2249 resultaten.
die dag te sterven
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
727 geen vogel
geeft er antwoord
en de treurwilg prevelt tevergeefs:
niet doodslaan
naald na naald
in ogen,
ontredderd blauw
nijptangen in bolle buiken
trekken de dood naar lege handen;
het geschreeuw waait
door onbestaande ramen, vrouw
na vrouw
niet doodslaan
trage messen sluipen
door identieke lijfjes; harten
op zwarte, naamloze…
Zwoel oktober
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
471 weet je nog diep in de bossen
waar de herfst zijn entree had gedaan
het knisperend gekleurde bladmatras
ons lokte lief te hebben
weet je nog ons traag ontkleden
dromend vervielen in duizend tinten
ons lichaam zachtkens deinde
op vogelengezang
weet je nog toen wij op leeftijd kwamen
zochten naar die onvergetelijke plek
hoe wij zalig kusten…
Muze
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
732 Witte aangelijnde vlokken
Doorkruisen verre blauw
Traag wijkende naar verder
Zulk een gebaar
Maakt dat ik mijn gang aanschouw
Soms denk ik, ik ben klaar
Reeds moe van de dagen
Als ik vooruit in de verte staar
Ik vergeet ook het prille landschap
Dat vervaagt in een verleden gebaar
Witte aangelijnde vlokken
Verwarren in…
Met het vallen van de avond
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
2.095 O geef me wijsheid en vertrouwen, moed en licht
om toch die ene stap te zien die ik moet zetten,
om met een kinderhart de toekomst tegemoet te gaan
al ben ik dikwijls dwaas en ijdel, traag en boos.
De naam mij ooit gegeven was toch roos,
Op de avond van mijn verjaardag.…
Sonnet het orgasme
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.180 er bestaat een kunst van het beginnen
zoals de zon opkomt bij blauwe lucht
welkom geliefde met uw warme zucht
laten wij elkaar compleet beminnen
trage streling over een zee van tijd
met golven die zich kalm verroeren
zoals een lied emoties kan ontroeren
vlammende lichtjes in de ogen vleit
sneller zweven door twinkelparadijs
en sterren…
Retour afzender
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
502 Dat je mooi kon zijn als een zomermiddag
maar herfst komt met rijpende appelgeuren
regen trekt nat in onze droge kleren
verdrijft van het gezicht de bronzen kleuren
Het land verlangt naar zachte sneeuw en ijs
om de wortels van 't leven te beschermen
de wegen tegen schade te behoeden
kracht in trage sappen te laten schuilen
Maar jij bent…
Dies irae.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.110 Traag volgt de stoet van vriend en magen,
in 't zwart gekleed, de ziel vol rouw
om hem die heenging, plichtgetrouw
des levens last droeg en zijn plagen.
De boetpsalm jammert... smekend teer
hoort men het Miserere klagen:
ach!…
Naar de overkant
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
678 In tergend trage tijd torst zijn ziel
een onuitwisbare last
de dood suist in zijn oren.
Diepe rouw balt in hem samen
als hij denkt aan dat ene ogenblik
van volmaakt kindergeluk.
Papa tilt hem op
reigers vliegen hoog met de jongen mee
mama lacht in onbevangen licht.…
Wakker liggen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
464 De nacht neemt, traag en stil,
onherroepelijk bezit van de dingen,
doet levendige kleuren verdwijnen,
maakt alles ondoordringbaar en kil.
Als ik, wakker liggend, minder zie,
dringen geuren zich meer op,
evenals geluiden, overdag verscholen
in een omvattende chaotische melodie.…
MOONIE
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
608 Tijd verglijdt als een trage wolk.
Een zee krabbelt even terug;
vulkanen rochelen –
vurig ijs in een kelk die kolkt.
Geruchten over een vervaldatum
doen de ronde
onder aardgenoten –
gefladder van opgespelde vlinders.
De maan neemt van de maan
in het rimpelende water een foto
als herinnering voor later –
vergeelde ex voto.…
Moed
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
470 De trage hartslag van dit land
het eeuwig stromen, in en uit:
zeebodem wordt weer zee
en wist wat is geweest.
In een volgende poging
je verdronken voetstappen voorbij
ver voor je uit de rechte grenslijn
die de hemel van de aarde scheidt.…
Verhalen van stof en schijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
325 Het klosje dat mijn trage pas bezit;
het kostuum trekt zich aan, is goed van snit;
mijn slanke lichaam buigt alleen voor rouw.
Elk stoel of tafel ademt als mijn vriend;
ik pak stof, een heerlijke dialoog,
hou van het verdiende applaus, het betoog;
mijn meester die mij avonden bedient.…
Heerbeestjesleed
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
364 Op een trage lentemorgen,
lentemorgen ver in mei,
stond een lief klein lieveheerbeest,
stil te wachten in de rij.
Wachtend op de bus of tram
dacht hij: ”Ik ben goed bij stem,
dus hef ik het lied maar aan
over het leed in mijn bestaan”.…
Schermtijd van een schaduw
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
213 In de plooi van het kussen wist
een algoritme traag mijn schemering,
ik slaap in ritselende code.
Mijn hand tast naar de koude rand,
mijn kamer ademt als een server,
elke droom telt zachtjes af.
Onder mijn oogleden gonst de upload,
woorden breken door het glasvocht:
geen inkt, maar zingend fosfor.…
De vorm van de vloed
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
423 Traag en breed door vlak land,
dan weer wild, schuimend
door een nauwe kloof.
Het draagt de bladeren, de boot, de tijd.
De stroom kantelt,
is nergens thuis
en overal tegelijk.
Het botst,
het splitst,
voegt zich weer samen,
vloeibaar, ongetemd en eindeloos rijk.
Je kunt het water niet bezitten,
je kunt er enkel middenin gaan staan.…
Lange Voorhout
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.130 Posthoorn blijft de gulle bron
alwaar bezoekers aan hun glazen kleven
Hotel des Indes start een tweede leven
en kruipt voorzichtig uit een flets cocon
Den Haag is hier gewoon Den Haag gebleven
de baksteen blijkt veel sterker dan beton
Couperus kijkt, gebronsd, zijn gasten na
die op het middenpad de tijd trotseren
de oude mensen gaan hier traag…
Avondlied
poëzie
3.6 met 19 stemmen
3.177 't Dumstert en de landman gaat
Met de avond in 't gelaat,
Vrouw en kind traag tegemoet.
Navond, navond,
Vredige avond;
De avond maakt de mensen goed.
Mij, die zonder reisgezel,
Haastig, driftig, verder snel,
Ach, hoe hartelijk klinkt hun groet:
Navond, navond,
Vredige avond;
De avond maakt de mensen goed.…
Lentegebed
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
2.029 Traag vouwen de velden hun handen
terwijl de oude eik de ogen sluit
een ontdooiende gestalte knielt
met ootmoed bij de laatste winterranden
waarlangs het vroege fluitenkruid
zacht vertolkt wat het lentehart bezielt
Een bede zonder woord of vaag geluid
geen gehoor of spoor van grotesk gebaar
geen richting nog, geen opzij of al vooruit
een…
Zomerdag
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
1.069 Traag walmend als dikke lava stroomt verkeer
over het blakende asfalt richting zee
Stoffig gras buigt deemoedig de halmen
Aan de wegrand ruisen duttende populieren
Het witte zand schittert verblindend
in het fel blikkerend zonnelicht
Boven het water daagt het grauw,
rommeldonder, regenkletter
overstemt het vrolijk kindergekwetter
Troebele…
Tijd over
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.007 De armen gestrekt, een kruis
Het gevangen geklots weekt de lach los
De maagzweer kriebelt
Hij deint zomaar zonder zin
Onder een plafondspiegel
In een hotel met meer sterren dan stijl
Soms vielen gaten in de ruis van buiten
Zoals het lied van de krekels na een trilling
Dan dreef hij als een bark uit het raam
Na de trage knipoog van de…
Het Groninger Hogeland
poëzie
3.4 met 7 stemmen
2.496 Hun wezen is als van gewone bloemen,
Die sedert jaren in hun tuinen staan,
Waarover met en traag eentoning zoemen
In zware vaart de donkre hommels gaan.
Maar wie hun hart wint, ziet wat zij nooit noemen,
De gouden vloed van liefdes honing aan.…
je koos de roodste kleuren
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
700 dromen
in zonnestralen zie je
vlinders dwalen, dansen
muggen boven kroos
kronen vangen zon
onttrekken met hun groen
het zicht op vogels in het licht
daarboven is het open
speelt de wind met
wolken die zij vindt
ik zie gezichten op de boom
vermoed beweging
onder donkere struiken
ik weet dat er
geen geesten huizen
in het trage…
Jouw goedemorgen
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
957 het eerste vale goud
van de rijzende zomerzon
die zich traag ontvouwt
aan de vage horizon
kleurt het leeg zwart
van een schaduwloos,
de nacht; een onhoorbaar smart
als bloeit de rode roos
alsof doornloos dankbaar
onder een vochtig deken
van dauw ochtendklaar
over de wind haar streken
vinden wij geluiden
van de zingende natuur
gestuwd…
"Het Antwoord"
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.162 Waarom juist,voor mij, dit bestaan
mijn vroeger leven, kon ik beter aan
het huidige, is somtijds iets te vaag
voor mij, nog steeds, een open vraag
begrijpen kan ik, verstaan zeker niet
het groeit, heel traag, zoals een stalagmiet.…
Schuldig
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.063 verte jouw gezicht
Ik strek mijn arm
Om je aan te raken maar
Tast in pure duisternis
Omdat alles een illusie is
Het gevoel van teleurstelling
Ik open mijn ogen en
Tranen rollen vrijelijk
Stromend over mijn wangen
Er ontketend zich een waar verlangen
Naar iets wat nooit zal zijn
Ik hoor slechts de lege melodieën
Van een triest en traag…
Modderregen
netgedicht
3.9 met 104 stemmen
37.724 Een oude vrouw zat voor een berg
Zij weende om het verlies
Een reus samengeperst tot dwerg
Het schoonste laken leek nog vies
Tranen van as vermengd met bloed
In banen van was gedrenkt in een grijze vloed
Langs haar papieren gezicht
In trage stromen een weg zoekend
Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht
De dag van vaarwel…
AdaMelk
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
988 De koude messen snijden kil door een gestolde melk
Aftandse boezem met gebogen tepelkloven trilt
Stil, doch week geknepen
Dril de verse room – drink uit de moederkelk
Gespeende verlangens sijpelen over
De buik als gouden boterberg
Bedekkend de bron van zuivelheid
Zoals met traag veel tekens een Oosters wijsje bepleit:
Och arme mocht gij…
Een dolescent
netgedicht
2.4 met 24 stemmen
5.816 Onder mijn laarzen
ligt Hollands weiland altijd vlak en groen
met koeien die het nog veel vlakker grazen
of traag en treurig hun behoefte doen.
Later bij het ontbijt krijg ik een visioen:
het melkpak draagt van Willy Vandersteen
Suske en Wiske zó vrolijk dat ik daarheen
wil, de school moet het nu maar eens zónder mij doen.…
Modderregen
netgedicht
4.2 met 45 stemmen
2.255 Een oude vrouw zat voor een berg
Zij weende om het verlies
Een reus samengeperst tot dwerg
Het schoonste laken leek nog vies
Tranen van as vermengd met bloed
In banen van was gedrenkt in een grijze vloed
Langs haar papieren gezicht
In trage stromen een weg zoekend
Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht
De dag van vaarwel…
toneelspel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
899 eenmaal begonnen
ontrafelt het verhaal;
alle teksten worden
opzettelijk verzonnen
in een geheime taal
elke regel is van
even groot belang;
iedereen verbeeldt
zijn of haar karakter
in een traag verhaal,
waarin ieder speler
met zijn leven speelt,
een lange eenakter
zonder zin of moraal.…