenis.…
Voorwoord
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
416 het lijkt alsof ik je in de verte hoor roepen
laten we bestaan
zonder omhaal, nu, onttrokken aan voorheen
zijn als niemand anders dan ons en ik
een oneigenlijk anti-deel
zoals ooit de schaduw van ons zonnehuis
zonder jouw sporen geen pad dat zich kruist
zich verdroogt in bedding
verheft uit schemer, verdrinkt in grenzeloos
het lijkt alsof…
Uit de anonimiteit
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
477 ben ooit
in vroeger tijden
uit de anonimiteit gekropen
begon mezelf voorbij te lopen
om een ander leven te leiden
maar de perspectieven
vervaagden tot grijze dagen
zo dat ik zonder zon
mijn evenbeeld niet
altijd mee hoefde te dragen
het leven verloor
zijn bestaan ik wist niet
hoe nu verder te gaan
er was geen gezicht dat
in de verte…
Zij aan zij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
494 kleine pasjes
of de krekel in de avond
die fluistert in mijn oor
is het de kleur groen
in een overweldigend koor
of ligt de smaak aldoor
in mijn mond
ik heb geen weet
doch het leeft wel in mij
't is een wezenlijk verlangen
eeuwig en waar ik ook in gedij
vraag maar niet verder
waarom ik ben bevangen
door het land van daar
over de verte…
Ontdek…
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
517 eens vele wegen richting jouw beeld
het wikken en wegen, vooral de rust
bij jou is genesteld, niet bij iedereen
reflecteer want de spiegel wil klanten
mijn spiegel is al jarenlang gebroken
die kon de bergen en dalen niet aan
zich aftekende in rimpels en wallen
vanuit de verte zijn genen niet helder
mijn beeld werd pas veel later duidelijk…
Op de boot
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
579 En ik zag in de verte de duinen
waarin je speelde,
de golven waarin je zwom,
de wolken die je schilderde,
maar vooral zag ik jouw dierbaren
tegen de reling arm om arm als om heling,
hun tranen in bedaren nu,
turend naar het ongrijpbare,…
daarna is alles gebleven
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
635 zij stond er vaak
koeien vulden het landschap
en in de verte lag de stilte, net achter
de oude gracht
een kauw schreeuwde rauw
naar het schemerend boerenland
het deed haar beven
het voelde als sterven
moeizaam draaide ze zich om
stak de lampen aan
en in het licht
om haar heen kwamen zij:
de dreigingen, het verwijten
zijn vlugge…
Uitzicht/Impressie
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.145 wakkert
verlangen
aan
zin om
er op
uit te
gaan
Op je kop
te gaan
staan
verre oorden
verre verten
lonken
over
de horizon
Voorlopig
is de lente
nog
"op de
bon" en
zijn
dit gedachten,
verzonken.…
kompas
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 Als een kompasroos zonder noord pijl
zoekend in de verte naar een onbekende weg
zoals jouw vaders vader voor jou
Een innerlijk geweten dat steeds tegen je zegt
dat jouw verlangen de grenzeloze ruimte zoekt
en jouw liefde door de muur van de angst heen
breekt, dat het ochtendlicht de nacht een halt toeroept
en hij jou als het donker…
De zee
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
454 Turend in de verte naar het water,
waar zeilbootjes het bevaren.
Helaas de zomer is voorbij,
alles heb ik opgeborgen.
Daar mijn gevoel er nog is,
heb ik het plaatje vast gelegd
met een laag vernis.
Ik liet mijn borstel het water golven.
rotsen werden bedolven,
door het kolkend water aan de rand,
dicht bij mijn herinneringsstrand.…
In jaargetijden
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
585 De zomer verwart in de verte
als een dunne draad zonder eind
Herinnering aan de winter paars
als een heideveld schaars bedekt
Een heldere droom wordt zelden
een gedicht met zuivere woorden
Herfst lijkt op een bonte vlinder
zomer- en herfstkleuren opgezogen
Een winter wacht met zwart en wit
in een maanzieke, zilveren nacht
Een ader in de…
Rooilaan langs de Maas
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
721 Een kleine bal, een zwarte volle maan,
lijkt al wat in de verte is gebleven.
De bomen zijn steeds ijler weggedreven.
Van dichterbij zie ik een pony staan.
Daar ging ik met de hond elk jaargetijde,
tot vreemde mannen ons met vuur beroofden
van deze gang die ons voor kort bevrijdde
van kooi en tijd.…
Met de twee rode strepen verf nog in mijn haar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
467 Brandschoon fluisteren de stenen van de dorpen
tussen deze keien waar mijn hak is bleven haken
ligt misschien een lang leven , ga dan niet ver van huis
Muziek maak ik met lepels en met vorken onder de rode daken
Tot in de verte zijn de zilveren akkoorden te horen
met jouw klanken naar een ontbladerd voorjaar als herboren
Tussen de takken schijnt…
Eindelijk Thuis
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
508 Door het oog van de storm
In de verte brandt het Licht van de vrijheid.
Zoet land.
Land van de Vrijheid.
Wie zou er niet willen wonen?
Wie zou er zich niet thuis voelen?
Ik heb een droom om
mensen samen te brengen
en daarnaar toe te leiden.
Mijn land is van jou.
De tafel is gedekt.
Er zal vreugde zijn!…
In deze seance
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
425 ik hoorde
je stem in
zachte muziek
een hand streelde
mijn haar op de
rand van dromen
ik wist dat
jij zou komen
het was voorzegt
ook voor de muziek was
al een bijrol in deze
seance weggelegd
het was geen mystiek
uit onbekende verten
die mistig schimden
maar een gewoon
menselijk contact in
gezamenlijk dromen
we voelde warmte…
Wintertijd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
494 Je denkt aan een duin
En aan golven
En verten
Het eindeloze
En het héél broze…
Gerrie Knetemann
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
548 Pas in de verste verte ligt het eind
dat zo vaak veel te tijdig wordt bereikt,
want plots een steek, besef, de Kneet bezwijkt
net als hij met zijn vrienden lekker treint
In één seconde komt alles voorbij:
Parijs, de gele truien, valpartijen,
het wereldkampioenschap, de kasseien,
de stratenmaker was een echte kei
Zijn vindingrijke tong zat…
jij die blijft
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
603 oneindige kilte in mijn zijn
tot warmte in verbindend missen
steeds meer word ik gewaar
hoe jij nog in mijn verlengde ligt
gedragen wordt voorbij ons verleden,
zo is het als ik verklaar:
dat ondanks aards gewicht
liefde zich herijkt naar het heden
en heengaan de waarheid nadert,
dat het pure blijvend is
wijl ik toch nog vaak in de verte…
Hebben wij verkloot
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
605 wij hebben
de wereld die
wij op onze
handen droegen
kleiner zien
worden in het
langzaam
verdwijnen van
verten en horizon
stiller in menselijk
en omgevingscontact
waar deuren sluiten
ook vreemdelingen
komen er niet binnen
daar waar geen
nieuw bloed
elkaar ontmoet is
de reis gedaan
ook hoe vee en
gewas de cirkel
niet halen…
Ogen van het luipaard.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
597 scooters
la persistenzia della memoria
love is a rebellious bird
l'ascensceur pour l'echafaud
de ogen van het luipaard
eens keken zij mij aan
jaren, talloze freeze-frames
telkens nieuw, vernieuwing
vervolgd teloorgegane
hoop en plots,
vol diep glinsterend vuur
nimmer weerkerend, als geluid met
bijklank verstommend
in de verte…
Niets voor altijd
netgedicht
4.7 met 27 stemmen
1.325 Een gewonde engel schildert
boven een vlucht wilde ganzen
verten van onbeschreven lucht.
Zal ik woorden tussen lijnen schrijven
in de omheining van lege taal gaan staan
op verkleumde dichtershanden zitten?…
STREEP
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
571 Geen vogel zing
geen kerkklok luidt
geen hond blaf in de verte.
Lichtvoetige gedachten sluipen
op wollige kousenvoeten
stiekem mijn hoofd uit.
De aandachtslust van toeters en radio's
is herleid tot een lethargische lockdown,
het therapeutische principe van stilte.…
Herfstdag
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
762 Als een kus vanuit de verte, vanuit het verleden,
zo ervaar ik dit geluk schenkend moment.
Want in gedachten is het alweer eeuwen geleden,
ook al voelt het voor mij nog ooh zo bekend.
Zet een volgende stap verder naar buiten ondanks dit onstuimige weer,
ga opzoek naar de laatste herfstroos en leg deze in de toekomst neer.…
ondergaande zon
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
630 in deze onwereldse verstilling
had de Jacaranda een transcendente
glans over het weerloze gelegd
het kind dat zonder te weten het geheim
van zachte krachten in zich droeg
op het randje van stilstand
verdwenen de blauw-paarse bloemen
de zon ging onder
in de verte hoorde ik het zoemen
van een vogel des doods
het werd nacht en stil…
Spiegel van de geest
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
113 Het voorjaar valt stil over de stad
een deken van verloren zielen
ik loop op een herkenbaar pad
waar ego’s ronkend tateren en vielen
miljoenen zoeken naar de waan
van vrijheid, liefde, warmte, feest
ik zie hen in de verte staan
als vreemde spiegel van de geest
ik scoor vanuit een blinde hoek
zelfs als de wereld om mij gilt
blijft mijn…
Stil, zonder dorpen, weiden, watervallen
poëzie
3.3 met 14 stemmen
1.886 Zo zie ik soms in verte van verleden
'T zilv'ren gebergte van mijn liefden zweven;
In nevel van vergeten is vergleden,
Wat, mens, ik lijden deed en heb geleden;
En, onverloren feeërieën, bleven
De zal'ge toppen van verzonken leven.…
Liefdesweerbericht
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.376 De afstand wordt almaar groter
Behalve dan die van mijn liefde tot aan jou
Als het niet meer te omschrijven valt
Zo hard 't regent op ons huis
Dat je er over wil lezen in de krant
Maar er niemand is om te verslaan
Hoe de gaten zijn geslagen
tussen het grind op de door ons nog te lopen paden
Zo schuilen we samen in de luwte
En in de verte…
Ik mis je...
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.679 De sterren weerspiegelen je lach
oogverblindend en in de verte
En ik schreeuw 't uit
van over de reling...
... ik mis je....…
Israël
poëzie
3.5 met 17 stemmen
2.925 Maar ook gij kent de bonte bergen niet,
Waar Gods wil mij machtig heeft heen geleid,
Waar het hunkerend oog de verten ziet,
Van 't Heilig Land tot de open zee gespreid.…
De vleugels van de wind
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
723 Wat een heerlijkheid, wat een ruimte en wat een genot
De sterren knipogen vrolijk naar mijn persoon
Pratend met het wolkendek in dit grote blauwe slot
Glimlachend naar het heelal, alsof ik in deze hemel woon
Plotsklaps suist de bliksem met zijn donkere wolken door de lucht
Weg is de rust en een angstkreet ontsnapt uit mijn mond
In de verte…