Alle inzendingen over verte

2105 resultaten.

Sorteren op:

Verjaardagsvers

gedicht
2.8 met 102 stemmen aantal keer bekeken 28.449
Je ogen die helemaal alleen in je gezicht achterbleven als ik je verliet; je ogen na geween: je was er niet, je keek me aan als verten en ik moest erheen. En als ik weer tot daar was de ogen waarmee je het woord ‘lieveling’ zei, keek of het niet veranderde op weg naar mij.…

Wagner: The ride of the valkyries

hartenkreet
1.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.723
Een karavaan dagenlang voorttrekkend met alle wind tegen over stoffige slingerpaden, afgewisseld door zompige wegen Smorend hete dagen en kille nachten rijgen zich aaneen het mulle zand door uitputting en uitdroging vallend uiteen strakke vermoeide blikken gericht op het groen in de verte woorden en zinnen in scherpte verwoord maar met verve…

Volmaakt geluk

hartenkreet
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 745
De dromer staarde in de verte alsof hij opnieuw dat moment beleefde. Ik heb haar niet gevonden, zij vond mij.…

botersla

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 637
groentepoezie vergeet gewoon die nederige positie van 'sla van m'n oma' evengoed geen sla van de mode niet annorexia in zakjes met gemengde priksla of hooguit stiekem nog malse vette pronte kroppen die bijeengepropt liggen in plastic kratjes op de groenteafdeling zonder krullen of roodgekleurdheid of suggesties van eiken en verte…

En de zee maakte muziek.

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 662
In de verte een schip, de roep van een meeuw. We zagen de sterren, het licht van de maan. Ik fluisterde haar naam. Ze maakte me blij. En de zee maakte muziek, een harmonie, een symfonie. En de zee maakte muziek, voor haar en voor mij.…

Turijn - Milaan

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 589
de Po altijd vooruit altijd lager van glinst’rend naar brede glans lachend kijk het massief vanuit de hoogte toe, de scherpe tanden stralen wit maar het onderlijf blijft verborgen in pluizige rokken van grauw gele mist weer is de vlakte langzaam voor de zon gedraaid het is morgen, weer is de dag zoals zij was en de bergen in de verte…
AJ Meer31 december 2013Lees meer >

ontmoeting

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 584
Windstil een man loopt door de straat onbestemde geluiden langs de ramen windstil in de verte vage geruchten schaduwen verlengen. Momenten van stilte de straat gewijde plaats waar de man loopt het licht gaat als een schuifdeur open.…

Kerstkaart

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 918
Kerstkaart, zeg hen dat ik die oliebol, die kaars, de dennetak, de sneeuwpop, het kerstkransje, het vogeltje, de duif vooral, de schaatsers op de plas, de molens in de verte, de kerstboom, de kadootjes eronder, de sterren, de drie wijzen, maar vooral het babietje in de kribbe of aan de borst, de Maria en Josef, de lammetjes, het hoefijzer…
Ralameimaar17 december 2015Lees meer >

Ik mis je zo

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 516
De cola was lauw en prikloos geworden, maar in de verte wuif jij, fris en vrolijk als een oase, die ik al die tijd zolang heb gemist.…

Een hele hand met zwart gelakte nagels

hartenkreet
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 719
Een hele hand met zwart gelakte nagels wenkt ergens vanuit de verte met signalen een individueel verdriet te vertalen met niets anders dan de wanhoop van het moment. Want ieder mens wordt eens met pijn en moeite geboren; bestemd voor het moment dat ook zijn vreugde kent.…

kom op

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 614
kom op en pak je koffer doe als een drukke doffer vlieg nu eens uit je dagelijkse sleur daar is de deur ja, het is een offer het geeft je leven kleur opeens ontdek je dat je fluit met opgeheven hoofd en kuilen in je wangen ik zie dat je er in gelooft ik hoorde in de verte al je vrolijke gezangen je krijgt een doel daar ga je voor…

schril contrast

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 459
ruime vlakke land Met langs verre horizon de boerderijen Waar langs paden populieren staan in rijen En ruisend riet op d’ oevers langs de waterkant Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw Het veld des morgens bedekt met parelend dauw Vanaf het water stijgt reeds vroeg nevel omhoog Uit de verte…

Afscheidsvisite

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 664
De flodderige urbaniteit achter de rug Trekken ze arcadisch aan ons netvlies voorbij Papyrusmoerassen, vulkanische rotslandschappen En theeplantages om en om als een Hof van Eden Twee Neushoornvogels klapwiekend in de verte Zes drommels op een hommelende brommer Wat lodderig wit vlindergedwarrel Over het deinende wegdek En mijmerend in…
Henk Jonker7 februari 2018Lees meer >

Vermaak

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 464
op knieën beide hengelaars met mobiel voor foto's en ik die foto's uit de verte van geknielde stoere mannen neem. Nog een emmer dan terug in net dat goed en dicht en opgerold weer naar de waterkant omlaag gaat in 't kanaal ik duim omhoog en klap maar eigenlijk hoezo wat is de grap hieraan nou allemaal?…

Geloof

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 539
Het roept nog in de verte. Een zachte klank uit een ver verleden. Geloof: de verzekerde verwachting van dingen waarop wordt gehoopt. Een duidelijke demonstratie van werkelijkheden, die niet worden gezien. Waarin ligt dan die zekerheid? Of is er alleen maar onverschilligheid? Hij ligt opgesloten in Gods zoon, ja levensgroot!…

De zandmotor

netgedicht
5.0 met 53 stemmen aantal keer bekeken 467
ziltig vlaagt wind blaast herinneringen door je haar dat gemêleerd lokt in natuurlijke kleuren in de verte het glinsterend lichte zand onder een groen polig opschietende helmrand in afnemende vloed krult nog steeds in het schuimend wit het welkomstlied van de blauwe zee anders was vroeger met opa familie en paard en wagen…

Landingsplaats voor Legenden

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 459
naast de Tempel ligt ’n Pad de Berg op waarvandaan hij ’t Leven kan overzien de Verten en Vlaktes zich laven kan aan zijn Liefdes voor ’t Landschap en de Diepte van Verdichting de Afdaling langs de Rivier de Rijen Bomen als vertrouwde Gezichten de lokkende Velden met zwijgende Bloemen waar ’t Verhaal verwaait in ijdel jagende…

Deuren van de nacht

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 392
En toch, in de verte roept een uil, een roep om mijn naam. Mijn naam die een deur wordt naar een andere vallei, een thuis voor lege huizen (hulzen), er zijn geen woorden om hen te bewonen. Nacht verdraait zich stil/zwijgend tot droom, raam naar verleden (mijn eigen?)…

Gebeten hond

netgedicht
1.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 371
zijn staart af benam mij de adem een sidderaal woelde door vademdiep water en door de magisch halfduistere schemer vlogen vliegende honden duizenden kalongs een komodoveraan zette zijn stekels op even later gleed de zwartgele adder sneed mij de pas af sloeg mijn denkraam dicht ik stond als versteend en gebiologeerd in de verte…

kruipen door de diepe duisternis

hartenkreet
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 455
Gebonden aan de zonden laat de ketting maar losser zoeken naar mijn eigen oordeel wat geen wezen voor mij kan doen kruipen door de diepe duisternis waar de levende hun leven achterlaten boeten voor al hun verkeerde daden plagen de geesten met hun brein zij zijn evenmin profeten die denken dat zij het beter weten Een sprankje licht in de verte…

Ik koos de kou

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 240
In de verte brandde nog iets warms: een kamer waar de gordijnen nooit open gingen, waar kopjes bleven dampen alsof niemand ooit iets hoefde af te maken. Ik keek nog één keer om. Niet uit twijfel, maar omdat ik wist hoe zacht een verzinsel kan liggen als de nacht te groot wordt. Toch bleef ik staan.…

Consciëntieplein

netgedicht
3.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 931
Het water ligt zo stil tussen de wallenkanten de hoge boom, die met zijn kruin de sterren raakt -de onderkant van het talud beslaand met imposante stam in zwarte aarde- begroet ik als een goede vriend hij is er altijd, vast en zeker en elke dag en nacht weer anders nu kijkt hij peinzend naar de verte een wachter op een aarden wal bejaard…

Helga

netgedicht
3.4 met 12 stemmen aantal keer bekeken 2.766
Laura is echter een geval apart: vanuit de verte biddend aanbeden door Petrarca, heeft zij, onwetend, hem getart en uitgedaagd haar heiligdom te betreden.…
Frank Oonk16 november 2003Lees meer >

Kabbelende golfjes

hartenkreet
2.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.571
Kabbelende golfjes Volgen elkaar snel op En een harde wind Maakt op elk van hen Een witgeschuimde kop Zo stroomt ‘t water verder En daalt het richting zee Ook ik zal verder moeten God help me Want het zit niet mee Kabbelende golfjes Ik kijk er naar En als ik in de verte staar Dan zie ik je weer voor me Het is echt waar Het water…

Stemmen

netgedicht
4.4 met 21 stemmen aantal keer bekeken 989
brieven waarop ik nooit een antwoord kreeg ik ruik een vage keldergeur en weet het huis -jouw huis- is leeg ik roep je naam naam naam en zeg dat het me spijt maar elke kamer in het huis ontkent je eerdere aanwezigheid de trap piept de planken kraken door kapotte ramen tocht de wind de maan schijnt over scheve daken en in de verte…
Jalf Flach8 februari 2007Lees meer >

Het speenvarken

poëzie
3.4 met 27 stemmen aantal keer bekeken 4.382
Iemand, die in de verte zijn schreeuwen hoort, Zegt: "dat is zeker weer een afschuwelijke mensenmoord." Je moet het horen om het te geloven. "Gelukkig," zegt Buffon, "zijn de doven." Want als men maar even op zijn eksteroog treedt, Dan gilt hij, alsof hij van geen uitscheien weet.…

Aan ene onbekende

poëzie
3.3 met 21 stemmen aantal keer bekeken 2.712
'k Liet door de schouwburg onbestemd mijn blikken waren terwijl ginds de opera wegschemerde in de vert'. Bewustloos scheen mijn geest en 't bleef koud om 't hert. Dan kwaamt ge - een lichtglans - voor mijn dolend oog gevaren.…

Schepping

netgedicht
4.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.018
Zo blies jij ook de mens de levensadem in - denkende schakel in een eindeloze keten: lichtvonk die tot de stof is ingedaald, vandaaruit weer omhoog streeft naar de bron, als een Voyager die naar de verten klom - zijn blindenstok tast in het heelal.…

Een traditioneel gedicht

gedicht
4.9 met 352 stemmen aantal keer bekeken 11.879
Het braakland in de verte. Een woord oud als de weg naar Rome, we hebben de verleiding niet weerstaan. Lijnen en plannen maken dit uitdijende weiland. We zijn aangekondigd - houd je mond toch, je ziet ons spoken, zoek een betrouwbare bron, huiverig voor iets dat maar voorbij blijft gaan. Dan sta je recht en grijpt me beet.…