1749 resultaten.
DE ZOEKER TOT ZIJN ZIEL
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.259 Had ik Uw stof niet gevoed,
Nù met het merg van de man,
Nù met de klop van mijn bloed,
Zuster, wat restte mij dàn?
------------------------------------
uit: Opvluchten (1922)…
UW HANDEN
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.091 Ja zelfs als 't helder water bruisend gutst,
Dat zorg en stof verstromen in zijn stralen,
Droomt ongestild gepeins toch naar Uw rust...
Uw palmen strelend langs mijn slapen dalen,
Uw vingers strenglen zich en ongestoord
Voel ik hun lief gebed een wens herhalen,
Die in mijn diepe vrede wordt verhoord.…
Jacob Ruijsdael, Gezicht op Haarlem
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
570 Dan oogsten vrouwenhanden al het taaie vlas
en roten, braken, spinnen, weven, daarna pas
is daar het witte laken, beeft stille rond
de vijver op de blekersweide, baan na baan,
de duurste stof. De mensen hielden even stand.
En Ruijsdael pakt de wolken die nooit vergaan,
de stralen die verleden licht voor ons behielden.…
gedachte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
667 opdat alles doelloos verder
tot stof vergaat.
IJdelheid der ijdelheden:
alles is ijdelheid.
Vergankelijk de vergankelijkheid:
alles vergaat vroeg of laat.…
Het rode leven regent
gedicht
5.0 met 3 stemmen
9.622 Rode regen valt uit rode ogen
die wenen om de staat van zijn van lijf en stof.
En niets is een oud verhaal dat met lege handen
rooddoorweekt door de regen nooit meer thuiskomt.
Dit niets spoelt ook de rode regen niet naar huis
en niet meer weg.…
mensenkudde
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
558 de dichte sluier van 't omfloerst verstand
zweeft tussen ons en de realiteit
als 'n wolk van stof die zonder onderscheid
de wereld overdekt met 'n laagje zand
niet buiten, maar van binnen zit een wants
die ons verveeld maakt, moe en tweedehands
de chocoladekoppen van de krant
die honderdduizend keer voor de klandizie
gedrukt zijn, overschreeuwen…
De Paashaas
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
772 Wij maken van eieren popjes met wc rolletjes, lapjes stof en nopjes.
Eieren kunnen we schilderen in alle kleuren.
Wij zetten ook gedroogde takken in een vaas.
Geel staat voor vrede en licht, daarover ging dit gedicht.
Ik hoop dat in de wereld geen haat meer bestaat
en dat iedereen elkaar gerust laat.…
hoe jij
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
601 hoe jij je zelf in woorden
ontwijkt maar toch als
een reuzenrad de zinnen
draaiende houdt en telkens
weet met welke letter
je moet beginnen
rest mij nu nog te zeggen dat
ik gaarne je zetel ben, de
armleuning van je ziel
de stoof voor al het
leed dat dagelijks door
je ogen wordt aanschouwd
maar bovenal ben ik
bij tijd en wijle het besmette…
Ja waarom niet
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
509 broek
een crossfiets natuurlijk geen gewone
een crossfiets een korte broek
hetzelfde shirt als gister
en voor het donker thuis
Ja waarom niet
Ik ben de groothoektovenaar
breng mij het laatste beetje licht
poseer voor mij lach zoals je liegt
recht in mijn gezicht
en besluit wat je wenst voor de lunch
Ja waarom niet
Breng mij alle stof…
Je zielsgenoot plotseling zien
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
579 Bij het gloren, kun je weer tranen, praten en liefde toelaten
Ogen kun je weer optimistisch als stof van een etmaal aanzien,
Loslaatoefeningen laten je vaak de intense oprechtheid ook zien.
Zoals de bloeiende planten in verschillende tuinen wellicht
Het open veel te hard van stapel lopen in je liefdesgedicht.…
MOT
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 een zwerm gesternte er omheen en het is kern
van niets, en niets is het heelal. ongezien
is het er licht, de lege weg voorbij het einde
van de weg. op doelloos draaiende spaken
spalkt de tijd haar tikkel-tokkel van het vuil
dat willoos waait, het stof op gore straten.
stem schroeit in de sneeuw, kroepoek snijdt op de tong.…
OPEN VELD
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
491 De aarde raakt de aarde aan
alsof het aarde was, stof
van het bestaan. De zee
is zee alsof de zee bestond,
maar niets daarvan is waar.
Er staat een klaproos te wijken
van haar gebrek aan verweer.
Er waait wind die liefde was en lust.
Er is zon die huid van haar bescheen.
Er valt geen licht op het onzijdige.…
Precies en vaag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
456 Het ging over precies
Dat we alles zo netjes,
precies willen doen,
In de pas
Elk snippertje in de goede bak bijvoorbeeld
De dag beginnen met
citroen met gember
Dat niets overgroeit
Vooral dat niets fout
In één stroom meerinnen
Dat ik soms zo genoeg
Van mijn eigen pedanterie
Dat ik nooit schreeuw
Of nooit gil
Genoeg stof voor de sauna…
zonder oogst (1)
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
406 zien en voelen
wat er nog leeft
wordt snel omgebracht
zowel plant als dier en
mens door het snel
toegenomen onderling
geweld met de modus
overleven tot de dood
de eenling grijpt de
macht die overblijft
in de diep zwart
donkere nacht die
heerst op de stortplaats
van werelden waarvan
de namen al verdwenen zijn
nog beschrijft stof…
Soulmate
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
571 't Is zeer plezant
niet op de bonnefooi
maar elke middag weer
bericht te krijgen
uit een verafgelegen
nomansland
vlakbij de grens met China
Kyrgyzstan
Niet eens in 't Engels
maar in 't Nederlands
heel fraai van stof
verzorgd en ook nog mooi
vanuit een dwergstaat
tussen hoge bergen
die grenzen aan het grote
Kazachstan
Voor…
verpletterende golf
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
478 de bomen zijn er
om de wind te breken
verder mogen hunnie
stikken in stof
’t gaat om de zon, of
nou ja
de zoon
nee
’t gaat om geld
wat verdampt
in dit lentezonnetje
we moeten pillen slikken
tegen ’n depressieregressie
of stagnazi flaterende cijfers
da’s goed voor de ham-
burgerhandel/vraagprijs
’n worst-
elaar heft
’n kam-…
het was te 's-Gravenhage.
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
402 het doek was toen al gevallen, decennia lang gelee
heb ze nimmer meer gezien, zo gaat dat van nature
haar boek zit wel onder het stof in mijn bibliotheek,
maar die jeugdherinnering neem ik levend mee…
Weer eens Veertig dagen...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
294 Veertig dagen om te vinden
wat ons mens-zijn echt wel raakt;
veertig dagen zien voor blinden
hoe uit stof we zijn gemaakt.
Maar we zullen leven, groeien,
uit het eind komt nieuw begin;
veertig dagen doen ons bloeien,
zuiveren lichaam, ziel en zin.…
Doorgeschoven rekening
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
284 vijandige vaart
met steken die tegenstaan
als dagelijkse kosten
de posten die
doorgeschoven
boven op kilte van de wind en stilte in de grond
kond doen van een onthulling –
dan trekt de beloning van dromen echt hard aan
want we tekenen een toewerkende lijn
ook de huid snijdt
als het hopen de lucht dwingt en leidt
het wrede leidt
wat onder de stof…
Lezen der aarde
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
279 hovenier van de armen
in stof en oude tijd
met schoffel en spade
staat hij eenvoudig
maar bereid
hij keert de aarde
laag voor laag
tot wat verzonken
ligt verschijnt
geen teken dat
betekenis draagt
alles wat wordt
en weer verdwijnt
zijn handen lezen
zwijgend de grond
als blad dat
zonder stem verging
geen woord dat ooit…
Wanneer het onweert
hartenkreet
2.8 met 20 stemmen
515 En dan de regen - koel
en vastberaden, die stof en twijfel
van de dag wegveegt. Ik adem uit, terwijl het
asfalt geurt, en voel hoe iets van binnen blijft naschokken.…
Jaap en ik in het boshuisje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
227 Geen luxe stof of dure kant die telde,
toen in de kou de twijfel langzaam smolt.
Bij het knapperend vuur, de vlammen op de wanden,
vonden wij rust in elkaars warme handen.
Geen sprake meer van afstand of van schijn,
slechts puur geluk om simpelweg te zijn.…
Als d’einder naeket
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
101 de verte wast onsiendigh groot,
stof verwordt tot kouden steen;
doch in- ende uytademen
legghen stillekens meer bloot, dat
.
nabijheydt ’t eenigh doel sal blijken,
ende als ghi uwe ooghen wijder opent,
valt dicwerf ’t waer gevoelen in uwen schoot:
dat wat ghi behoeft als daghelijcx brood
.…
Nieuwjaars-Lied
poëzie
4.1 met 63 stemmen
11.199 't Stof, door eeuwen saamgelezen,
Houdt hetzelfde graf bewaard.
Buiten U, o eeuwig Wezen!
Ach! wat was de mens op aard'!
Maar door U aan 't niet onttogen,
Liet uw gunst hem niet alleen.
Godlijk Licht omscheen zijne ogen,
En zijn nietigheid verdween.…
MATTEN VLECHTEN
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.803 Het kleine vrouwtje, rond gebukt,
Het mannetje, in stoel gedrukt -
Ze grijzen in het kotje;
Hij rukt de biezen uit de schoof
En reikt ze vrouwtje, staand' op stoof,-
Zij reikt naar het schavotje.-
Schavotje is een hoog toestel,
Daar schuift men biezen aan, op tel.-
De biezen groeien aan de kreek,
In 't binnenland, de heidestreek,
Nabij…
Verlangen naar eeuwigheid
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.035 Als niets ons verder uitzicht gaf,
Dan ’t vroeg of laat ontsloten graf,
Waartoe dan ons ontwaken
Uit stof, dat stil, bewustloos sliep?
Wat wrede stem dan, die ons riep,
Om luttel vreugd te smaken,
Gekocht voor moeite en bange strijd,
Beklemd in eng begrip van tijd?
o Eeuwigheid!…
Niemand ooit zo gebroken als wij nu ademen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
279 mensen hield
toen de camera niet werkte
toen de foto’s van dijen en heupen uitbleven
bleef alleen de deuk in de bank over
van te veel avonden naast elkaar zwijgen
alsof zwijgen een soort liefde was
die stiller viel dan vallen
ik schrijf je neer in de geschiedenis
met bittere, verwrongen leugens
maar nog steeds, als stof…
Paradijs
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
1.019 Nog graaf ik in zand en stof
naar de beroerde beul,
de rotmof die in mijn oor vloeken blaast.
Wie belooft het paradijs?
Soms waan ik me daar.
Al knarsen de bomen in hun ruwe mantel
Al rot de verboden appel tussen de kastanjes.
Hoor je die hoestbui tussen de takken?…
Van de kaart
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
1.147 Soms lopen grenzen niet zichtbaar
Door het landschap van een mens
Maar gaan er onvindbaar
En ongrijpbaar tekeer
Een veelvoud van valse hoeken
Door kromme rechtlijnigheid
Maakt een wirwar in het landjepik
(Grenzen stellen zich aan)
Boze woorden uit de doeken
Maken muffe stof tot praten
Over eenzaamheid, vermoeiend
Als slechts de verteller…
Een ander paar mouwen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
758 De herfst hinkt op haar laatste been
December binnen
Ik wil ook naar binnen
Dus draag ik scherven
Naar het spiegelpaleis
Waar ik een mozaïek voltooi
En een matglazen poort vergrendel
Door een valbrug
Ben ik met het gewemel verbonden
Ik maak mezelf wijs
Dat daar ruimte en tijd en stof
Een achterhaalde orde zijn
Die je herschikt
Kneedt…