1980 resultaten.
Rijmend dwalen
hartenkreet
1.0 met 10 stemmen
544 Dwalen in verhalen
uit andere landen, talen
die gaan over bergen en dalen
graan vermalen, hooibalen
kanalen, over belasting betalen
geheimen en gralen in duistere analen
over brengen en halen
over heel vlot en dan dralen
draaiend de pedalen
winnen en falen, diploma's behalen
gezondheid en kwalen
over eten grof of gemalen
borden garnalen…
Geen dragender, doodlijker wonde
poëzie
3.9 met 9 stemmen
3.895 als een ruisende
morgenvogel
doorkruist zij
het blinkend heelal
en daalt
- een geroofde genade,
op de vleugels
de sterren als dauw -
als een valk
naar de vleeslijke dalen
in de onschuld
van vóór het Berouw.
-------------------------------------------------------------------
uit: Tempel en Kruis, De onvoltooide tempel (1940)…
De zee
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.220 Ballet van water met grote hoogten
en diepe dalen.
Temperamentvol, woest en rustig
Reikend aan emoties
Leven gevend, leven nemend
cyclisch ritmisch
Instrument beroerd door velen
met verschillende composities
Koppen snellen, schuim opwekkend
volgend als dolfijnen.
soms buitelend als een kinderspel,
soms vlak als stoicijnen.…
Dof violet ...
poëzie
4.1 met 24 stemmen
4.317 Nog wandel ‘k door het zwaar berijpte gras,
En hoor naast me op de vaart het fijn gekras
Van schaatsen over ’t hol rinkelend ijs:
Ik heb ’t gevoel, of ‘k op ’t bevroren glas
Cirklend, zwevend, zwenkend op kunst’ge wijs,
Met ’t buigend bovenlichaam daal en rijs:
’t is in mijn rug, of ‘k zelf op schaatsen was.…
El Repilado (Alpajaras)
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
912 Een mager kerkje staat
middeleeuws te peinzen
ontdaan van ereschuld
broos als eierschaal
gebroken wit gebarsten
muren in granieten trance
als een fossielen oester
als parel in ballance
verweven in de gouden
handpalm van een geduldig dal.…
Winterlicht
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
3.369 In de winter is de vloed
Van de warmte voorbij
Na de vloed ben ik geboren
Dus ben ik een winterkind
Uit de warmte geboren
Niets is veranderd
Ik daal terug in de tijd
Maar aan de horizon
Zie ik een Licht schijnen
Het Licht van de wintertijd
Nu zal ik mij voornemen
Om met dat Licht te reizen
Nog steeds zie ik Het schijnen
Een uitzicht…
Sonnet
poëzie
2.9 met 16 stemmen
3.685 Zal dan mijn smart, dus lang gerezen in de top,
Nooit dalen? Zal mijn ramp dan nimmermeer houden op?
Maar steeds volharden in op mij zijn haat te braken?…
Luchtkussens
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
460 in de fuiken van de dromen,
alleen ik aarzel voor de steile rand,
bang dat je me achterna zal komen , en
te springen in het zelfde diepe ledikant,
vrees niet, we springen op gelijke wijze
met dichte ogen, met vaste hand, gericht
op angsten die verwijzen naar de
verdwenen vrienden uit de jeugd, waarmee
we zwierven door de bossen en de dalen…
Onverzadige blikken...
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
4.210 onbereikbaar is
Een stil genieten van de manier zoals je praat
met zorgvuldig gekozen woorden licht, fris
Je heerlijke verschijning vult mijn blik
die onverzadigd je prachtige lichaam observeert
Wat zou ik je graag willen aanraken en verwennen
Mijn gedachten aan jou worden door passie verteerd
Mijn ogen volgen je soepele bewegingen van je heupen
Dalen…
- Een dag Parijs -
netgedicht
4.0 met 57 stemmen
1.304 woelend, in een onverschillige menigte
bekommernis in mij vroeg gevoelens,
hoeveel ik tegenwoordig van je hield
vroeg naar diepe dalen
naar meer, aangepast aan het falen
van een feestelijke bijeenkomst.…
Moeder
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
589 Hoe legt zij leven op een schaal
waar ook zwaartekracht al zegt daal.
Maar wat behelst zaaien en verzetten
rondvaren met vissersnetten.
Geef haar werk ze vist en jaagt
tot het ook die ander daagt.
In menige rechtersstoel zal ze woelen
wetend wat ze met een slecht bedoelen.…
La Dame Blanche
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
650 wanneer mijn handen dalen
en tussen je lokken strijken
de geel grauwe sepia dagen geruisloos omslaan
scheer ik lager onder jouw wervelende vrouwenwolkendek
als de zuidenwind voluit duinen uiteen barst
mijn stem met fluweel stoffeert
( en al wat eb was
over mijn strand
woest vloed
blinkend als kind
met vlinders in handen
verborgen…
Schimmig Licht
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
1.916 Vanuit het dal
van mijn verscheurde wezen
ver van het stralend licht
van zon en maan
schreeuwt iedere vezel
van mijn geteisterd lichaam
vol van vertwijfeling
nog steeds jouw naam
Dwars door de zwarte golven
van het duister
langs akkoorden
van verlatenheid en pijn
hoor ik
geleid door echo's van verlangen
jouw stem
als steeds terugkerend…
Stukgeslagen liefde
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
781 Het dal verlaten, boven op de berg, berusting, met de tijd gekomen.
Bijeengelijmd met hoop en kracht, de stukgeslagen liefde.
Gebroken is alleen de pijl, die toen jouw hart doorkliefde.…
Vertel mij niet
netgedicht
4.2 met 27 stemmen
767 Vertel mij
dat ik niet moet ontwaken
uit d'illusie van mijn denken
die mij verder draagt dan dromen
die bij 't kijken naar lonkende valleien en dalen
het wakker wordende reeële weer doet vervagen.
Vertel mij niet
dat het nooit heeft bestaan
dat de ademloze tederheid
slechts een illusie is
en ik gewoon heb verder te gaan.…
Mijn Sharia ?
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
588 Daarbuiten in een dal van straten
tussen zwarte gevels en spitse daken,
steken minaret en kerk de vingers
gezamenlijk op, om als hun God het wil,
als enige, ( maar mijn God toch ook? )
in de hemel te geraken. Ze schrijven de
toekomst in een stil gebed, maar blijven
uit het licht van een ongeboren horizon..…
Paniek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
654 Klauteren, klimmen, struikelen,
een weg door berg en dal.
Woest water, wilde wegen,
warboel en wanhoop
verlammen.
IJskoude angst voor de toekomst
rilt zich een weg
door haar lichaam,
maakt dat ze bijna bezwijmt.
Uitgeput zakt ze tenslotte in elkaar.…
DOOI
poëzie
4.2 met 6 stemmen
2.529 Zoals bij 't sneeuwen
die vlokken vervaard
weiger en trage
vallen op aard,
zo moeten alle
gedachten van ons
van uit hun hemel
van dromen en dons
dalen op aarde
waar alles dooit
wat sneeuwwit en droomrig
de dingen vermooit.…
PRATEN....en luisteren.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 Ik wil best met je praten, graag zelfs
maar ik wil ook dat je luistert
Ik ben geen hol vat en jij ook niet
dus communiceren: zenden en ontvangen
uitwisselen zodat onze inhoud indaalt
En ontvang je teveel, geef dat dan aan
dan vervolgen we ons gesprek later;
jij laat indalen wat je hebt gehoord
ik haal uit mijn 'dal' wat ik heb gezegd…
Aan mijn geboorte-plekje
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.306 Berg- en dal- en bronrijk land,
Waar ik, aan der liefde hand,
’t Heil, zo lang door mij gezocht,
Zoet en volop smaken mocht!
O, steeds voel ik mij verrukt,
Als mijn voet uw heuvlen drukt,
Of door uw valleien treedt,
En mijn blik uw omkreits meet.…
Metamorfose
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
577 1
Bladeren kolken aan de bomen
ruisen als golven
van de wind op zee
Ik zou nu hier willen zijn
als de geluiden
me niet dragen konden
maar de herfst
voert me mee
En ik reis
over daden en dromen
dalen en zomen
Hier zo ver vandaan
kwam ik in een adem
en een zucht
gedreven in een stilte oceaan
badend in een zwoele vlucht…
Dagpauwoog
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
480 Zie hoe ze stijgt naar hemelwaartse rangen
de dartel fladderende dagpauwoog
haar stippen vurig brandend van verlangen
met rode tinten in de hemelboog
om dan te dalen en zacht neer te strijken
op hoofd en huid van vreemde kostgangers
van onze lieve heer die pelgrimerend
de torens van de kathedraal beklimmen
waar ooit kapittels en kanunniken…
Ontvlugting
gedicht
3.8 met 4 stemmen
9.283 Uit hierdie Valkenburg het ek ontvlug
en dink my nou in Gordonsbaai terug:
Ek speel met paddavisse in 'n stroom
en kerf swastikas in 'n rooikransboom
Ek is die hond wat op die strande draf
en dom-allenig teen die aandwind blaf
Ek is die seevoël wat verhongerd daal
en dooie nagte opdis as 'n maal
Die god wat jou geskep het…
mijn zoon
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
544 wat kan snijden en zelfs
jouw woorden raken bevreemd wanneer
jij als man tot mij spreekt, ik volg dan de wolken
in de lucht en maak zinnen van vogels die nestelen
in mijn gehoor
mijn zoon, ik zie nog steeds de nacht in de bekken
van jouw moeder, jouw beschutte paradijs waar ik
als een god over waakte en onbevreesd mijn adem
liet dalen…
Het fraaie Toscane
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
612 Na de eentonige Po-vlakte -
talloze logistieke bedrijven -
de menselijke heuvels en dalen:
Toscane in hoogst eigen persoon!
Als de bus is voorgereden,
heten vlamcipressen ons
bijzonder welkom: 'Voeg u in
Het Landschap van de Italiaan.'
Opvallend veel appartementen
delen de golvende horizon.…
Het Dooit.
poëzie
4.3 met 6 stemmen
1.727 Zoals bij 't sneeuwen
die vlokskens, verveerd,
weiflend en trage
vallen op eerd,
zo moeten alle
gedachten van ons,
van uit de hemel
van room en dons,
dalen op aarde
waar alles dooit
wat sneeuwwit en droomrig
de dingen vermooit.…
O schone kracht Geestdrift
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.392 waarvoor het laag en klein bewustzijn gruwt; –
gij heerlijke, sedert de moeder-aarde
mens-wezens voorbrengt uit haar rijke schoot,
hebt gij nog nooit uit zo geweld'ge haarden
de berg van 't leve' en d' afgrond van de dood
verlicht met uw zonne-gedrenkte stralen,
als in dat jaar van gouden opstands-pracht,
toen miljoenen wezens voelden dalen…
Steen der wijzen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.064 ik zag je op mijn pad naar benee
mooie steen ik neem je mee
in de broekzak van mijn reis
meer dan 50 tinten grijs
en prachtig van mij
zacht en warm ben jij
je duwt me, draagt me naar het zonnige dal
duikgewicht in mijn vrije val
ik tors je mee op mijn pad omhoog
de lichtheid zoals libelle vloog
lijkt nu bevroren in de kou
meer dan 50 tinten…
Grondig bezinnen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
495 ik ben me grondig aan het bezinnen
laat m’n hoofd zakken tot op de grond
onder het maaiveld is het veilig toeven
ik val niet in slaap, want buiten de molens
maal ook ik, daal ik af in de krochten van mijn ziel
om vooral respect te houden met andersdenkenden…
Wat deed ik fout?
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
686 kom eens naast mij zitten
vertel het me maar
treur nou niet om het treuren
er is altijd een vangnet
is jammeren afgeleid van jammer
jij leeft in een donker dal
en wil het in mijn schoenen schuiven
achter iedere uitgesproken zin
schuilt een onuitgesproken gedachte
zo komen we er niet uit
ik deed het volgens jou dus fout
en nu ben ik…