1883 resultaten.
Uren waren we aan het klimmen
gedicht
5.0 met 2 stemmen
6.535 In de vallei klopt ochtendmist
zich boven de rivier op. Verlangen
in iets te verdwijnen
wat er altijd zal zijn.
Het gras is hier zo anders.
Hoe moet het verder met ons? fluister je.
Bloemen met verglaasde kelken.
Ik ga met gespreide armen op sterrenmos liggen.
Hoe zou jij dat noemen, verlangen naar iets moois?
Je schudt je hoofd.…
Ik is een vlag
gedicht
2.0 met 6 stemmen
2.718 Zolang we lopen doen we met elke stap
een stap in het ongewisse en kunnen we ons
in de geel kermende bermen in de lome namiddag
en in voorbeeldige wrakken langs de afkoelende
rivier als verlaten huizen in elkaar vergissen.
-------------------------------
uit: 'Jaja de oerknal', 2013.…
Kustdorp
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
635 kinderen
vliegers op drift, zwevende meeuwen
schreeuwende vogels, springende vissen
droomde over de duinen, de zon en boten
vol adem in leven, verlangde vakantie
nooit meer voorbij, eindeloos vakantie
droomde een behaaglijk leven:
aan de kust onder helderblauwe hemel
maar er lag geen zee naast niemandsland
er was geen horizon achter de rivieren…
Holland.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
1.400 Zie 'k Holland weer met zijn bestraalde vaarten,
Rivieren blankend tussen 't spichtig groen,
Waar, in de glorierijke zomernoen
Goude' iris, tussen riet en paardestaarten,
En 't brede bloemscherm 't daglicht zingen doen,
Dan doet er in mijn ziel een zaal'ge klaarte
— Zoals de zon stijgt trots uit wolkgevaarten —
Der Schoonheid blijde wederkeer…
bruggen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
599 bruggen
ik heb bewondering voor bruggen
hun bogen, hun gekromde ruggen
geven aan gleuven en aan kieren
aan diepe dalen van rivieren
in ons laag gelegen land
een zelf gedragen overkant
zelfs het betonnen viaduct
weet zeker dat het lukt
de kruizen van geklonken staal
spreken krachtig stoere taal
strak gedraaide draden trillen…
Een lege postbode verdrinkt op de landweg
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.640 te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed van wolken
de vensters van mijn lichaam zijn blind
en bij het haardvuur van mijn dromen zie ik
de dagen als vlammen boompje verwisselen
en weggaan in een oude stam van het huis
hoe laat zou het al zijn de rivieren…
Soms zie je beren op je pad
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
525 Ik loop in mijn eigen tempo
begroet de oeroude bomen
de rivier waarin ik denkbeeldig
elke druppel een naam geef.
Hield ik niet juist ook van het leven
de melancholie verweven dageraad
hij vergat mij immers zelden
gaf dagelijks zijn kleurrijke ideeën.
Dat weemoedige geluid achter mij
kan ik echter vandaag amper duiden.…
Woordblind
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
521 stemmen
stokken woorden
in unieke samenloop
vergaloppeert het paard en
slaat de loper plots op hol
stort in Babylon de toren
spraakverwarrend in
soms is zo'n zin
geen onzin maar
ontstaat er
een gedicht
en moet ik hierom lachen
dan verkleurt de zin
onder mijn lach
als kleuren van de zon
in 't stromend water
der rivier…
Kasteel te ver?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
419 En ik op blote voeten door sjouw op
bloeiend akkerland, bouw zandkastelen te
ver, dichtbij in rivieren stromend gemoed.…
Stille uitbarsting
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
483 Geruisloos volgt de laatste traan de rivier
introvert gevuld met het souvenir
van een klevend heimelijk icoon.
Beeld van heldere nachten aan de kustlijn
met geluid van deining door de zee
en water dat in haar voetafdruk stroomt.…
Ontheemde kinderen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
385 wat komt als trouwsel naar mij toe
dorens uit voeten het satijn aan doe
het dwalen langs distelhellingen moe
naar ‘t vredige landschap room van de koe
haar zwervende naam in de bries van een bruid
‘t land intens en zacht als ‘t licht binnenvalt
tijdloos hemelblauw boven de rots en ‘t kruid
waar ontheemde kinderen rusten bij de rivier…
Fantaserend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 In mijn gedachten heb ik weer gewandeld
over de dijk langs het water van de rivier
met aan mijn linkerkant de uiterwaarden
en rechts van mij de bomen in het bos
genietend van de schepen die daar voeren
en de wind die zorgde voor een frisse blos.…
Een steen uit het paradijs
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 De reus die mij tegenhield
was een muur aan de oever
van de grote rivier, ver
voorbij de paleizen
waar bedienden als engelen
een hemel op aarde verzorgden
voor prinsen en prinsessen en voor
de poort altijd naakte wijzen zaten
te bedelen om het volk te waarschuwen
dat het zich geen illusies moest maken
In de muur bevond zich een klein…
Versteend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 heet niemand welkom
ik zit en kijk
naar ruggen
van mensen onderweg
In een wolk van diesel
stopt een blikken bus
mensen schuiven voorwaarts
door het glas
zie ik hun gezichten
Wanneer de laatste trede
uit geklapperd is
staan alle benen binnen
deuren sluiten zuchtend
nu al vermoeid
Geen oog ving mijn blik
ik ben een steen in
een rivier…
Hart
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
545 Is hij onzichtbaar, anonieme burger
die vergeten is zijn nummer te trekken
bij de Apotheek voor zijn medicijnen
hij heeft geen haast
het beste gedicht van de dag
ligt onder zijn bed te dromen
volgt hij de dag aan de rivier
als hij de groene gracht oversteekt
vol goede moed in burger kleren
er is niets meer in de mode
zijn leeftijd zit…
GEDULD
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
528 je bent de oceaan in een hele druppel*
welke weg je ook heb te gaan
heb geduld lieverd heb geduld
wees de vlam die overdag niet opvalt
maar in de nacht z’n ware licht toont **
en hul je altijd in oprechte onschuld
dan komt alles goed
* citaat van de dichter mysticus Rumi
** gebaseerd op een citaat gelezen in het boek
‘er stromen rivieren…
Het liefdesbed van dromen
netgedicht
4.6 met 23 stemmen
1.787 Het is volop zomer
in de oude stenen stad
aan de heldere rivieren
maar ik geloof niet
dat er veel verandert
door de regenbogen
en het lied van de zon
ik ben wie ik ben, alleen!…
Plein '40 - '45
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
527 in het zwartboek van het bijtend woord
zie ik de sterren weder hemelen
in twee minuten onbewogen stilte
hangt er een glazen brug in 't slotakkoord
rivieren hebben ook geen goesting meer
want zij citeert niet in haar laatste snik
al kwam voor overlevenden
op tijd
een nieuwe lente vol hypocrisie
zwart zelf is nooit genoeg, ook niet…
ZAARTBOS
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
361 Een vinger van rivier Aa of Weerijs
drenkt met ruime kronkels drassig, ruig veld,
stroomt traag vol verkwikkend, helend bruingrijs.
Het kleine zwartwollige rund is gesteld
op vredig smullen van bloeiende spijs,
terwijl bewakingsdrift in hem opwelt.…
alle hyperbolen kunnen gestolen worden
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
206 alle hyperbolen kunnen gestolen worden
alsook mijn ironie, en
als jij mijn cynisme weet te jatten
beloof ik je alle schatten van de aarde
‘ik geloof dat ik lijd
al ‘n tijd, soms
aan jezusnijd’
ingewikkelde materie, zei hij
boven de rivier als trechter
‘n rechterwang waarop hij sprak
‘n oog waarvoor hij opstond
bleef staan in doffe twijfel…
Als de laatste mens de laatste boom omhakt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
239 De vogels zwijgen, hun zang is vergeten,
de rivieren drogen op, hun stroom is gestopt,
geen vissen meer die zwemmen,
geen schildpadden die eieren leggen,
de aarde huilt om wat is verdwenen,
en de schaduw van de mens, die is verrot.…
OUDE VERNIEUWING
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
464 en overlijden van mensen
uit Smallingerlands gebied
wordt hierbinnen op papier
en binnen knipperscherm bewaard
opnieuw zwaait de toverstaf
van de voortgaande tijd
muren omvatten liefderijk
vol beschermende waakkracht
geschiedenis der nijverheid
kunst en huiselijk leven
oeroude geschriften
van Fryslâns juweel
het plaatsje bij rivier…
WILDGROEI EN BOUW
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
280 Als onkreukbare vorst schouwt hij langs de dijk
aan rivier de Mark, is voortdurend gereed
tot waken bij spel van vreugde en leed
in zijn klein, beschermd, niettemin ruim rijk.
De boomkroon verspreidt moed voor het leven
in ruig struweel, op moeras, waar nesten
van bos- en waterdier hun zorg geven.…
Verontrustende machteloosheid
netgedicht
4.6 met 47 stemmen
1.743 Ik veracht je nooit
met de verwaarlozing
van mijn wenende bossen
mijn ondefinieerbare rivieren
verlegen fluorvissen die
in mijn vervuilde diepten duiken.…
Tantalust kwelling
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
487 Vandaag heeft Inge Boulonois een fraai mollenvers geschreven
op de 'rtl boulevard' praktijk
in het scabreuze Talpa rijk.
Reprise van de Vander mollenfeeste...
Hieronder mijn bescheiden reactie in de vorm van een schaking: Persephone in de onderwereld, geschaakt door Pluto. En onderwijl wordt Linda gek van de vraag die haar dag en nacht kwelt…
land van me
netgedicht
2.3 met 15 stemmen
3.826 waarom het filter verscherpt
van ven met zachte oevers
of een rivier in waas?…
Zomer (I)
poëzie
3.7 met 10 stemmen
1.616 'T aardoppervlak zie 'k als een schedelhuid:
Zweetstralen, sijp'len stinkende rivieren,
Waarlangs vuil-groenig roos en schimmel tieren;
Gebergten schurft steken er boven uit;
Mens-luizen, in hun nesten meest op buit
Rondkrauw'lend, zie 'k land'lijke blijdschap vieren.…
Bedding
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
977 trui
Mijn lijf begint te trillen
het epicentrum blijkt mijn hart
De scheuren in mijn ziel
vergroten hun terrein
Jouw nagels prikken in mijn rug
Ze doen me pijn, maar toch ook niet
De pijn aan de binnenkant overheerst,
doet al het andere leed verdwijnen
Ik sluit mijn ogen en versterk mijn greep
jij klampt je wanhopig aan me vast
De rivier…
maagdenmirakels I
netgedicht
3.0 met 16 stemmen
1.918 voorstadszones, in hun pendelnest,
Ging ik mijn zaad van delicaat verlangen planten,
Mijn razend blinde suggestie van poëtisch leven,
Een lege schel van iets uit zee en zout
Vandaag ben je er niet, je ontbreekt,
Ik zoek naar je toevallig gezicht terwijl nacht valt,
Sterren tussen een wildernis van sterren en een zwarte oceaan
Die om de hoek rivier…
Calypso 2004
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
3.113 niet te meten, geen gigahertz kan mij beperken
vormen hebben onze textuele liefde nooit genekt
jouw wandaden maken mijn deugden hyperbolisch
jouw waanzin is mijn grootste politiek motief en
in elke cadens die ons aan een ander linkt
worden wij grootser en gelatener voor elkander
geen geliefden zoeken wij, geen vertedering of lust
geen rivieren…