182 resultaten.
Storm
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.428 De stormwind huilt door ’t lover
En zwiept de populier.
Hij giert de velden over
Met woest en luid getier.
De troste eiken beven
En sidderen voor ’t geweld
En vrezen voor hun leven,
Bang dat z’Aeolus velt.…
pluimage
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
518 toen de zeearend te pletter tegen de wieken vloog
en de kiekendief laag zwevend een kikker greep
en de vink zijn vinkenslag liet horen
en de sperwer met gekromde klauwen een muisje at
terwijl de leeuweriken de hemel bekleedden
en kieviten boven de polder buitelden
en een zwerm spreeuwen op een boerenerf stortten
en houtduiven vanuit de populieren…
Landelijk tafereel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
393 Aan de einder draaien wieken,
Torens spitsen recht omhoog,
Rijen wilgen en populieren
Perspectieven ’t weidse land,
De rug krom gebogen leunend
Op een stok, staart d’oude
Naar verten achter d‘horizon.…
't Zeeuws-Vlaamse land
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.328 Daarbinnen is de aarde verdeeld
Vanaf het voorjaar tot de late zomer
Worden hier ontbijt, lunch en diner geteeld
Het Volkslied zegt "Een land apart"
Het loopt van d'Ee tot Hontenisse
En van Hulst tot aan Cadzand
Als ik dood ben zal ik het missen
Ik zal ze missen de mooie kreken
De ruige oevers vol wuivend riet
De geknotte wilgen en populieren…
gezichtsbedrog
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
868 De dageraad valt in herhaling
Maar dan elke keer iets anders
Vandaag een dompelbad in grijs
Morgen een zoete dwaling
Veel buigt vandaag
Bloemkronen aan de rand van de tuin
Papavers in de wilde berm
Populieren in een stormvlaag
Licht lekt langs gordijnspleten binnen.…
Het buitenmeisje
poëzie
3.8 met 16 stemmen
4.428 Toen dacht zij aan het groene veld,
En aan haar ouders hut:
Daarover waait hoog de populier,
En de vlierboom staat aan de put.
Het geitje op 't grasveld, ginds verre de kerk,
En de lucht oneindig blauw;
Haar moeder haspelt aan 't open raam,
En haar vader zit op 't getouw.
De wiedsters in 't veld en de leeuwrik omhoog.…
De veerman rust
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
1.565 geen houten vlonder hoeft
'k laat er wel het schoeisel achterwege
zodat het slib twee naakte voeten kust
in gebed laat ik dan mijn sporen achter
waar je straks bij laagtij de boot aanlegt
daar bouw ik op het droge een stenen
tombe met zwarte letters en de datum
jaren later dan vandaag, zodat de cijfers
zullen blijven hangen, aan de populieren…
mijne velo en de maan
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.386 mijne velo is vannacht gestolen
in Damme aan de kreek
ik was just een gebakken palingske
wezen eten met mijn lief bij de Siphon
d'n ketting kapot en nikske meer
het was donker aan het water, maar
allez, we hadden nog een andere velo
zonder buis en met een grote bel
wie steelt er nou zo'n velo langs
deez mooie kreek, waar de populieren…
schril contrast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
459 Mijn hart gaat uit naar ’t ruime vlakke land
Met langs verre horizon de boerderijen
Waar langs paden populieren staan in rijen
En ruisend riet op d’ oevers langs de waterkant
Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog
En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw
Het veld des morgens bedekt met parelend dauw
Vanaf het water stijgt reeds vroeg…
het arboretum
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
1.060 wilt u schrijven over bomen
van die opgeschoten knapen
in hun bladergroene truien
laat uw stemming niet
verbruien door de kwakkelende
iepen laat uw zinnen niet
verzieken door de ijle
populieren die in ellenlange
rijen langs oneindige rivieren
slechts de marsmannen
plezieren en neem afstand
van de eiken zelfs de
allerhoogste eiken hebben…
vogelvlucht
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.024 het leven draagt me op haar rug
van ‘s morgens heen tot ’s avonds terug
langs zilveren rivieren
door dalen over bergen hoog
verschijnt onder de regenboog
voorbij de populieren
de jonge aarde fris en groen
de ranke rozen vermiljoen
en roze gladiolen
de zonnebloemen in het goud
het koren waar een iris blauwt
en purperen violen
de lelies…
Drentse Zomer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
568 Warme lucht waait
over Drentse dreven
trekt aan weerbarstige
kronen van parmantige
eeuwenoude eiken
en doet geelwitte
graanvelden golven
Moeraswater schittert
blij met het licht van de zon
Kreten van futen
gekras van waterhoenen
het zoeven van
zwiepende zwaluwvleugels
lossen op in het geruis
van zwaaiende populieren
Wij waren daar…
Uitzicht
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.439 Mijn wereld eindigt bij de populier
die staat te wuiven waar de weg begint,
tegen een stukje lichtblauw vloeipapier...…
Voor mijn vrienden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 Heb voor mijn beminden
het mooiste bewaard in de
bloesems van de linden, in de
toppen van de hoogste populier
die ik vinden kon, in de onkreukbare
schermen van de vlier, ontstaan ook
uit hachelijkheid van teleurstellingen
ook in angst en verraad waar we mee
zijn getooid, buiten het plezier
van persoonlijke spitsvondigheid,
waarin…
landje apart
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
564 kleurenblokken schuiven voorbij achter de statige zeedijk
Wuivend gras in de wakkerende wind
Dorsende machines maaien het goudgele graan
Wolkenschaduwen dwalen over een lappendekenveld
Een kunstig patchwork van heldergroene en goudgele kleuren
Donkerbruin geploegde aarde, nat glimmende klei
Rode daken groeten vanachter leilindes en machtige populieren…
laat mij maar
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
372 bent (als in ‘zijn’)
dat jij op deze aarde
ronddoolt
als de zoveelste halvezool
proberen we blaadjes en gaatjes te tellen
ook wel zegeningen genoemd
of wat we er zelf van maken willen
wat mij betreft
zijn we buter dan buutvrij
mag een fuut zich een berk voelen
of wanen (of wat het zelf wil bedoelen)
met de bla'ren van de ijlste populieren…
Reprise; Polyphonique
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
565 Met Marsman in gedachten
wandelde hij
over verbrede kleidijken
alwaar ijdele populieren
met rukwinden mee bleven waaien;
als het koren op de tredmolen
wat altijd uit de bocht vliegen zal.…
Klein erfenis,
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
584 Ik heb voor mijn beminden het
laatste en het mooiste bewaard,de
geur van regenbloesems uit de linden,
of uit de krakende kruinen van een
populier, boven de onverstoorbare
stemmen uit de vlier, ontstaan uit
de hachelijke momenten van twijfel,
het verraad gelost door spits-
vondigheid, door lief en leed in
onderscheid, het evenwicht…
DANSEN OP JE GRAF
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.065 avonds tegen zonsondergang
naar het kerkhof begeef zien donderkoppen toe
de regenjas hangt onberispelijk over mijn arm
de paraplu wijst de weg naar jouw tombe
juist als ik stijlvol de uitgangspositie inneem
barst het onweer los rolt de donder aankondigend
op mijn gladde zolen glijd ik alle kanten op
bravo ruisen de van ver toekijkende populieren…
HART EN LAND
poëzie
4.2 met 5 stemmen
2.759 Buiten de tijd en zijn bestier,
Een ledig nest
Hoog in de top van de populier,
Komt nooit mijn hart tot rust.
En alle dingen zijn eenzaam, en
Vloeien ineen -
Ik wil slechts wezen wat ik ben:
Alleen, alleen, alleen!…
De begraafplaats
netgedicht
3.4 met 28 stemmen
1.491 vanuit mijn venster kijk ik neer
op de levenden van zeer weleer
ze liggen onder zware zerken
aan hun toekomst te werken
die hemelvaart beslist beperken
maar hoor nu eens de berken
en zachtjes ruisen rare populieren
en de wilg bezingende dieren
hoe spelen ze het ruisend klaar
zo heel ver van nu vandaan
de lijken willen blijven leven
al…
Op doorreis door Vlaanderen
gedicht
4.5 met 6 stemmen
16.592 Weet je soms nog witter bloemen
dan de hagelwitte vlier,
zijn er ergens hogere bomen
dan de Vlaamse populier?
Smalle huizen op de velden:
ieder huis de pionier
van een nooit voltooide hoofdstraat
in een nooit gebouwd kwartier.…
Aandacht voor de aarde...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
658 De duinen en stranden of een laan met aan weerszij
populieren.
Maar men denkt te vaak de naaktheid van de natuur te
kunnen bestieren door trots en macht.
Adembenemende bergen vergen aandacht, deze aarde, de
wereld evenzo.
Het is noodzakelijk zuinig te zijn voor alle pracht
van de natuur elk uur, iedere dag.…
Domies Toen en de wind.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
314 Als ik in het stille Groninger landschap de
wind met me meekrijg, de bomen en
struiken zoals kastanje, meidoorn en populier
zie blozen. Alsof Ede Staal met de
Poedersuikerbus heeft gestrooid, zijn
geest nog rondwaart in de sloten, bruidskleed
opgebolde paardenbloemenvelden. Dan
is daar Pieterburen, waar Jonkers de kerk
Bouwden.…
Iets ontroert...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
646 Ook de zoete wind blijft zingen tussen de populieren
en d'aarde orgelt zweemzoet van bijenzwermen tussen het gekleurd bloemenbed.…
Gedrocht
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.693 In een breed lichtvlak
Langs schimmige dreven
Als uitlopers van een web die de stad
Aan de dorpen knoopte
Langs populieren holden wij
Ontsnapte dwazen
Hij hijgde dreigend tegen mijn rug
De aardkorst gaapte stomverveeld
En door haar kratermonden siste de stoom
Of was het de razernij van de belager?…
Gelijkmoedigheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 Huizen werden toen vaak onder schaduw gebouwd
met eiken en linden planten kon men warmte ontwijken,
de populieren gaven getemperd temperaturen voor dijken
naast in woonwijken dacht men nog toen en teelde katoen.
Groente spreekt nu domweg met ook een ander accent
we raken steeds meer aan robots en computers gewend.…
toegang
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
901 seringen
door bloeiend fluitenkruid omlijst
een witte roos op voorgrond prijkt
voor de wilde pruimenboom
links een exotische berenklauw
met daaronder in de sloot de gele lis
pal tegenover de scheutige rietsigaar
die nog peinst wat bloeien is
een treurwilg troont er boven uit
een berk kijkt over zijn schouder
gedekt door een abeel en een populier…
Wind in actie
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
970 de wind fluistert zingend
door het dichte naaldbos
hij ratelt zich door populieren
en zuigt de pannen los
steeds verandert hij zijn stem
de wind fluistert zingend
hij babbelt zich door beukenkruin
tart de weerstand van de eik
in een eeuwenlange strijd
hij doet het water zachtjes briezen
of buldert als woeste wilde orkaan
tot hemelshoge…
De dwaas spreekt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
508 er is een reden waarom ik doe alsof ik niet bibber
evenzo dat het lijkt of ik stroef in pak sta
terwijl mijn hart ritselt als een populier
en mijn botten krakken
gelijk aan on-ingesmeerde scharnieren
weet je, ik vroeg mij eindeloos af
waarom gedichten toch steeds korter
lijken te woorden, terwijl het binnenin mij
zinnen waait en ik probeer…