2333 resultaten.
Een wijle ten gronde
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
691 overmacht gebonden
kijk stuurs nabije verte in
gedragen door lijfelijke steunen,
verscheurende schreeuwen
doen mijn hart kreunen
het is mogen raken aan de moeder
voorbij haar is er geen diepte meer
ik toon mijn tranen aan haar boezem
zuig haar liefde, keer op keer
*
na volle overgave
spannen mijn vingers zich aan
kracht rijst verstild…
dankbaar hart
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
800 witgejasten door de
gangen ijlen
en koortsigen dat doen in
zieke bedden
waar het leven in de aderen
drupt en ademhaling wordt
verlicht door zuurstof uit
de muur
waar naaldfetisjisten bij
nacht en ontij monsters
willen van je bloed
dat is geen plek waar je wil
zijn
maar als de nacht valt en de
witte engelen zweven door
verstilde…
Het einde van de dag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
556 Dat stuk verstilde tijd
aan het einde van de dag,
net voor het donker wordt,
dat magische moment
waarop ik als groot kind
nog even, na het eten,
buiten spelen mocht:
“Vergeet niet thuis te komen wanneer het donker wordt ”.
De kindertijd voorbij
laat ik nu graag de honden uit
nadat het eten is gedaan.…
Inzicht
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
592 Dan weer ben ik angstig, dan weer ben ik blij,
dan weer ben ik droevig, dan weer ben ik verstild.
Ik begin te vermoeden dat deze reis nooit op zal houden.
De kluts ben ik kwijt en houvast ga ik ook nooit vinden.…
Zondaglied
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
456 toen het schrille geluid
keer op keer onze ziel doortrilde
al wat adem zingen liet, verstilde
bron van alle dingen
die alle dingen verdraagt
wij zijn ons zelve soms zo moe
moe van zwakheid en verdriet ,
alles wat ons tegen zit
't is de bron van alle goed
die geeft en wil dat onze ziel
niet sterft maar leeft
afgoden zullen…
Vuur dat liefde heet
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
684 Op verstild verdriet,
dat trauma heet.
Vertrouw onze waakvlam,
die ons vuur ontsteekt.
Vuur dat liefde heet.…
AAN DE DIJK
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
563 De dijk, wachter tussen water en land, draagt de last van eeuwen;
verstilde marsen, sporen van nooit vergeten strijd.
Hier stond ik aan het roer, hier, waar wij aan de dijk zijn gezet.
De bries draagt het gerucht van oude vossenlisten,
geweven tussen riet en wilg, tussen waarheid en bedrog.…
Wanneer de herfst mijn stilte raakt
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
16 In je verstilde aanwezigheid
ervaar ik hoe schoonheid soms dieper
raakt dan woorden kunnen dragen, hoe elk vallend
blad iets losmaakt dat ergens in mij nog geen woorden vindt.…
Wij Forenzen
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
860 Wij gaan niet voorbij
aan aanlokkelijk landschap.
Wij moeten er door.
We klieven snoeihard
door lieflijke gebieden.
Heus, met een goed doel.
Het land raast woest langs
onze hortende ogen.
Wij pakken een krant.
Een wolk zweeft lui mee,
trekt onschuldig de aandacht.
Dan wendt zij zich af.…
kracht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
599 hier besta ik alleen
tussen verre groene einders
geplant in felpaarse golven
van de geurige heidevlakte
niets dan zoemende bijen
roepen van hoge leeuweriken
fluisteren van de wind
in dorre ritselende struiken
onder mijn wijde hemel
duizend eeuwen geleden
speelden stormen en zand
een spel met de vormen
van dit weidse landschap
in de…
ochtend gloort niet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
659 een hindernis
de trein die dendert door
tevreden
ontevreden vrienden,
familie absorbeert aandacht
ouders' zilveren bruiloft
die weer bovenkomt
lang zouden ze leven in de gloria,
nu nog steeds de zware geur
van violieren
die het hoofd doet duizelen
de dag laat zich niet zien
ik dreig te ontsporen
in een uitgestorven landschap…
Aan Zee
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
603 dreigend jagen wolkenflarden
over het lage landschap heen
windvlagen blazen machtig hard
het water golft wild over het strand
trekt zand met zich mee
grijsgrauw met witte vlekken
op zijn vleugels, vliegt een meeuw
gecamoufleerd in de lucht
land op een schip, slaat
zijn klauwen om de reling vast
langs de kustlijn een jonge vrouw…
Aan Zee
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
630 dreigend jagen wolkenflarden
over het lage landschap heen
windvlagen blazen machtig hard
het water golft wild over het strand
trekt zand met zich mee
grijsgrauw met witte vlekken
op zijn vleugels, vliegt een meeuw
gecamoufleerd in de lucht
land op een schip, slaat
zijn klauwen om de reling vast
langs de kustlijn een jonge vrouw…
De Radeloze god
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.027 In het landschap is de lucht klaar
maar de einder ligt achter ’t riet,
waarvan de wuivende pluimen
de veerman al eeuwig groeten
op zijn tocht over het ruime
sop in zijn eindeloze route.
Het verre veld blijft uit het zicht
door de god'lijke verboden.…
je ziel straalt een hemel
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
772 ik wilde je lezen
in het strelen van huid
kraste met nagels
mijn liefde voluit
je voelde de pijn in
het zien van de sporen
jouw naam werd in rood
heel langzaam geboren
ik zocht naar je ziel
in onherbergzame dalen
we slechtten de bergen
om waarheid te halen
ik peilde je ogen
in een landschap verdriet
door het grijs van vergeten…
Ik laat je niet beknotten
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
713 Ik laat je niet
beknotten
in je eindeloze bestaan
jij wilg met je groen
zilveren blad
die je laat glinsteren
elke zonneschijn
geeft me als ik buiten kijk
de rijkdom van mijn leven
je takken rijken hemelhoog
zij hebben me al veel geluk gegeven
want als winden over
het landschap glijden
breek jij ze keer op keer
geen storm is jou te…
BLAUW
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.107 Er zal weer
blauw zijn
strakblauwe lucht
en wolken als zeilen
Het groen en geel
trekken zich
uit het landschap
terug
Nog even maar
is er klatergoud
bladgoud
in kruinen van bomen
Langs stoep en straat
waar wind
vrij spel krijgt
je de adem wordt ontnomen
Het seizoen wordt
oud en misschien wijs
rijgt laatste bladeren
aan…
- Speelse Contouren -
netgedicht
4.6 met 12 stemmen
633 Vage contouren
morsen raar over het landschap
in glanzend olijfhoutoptiek
en kunnen uitnodigend
van gezicht veranderen
terwijl ze adembenemend kijken
naar nog opengebleven plekken,
de wandelaars..…
dat ik gewoon mens ben
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
738 misschien wordt de dag
langzaam warm
vandaag
en mag ik
in zijn navel wonen
wanneer bloemen uit het veld
het landschap volladen met bestemming
en een open gelaat
soms ben ik dichtbij, sluit stilte
in een omarming, is alles gelijk in vleugelslag
langs wind en oude vragen
tijdloos, zoals het begin
vanzelf op huid, met dichte
ogen…
Door huid heen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
562 In de laatste stadia van de dood
huilt de wind over naamloze staken
flauwe schijn van geschiedenis maakt
een stille tocht langs littekens
lichtvoetige schimmen versterven
in een lenig landschap
waar nauwelijks plaats is voor zoveel ruimte
en de laatste pagina ontbreekt
veraf ligt het dorp voor anker
ze verbergt, achter fluisterende zandmaskers…
Roep mij
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
874 Want mijn hart wil zich laten horen,
maar het is verdwaald in een hardvochtig landschap
Waarin het steeds verder
verwijderd raakt van wat het ooit beminde
Roep mij en ik zal me omkeren.…
het geluid van tijd(2)
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
535 hij komt steeds weer
in elke bloem die verwelkt
ik keek door het raam en heb hem toegesproken
als een vallende ster, onvoorbereid
ik ben een wens in jouw handen
een woord met trage vleugels
dat in overgave herbegint
zie de tijd
er is geen seconde die klaagt
vertraagt tot antwoord
al slaat de torenklok twaalf maal
over een nevelend landschap…
Een lege plek om te blijven
gedicht
3.3 met 226 stemmen
29.066 Geef mij maar de winter, het armoedige
landschap, de akker zonder het teken van
leven, de kracht van de krakende heide.
Geef mij maar de kat als hij kijkt voor
hij springt, om te vechten, te vluchten,
te paren, te jagen, als hij kijkt.
Geef mij maar een paard in galop, maar
op zijn zij in het gras.…
Dansers
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.085 Dansers in de stad verdwalen moedig
dominerend in verlangen
tekenen ze het landschap
met hun geliefde lijven
en soms onder de wolken
vliegt er een vogel in de danszaal
die niets weet en niets kan begrijpen
dan dansen ze nog moediger
hun ogen rijp door taal van lijden
in bewegingen, nog onbeschreven
brengen ze dromen naar oevers
van…
Indigo
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
722 zo zie ik haar lopen, het voorhoofd
gebogen, na jaren van strooien. geen eten
of drinken, geen landschap of straat. alleen maar
de stilte van inkt en opaak.
en later, nog later, de afgrond naar niets.
in gammele bekers de leegte van geld. een touw
aan een boom,
de tong uit de mond. ik heb haar zien hangen,
haar wolken geteld.…
Uranus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
666 we liepen ons landschap in,
hoorden bladeren ritselen tot een tapijt
zagen elke toekomst liggen in de verte,
zeldzaam zichtbaar bij helder weer
er waren zinnen die we nooit eerder
lazen, woorden die werelden schreven
ijs werd gas en daarna warmte waarbij
afstand smolt tot naderbij
ons tijdstip was aan de hemel, we waren
aanwezig als…
Laatste treinreis
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
534 Het landschap ontrolt zich traag
aan mijn niet geïnteresseerde ogen,
mijn haast om deze trein te halen
lijkt nu zo doelloos en zonder zin.
De trein schommelt langs bekende plekken,
waar hij eens heeft stilgestaan,
wachtend op steeds meer bagage
en van geen koffer werd verlost.…
Ter Wupping
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
425 in Ter Wupping loop je
fiets je
door puur natuur
langs het oude loopje
van de Ruiten Aa
bosjes, een schuur
je kunt rondstruinen
bij oude rivierduinen
Ruige berg, Kieberg
is avontuur
prehistorie
landschap uit voorbije tijd
boerderijen
grasland, beekdal
en al met al
beleef je puur
hoe Westerwolde
vroeger was
bolle akkers, gras
rust…
eens maar nooit weer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
541 we voeren van Calais
naar Dover
zeilden zeeziek met
flinke tegenwind
later het vertrek
per postkoets
naar Londen:
de hemel beware me
de postiljon rekende
woekerprijzen
16 pond sterling en
vergeet de toltarieven niet
het was een fraaie route
door een aangenaam
landschap dankzij
het groene weideland
Rochester en
Canterburry…
de lange weg naar huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 achter de lens legt
iemand een vader en
zijn kleine zoon vast
hij laat me kijken naar
het kind dat teer verschanst
in het landschap van
vaders armen rust
zachte gebaren betasten
het kindergezicht
mollige handjes vleien zich
op mannenschouders
het geraakte hart wordt licht
in ademloze tijd
iemand achter de lens
legt het weerzien vast…