2105 resultaten.
Verhoogd oord
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.256 Spaarzaam kruipt het licht voor mij uit
een armlengte verder daagt de horizon
dichtbij en onraakbaar sluit
zich de hemel als een nachtjapon
alle schoonheid is gehuld
in aftasten en geduld
Ik blijf de hoogte zoeken
langs de flanken van verdriet
in de verte wapperen doeken
onzichtbaar achter wuivend riet
de vloer kraakt maar ik schuif…
Opklaring
poëzie
3.0 met 10 stemmen
2.885 Glad is de lucht als zilverhelle plaat,
Waarover vlokkig grijs geschilderd werd,
Met glans van licht uit eindeloze vert,
Dat door de ruimte spelemeien gaat.
’t Vonkt door de droppels aan het rijs, dat staat
Als stut op ’t tuinbed, staat bij boon en ert;
Vonkt door de druppels aan ’t gewei van ’t hert,
Vonkt door de droppels aan het schaap,…
voor het slapen gaan...
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.211 Na de wekker te hebben gezet,
sla ‘k een kruis en vouw m’n handen,
dan spreek ik tot god, heel nauwgezet,
de volgende woorden mijner verlangen:
God, lieven heer, als ik morgen ontwaak,
Zie dat het gras dauw op zich heeft,
Dat den kikker in de verte kwaakt,
En dat alles t’rug wakker wordt wat nu nog leeft,
Laat de vogels in de vroege ochtenduren…
De zilvermeeuw
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
729 Zijn akelig gekrijs
vanuit de verte al te horen
donkere ogen naderen het onheil
duiden meer als opgelegd pandoer
want waar de vleugels lam geslagen
zijn vrije geest niet verder kunnen dragen
doen zij het ergste vermoeden..…
Zonnebloempjes Rénaissance
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
534 Dan hoort z’ in de verte een heerlijk geluid,
het ritme van de regen zingt haar wijs.
Ze kijkt , ziet het spectrum door luchtig grijs
en kruipt voorzichtig haar schulpje uit.…
zandkasteel en haaientand
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
833 in de verte gloort het water
witte schuimkoppen
- ‘wie het eerst bij de zee is’-
schop, zeef, emmer en gerief
om een kasteel mee te versieren
en pistolekes, cécémel in de
frigobox, een pintje en veel
heel veel verborgen pijn en tranen
maar we bouwen, steeds hoger
een brug en een delta, torens
waarmee ge de zee kunt zien,
zijn handjes…
helderheid
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
700 eenzaam staar ik in de verte
waar de sluier van de mist
langzaam verdwijnt
alsof hij wist
dat ik hier sta te zoeken
naar een beetje helderheid
voor mijn sombere gedachten
en zegt: nu is het tijd
om je hoofd te laten rusten
even stil te blijven staan
en je gedachten stilletjes
even weg zien gaan
roerloos staar ik in de diepte
langzaam komt…
Een adder
poëzie
3.6 met 8 stemmen
3.039 De rozen strooien blanke blaadjes neder,
En 't geiteblad houdt roos en rots omvat:
De rots van klimop pronkt met geiteblad,
Dat, uitgeschoten als een slanke veder,
Zich losser plooide, breder steeds en breder,
Tot het de blauwe verte in de armen had:
De woudduif koert...…
zij zeilt uit
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
764 hoort hoe kraakt het spant
dapper waait de vlag
met alle winden mee
ziet haar vanaf het land
in volle glorie stevenen
op niet voorziene verten
een gestaag verkleinen
onder turen en kwijnen
tot wit stipje op zee
bestemming als immer onbekend
voortjagend onder de zon
in stijl ons gebed zonder end
dat zij veilig over moge komen
zonder…
De vlekken rode wijn
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
774 piept welkom of kreunt donder op
ik sluit niets uit de sloten zijn te vaak gebruikt
en luister naar de schaduw in de kamers
een vergeten muur schrijft behangloos zijn geschiedenis
ik lees niet meer de vlekken rode wijn
geef geen oordeel over scheuren
laat gewoon de barsten over stukjes leven treuren
zie jij de angst zie jij het uitzicht verte…
jij bent de enige Eva
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
1.111 zon maakt me heet
geeft ruimte aan
zorgenloos dromen
jij bent mijn verte
bandeloos blauw
golft naderbij en
jij zal gaan komen
je ogen zijn donker
en lang is je haar
in je blue ocean outfit
ben je bloter dan naakt
je geurt naar olijven
bent de enige Eva
in mijn paradijzen
ik kras in je huid
mijn passie in bloed
ze kan er niet uit…
de skyline als mistig verleden
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
806 leidsels enigszins gevierd
ruimte geef ik haar
ik voel haar onrust, stapvoets dus
hier zie ik de wieken
als zwarte schimmen
met de molen als doodskop
in deze sinistere stilte
met vochtig beslagen gras
hier zwierf ik, denkend
en kijkend naar torens
toen nog punten van hoop
en toekomstverwachting
en koeien, zwartwitte stippen
tot in de verte…
Blokhut
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
791 Poeder en lichtluchtige stappen wit
Doorlopend handjes vast en koude wangen
Afdrukken waaien weg en gemoederen verhit
Decemberlucht zaait vlokken tintelend verlangen
In de verte gloort warmweeïg eikenhout
Tussen ons dooit geilvuur op
Handen onrustig omvatten hartgeklop
Aan de top verliest romantiek van stout
Omgeven door dennengroen…
Burned Out?
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.340 per decreet
Ben ik op zoek naar mezelf
Wakkergeschud door moeders van amper tien
Zoek ik naar mijn echte ik
Dreigementen kunnen mij niet langer leiden
Belofte en schuld laat ik achter me
Mijn God maakt deel uit van mijn Ik
Wanneer ik samenkom in eenzaamheid
De samenloop van omstandigheden
Welhaast vanzelfsprekend
Mijn jeugd in de verte…
Vermoeidheid.
hartenkreet
4.7 met 26 stemmen
2.303 Dan toont zich daar in de verte
weer een lichtstraal door de mist
gifgroen gras om uit te rusten
zodat dat de weemoed wist.…
hoe ik heet
netgedicht
4.1 met 28 stemmen
1.025 kamers
binnengaat
tot ver in het landschap
van vruchtbare
bomen
het is onzichtbaar in
dit gedicht;
alsof een witte vogel
een cirkel maakt van stilte;
er dwars doorheen vliegt en dit herhaalt
herhaalt en herhaalt tot het levenslicht
een stem krijgt en zomerwind
met kinderen praat
in de ochtend
en in het breken
van de verte…
Jaargetijde
gedicht
2.4 met 129 stemmen
28.238 In de verte is even de kustlijn te zien –
een lichte plek tussen de bomen
geeft als baken de weg aan in de nacht
binnenkort, misschien eerder dan verwacht,
zullen daarlangs de vogels weer komen.…
en doe de tijd voorzichtig uit
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
618 ik kan je niet bekijken
je met niemand vergelijken
maar hoor je stem in het ruisen
van de branding in je tekst
kom mee naar zee
waar ik mezelf verliezen kan
de verte afstand wordt en
ik je namen schrijf met zand
ik kus je lippen in het zout
van samen drogen
opgetogen in het waterspel
breken de golven veel te snel
we dromen…
In de stralend gouden avondgloed
gedicht
2.1 met 26 stemmen
11.039 Zeilen ruisen uit de verte als een meisjesstem,
of zijn het nevelen, en is de stem van Hem?
Waar na dit landschap nog naar toe te gaan?
en rode boom ontbrandt tegen weidskobalt.
Oranje sterren regenen door de spasmes van
zijn takken. Er is geen rust in het heelal.…
De vlekken rode wijn
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
546 welkom of kreunt donder op
ik sluit niets uit de sloten zijn te vaak gebruikt
ik luister naar de schaduw in de kamers
de vergeten muur schrijft behangloos zijn geschiedenis
ik lees niet meer de vlekken rode wijn
en geef geen oordeel over scheuren
ik laat gewoon de barsten over stukjes leven treuren
zie jij de angst zie jij het uitzicht de verte…
De profundis
poëzie
4.0 met 8 stemmen
4.156 plant ons goed nog
en dieren
Ik meen daarmee buiten de paarden
schepershonden van Mechelen of Groenendaal
die na de schilders de roem van Vlaanderen
over de grenzen dragen
Herkennen zij in ons hun maats
der volle maat
van slagen
Zien paardenogen aan wier staren
het denken om het leed verglijdt
in de verte…
Weemoed
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.324 Allerlei dwazen
die staren in zichzelf en in de verte
naar woorden zoeken, taal,
om maar te begrijpen waar gedachten
vandaan komen en waar ze heen gaan.
Huis, kind, weemoed.
Boom, vuur, vis
ogen, lief, gemis.…
Aanroep
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.273 In gans verduisterd woud
droomde ik van sterren… en een maanlicht pad,
naar lichte verten voerend, zag ik mijn geest.
Heb ik niet altijd op uw komst vertrouwd?
Mijn hart kent u, gij kent mijns harten schat,
en samen gaan wij verder, onbevreesd.…
Net heb ik
gedicht
2.1 met 66 stemmen
18.465 Net is het schip vertrokken, zeilt aan wind
de verte in en de raven bevolken de boeg
en spiegel de ander in jezelf van veel verder
ga ik vaart maken ga ik zeggen wie ik ben
en zo kunnen we dan eindelijk samen zijn.
------------------
uit: 'Zone', 1998.…
- Stille Heiligheid -
netgedicht
4.2 met 41 stemmen
1.060 Alles slaapt,
eenzaamheid waakt,
het hart zingt, het springt
van ijs en van helderheid,
gezangen en gebeden
vredig luiden grote klokken,
de eindejaarsperiode aangezwengeld
in de donkere nachtelijke verte.…
Stuifmeel,
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
515 Twijfel zaait onnavolgzame
schaduwen over stoffige paden,
doelen die in de loze engten
van de verten lagen, bleven
verscholen achter luchtkastelen
en onbereikbaar bleken,
zorgeloos was ik vertrokken,
met gebonden handen aan
weerszijden van de akkers,
strijkend langs goudgele aren,
verwaait het stuifmeel van
rusteloze zielen tot waar…
Altijd weer die relatiegerelateerde dingen.
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.112 En niet onbelangijk wat er in het hier en nu en in de verte
straks weer gebeurt in die ontmoeting.
En hoe zal die ontmoeting dan geschieden en in welke relatievorm?
Laten wij ook proberen te zingen over de schoonheid van een dambord.…
ode aan mickey
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
827 Met je lieve kreetjes
die klinken vaak
als iets tussen
wanhoop en
verontwaardiging in
maar
dat is slechts
wat ik verzin
Onbeschaamd en knuffelziek
Lig je op je rug
Je kronkelt
alsof je zeggen wilt
Aai me eens
(heel vlug)
Met je fiere houding
zittend voor het raam
Wachtend op wat
komen gaat
Turend in de verte
tussen twee…
De bruid
poëzie
3.5 met 12 stemmen
4.965 Ik dacht dat ik geboren was voor verdriet --
en nu ben ik opeens een lied
aan 't worden, fluisterend door het ijle morgenriet
nu smelt ik weg, en voel mij openstromen
naar alle verten van de horizon,
en ik weet niet meer
waar mijn loop begon.…
Dagen voorbij
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.771 Als in de verte de lucht trilt ... wie roerde uw oogleden aan?
Als de wind gaat door 't koren ... wie uwer is opgestaan?…