2105 resultaten.
Verjaardagsvers
gedicht
2.8 met 102 stemmen
28.449 Je ogen die helemaal alleen
in je gezicht achterbleven als ik je verliet;
je ogen na geween:
je was er niet,
je keek me aan als verten
en ik moest erheen.
En als ik weer tot daar was
de ogen waarmee je het woord ‘lieveling’ zei,
keek of het niet veranderde
op weg naar mij.…
Wagner: The ride of the valkyries
hartenkreet
1.8 met 5 stemmen
1.723 Een karavaan dagenlang voorttrekkend met alle wind tegen
over stoffige slingerpaden, afgewisseld door zompige wegen
Smorend hete dagen en kille nachten rijgen zich aaneen
het mulle zand door uitputting en uitdroging vallend uiteen
strakke vermoeide blikken gericht op het groen in de verte
woorden en zinnen in scherpte verwoord maar met verve…
Volmaakt geluk
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
745 De dromer staarde in de verte alsof hij opnieuw dat moment beleefde.
Ik heb haar niet gevonden,
zij vond mij.…
botersla
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
637 groentepoezie
vergeet gewoon
die nederige positie
van 'sla van m'n oma'
evengoed geen sla van de mode
niet annorexia in zakjes met
gemengde priksla of hooguit stiekem
nog malse vette pronte kroppen
die bijeengepropt liggen in
plastic kratjes op de groenteafdeling
zonder krullen of roodgekleurdheid
of suggesties van eiken en verte…
En de zee maakte muziek.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
662 In de verte een schip,
de roep van een meeuw.
We zagen de sterren,
het licht van de maan.
Ik fluisterde haar naam.
Ze maakte me blij.
En de zee maakte muziek,
een harmonie, een symfonie.
En de zee maakte muziek,
voor haar en voor mij.…
Turijn - Milaan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
589 de Po
altijd vooruit altijd lager
van glinst’rend naar brede glans
lachend kijk het massief vanuit de hoogte toe,
de scherpe tanden stralen wit
maar het onderlijf blijft verborgen
in pluizige rokken van grauw gele mist
weer is de vlakte langzaam voor de zon gedraaid
het is morgen, weer is de dag zoals zij was
en de bergen in de verte…
ontmoeting
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
584 Windstil
een man loopt door de straat
onbestemde geluiden langs de ramen
windstil
in de verte vage geruchten
schaduwen verlengen.
Momenten van stilte
de straat
gewijde plaats waar de man loopt
het licht
gaat als een schuifdeur open.…
Kerstkaart
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
918 Kerstkaart,
zeg hen
dat ik die oliebol, die kaars, de dennetak,
de sneeuwpop, het kerstkransje, het vogeltje,
de duif vooral,
de schaatsers op de plas,
de molens in de verte,
de kerstboom, de kadootjes eronder,
de sterren, de drie wijzen,
maar vooral het babietje in de kribbe
of aan de borst, de Maria en Josef,
de lammetjes, het hoefijzer…
Ik mis je zo
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
516 De cola was lauw en prikloos
geworden, maar in de verte wuif jij, fris en
vrolijk als een oase, die ik al die tijd
zolang heb gemist.…
Een hele hand met zwart gelakte nagels
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
719 Een hele hand met zwart gelakte
nagels wenkt ergens vanuit de verte
met signalen een individueel verdriet
te vertalen met niets anders dan
de wanhoop van het moment.
Want ieder mens wordt eens
met pijn en moeite geboren;
bestemd voor het moment dat ook
zijn vreugde kent.…
kom op
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
614 kom op en pak je koffer
doe als een drukke doffer
vlieg nu eens uit
je dagelijkse sleur
daar is de deur
ja, het is een offer
het geeft je leven kleur
opeens ontdek je dat je fluit
met opgeheven hoofd
en kuilen in je wangen
ik zie dat je er in gelooft
ik hoorde in de verte al
je vrolijke gezangen
je krijgt een doel
daar ga je voor…
schril contrast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
459 ruime vlakke land
Met langs verre horizon de boerderijen
Waar langs paden populieren staan in rijen
En ruisend riet op d’ oevers langs de waterkant
Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog
En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw
Het veld des morgens bedekt met parelend dauw
Vanaf het water stijgt reeds vroeg nevel omhoog
Uit de verte…
Afscheidsvisite
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
664 De flodderige urbaniteit achter de rug
Trekken ze arcadisch aan ons netvlies voorbij
Papyrusmoerassen, vulkanische rotslandschappen
En theeplantages om en om als een Hof van Eden
Twee Neushoornvogels klapwiekend in de verte
Zes drommels op een hommelende brommer
Wat lodderig wit vlindergedwarrel
Over het deinende wegdek
En mijmerend in…
Vermaak
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 op knieën beide hengelaars
met mobiel voor foto's
en ik die foto's uit de verte
van geknielde
stoere mannen neem.
Nog een emmer
dan terug in net dat goed
en dicht en opgerold
weer naar de waterkant
omlaag gaat in 't kanaal
ik duim omhoog en klap
maar eigenlijk hoezo
wat is de grap
hieraan nou allemaal?…
Geloof
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 Het roept nog in de verte.
Een zachte klank uit een ver verleden.
Geloof: de verzekerde verwachting
van dingen waarop wordt gehoopt.
Een duidelijke demonstratie
van werkelijkheden, die niet worden gezien.
Waarin ligt dan die zekerheid?
Of is er alleen maar onverschilligheid?
Hij ligt opgesloten in Gods zoon, ja levensgroot!…
De zandmotor
netgedicht
5.0 met 53 stemmen
467 ziltig vlaagt
wind blaast
herinneringen
door je haar dat
gemêleerd lokt in
natuurlijke kleuren
in de verte
het glinsterend
lichte zand onder
een groen polig
opschietende
helmrand
in afnemende
vloed krult nog
steeds in het
schuimend wit
het welkomstlied
van de blauwe zee
anders was vroeger
met opa familie en
paard en wagen…
Landingsplaats voor Legenden
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
459 naast de Tempel ligt ’n Pad
de Berg op
waarvandaan hij ’t Leven kan overzien
de Verten en Vlaktes
zich laven kan aan zijn Liefdes
voor ’t Landschap
en de Diepte
van Verdichting
de Afdaling
langs de Rivier
de Rijen Bomen
als vertrouwde Gezichten
de lokkende Velden
met zwijgende Bloemen
waar ’t Verhaal
verwaait
in ijdel jagende…
Deuren van de nacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
392 En toch, in de verte roept een uil,
een roep om mijn naam.
Mijn naam die een deur wordt
naar een andere vallei, een thuis
voor lege huizen (hulzen),
er zijn geen woorden om hen te bewonen.
Nacht verdraait zich stil/zwijgend
tot droom, raam naar verleden (mijn eigen?)…
Gebeten hond
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
371 zijn staart af
benam mij de adem
een sidderaal woelde
door vademdiep water
en door de magisch
halfduistere schemer
vlogen vliegende honden
duizenden kalongs
een komodoveraan
zette zijn stekels op
even later gleed
de zwartgele adder
sneed mij de pas af
sloeg mijn denkraam
dicht
ik stond als versteend
en gebiologeerd
in de verte…
kruipen door de diepe duisternis
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
455 Gebonden aan de zonden
laat de ketting maar losser
zoeken naar mijn eigen oordeel
wat geen wezen voor mij kan doen
kruipen door de diepe duisternis
waar de levende hun leven achterlaten
boeten voor al hun verkeerde daden
plagen de geesten met hun brein
zij zijn evenmin profeten
die denken dat zij het beter weten
Een sprankje licht in de verte…
Ik koos de kou
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
240 In de verte brandde nog iets warms:
een kamer waar de gordijnen nooit open gingen,
waar kopjes bleven dampen
alsof niemand ooit iets hoefde af te maken.
Ik keek nog één keer om.
Niet uit twijfel,
maar omdat ik wist
hoe zacht een verzinsel kan liggen
als de nacht te groot wordt.
Toch bleef ik staan.…
Consciëntieplein
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
931 Het water ligt zo stil tussen de wallenkanten
de hoge boom, die met zijn kruin de sterren raakt
-de onderkant van het talud beslaand
met imposante stam in zwarte aarde-
begroet ik als een goede vriend
hij is er altijd, vast en zeker
en elke dag en nacht weer anders
nu kijkt hij peinzend naar de verte
een wachter op een aarden wal
bejaard…
Helga
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
2.766 Laura is echter een geval apart:
vanuit de verte biddend aanbeden
door Petrarca, heeft zij, onwetend, hem getart
en uitgedaagd haar heiligdom te betreden.…
Kabbelende golfjes
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
1.571 Kabbelende golfjes
Volgen elkaar snel op
En een harde wind
Maakt op elk van hen
Een witgeschuimde kop
Zo stroomt ‘t water verder
En daalt het richting zee
Ook ik zal verder moeten
God help me
Want het zit niet mee
Kabbelende golfjes
Ik kijk er naar
En als ik in de verte staar
Dan zie ik je weer voor me
Het is echt waar
Het water…
Stemmen
netgedicht
4.4 met 21 stemmen
989 brieven
waarop ik nooit een antwoord kreeg
ik ruik een vage keldergeur
en weet
het huis -jouw huis- is leeg
ik roep je naam naam naam
en zeg dat het me spijt
maar elke kamer in het huis
ontkent
je eerdere aanwezigheid
de trap piept
de planken kraken
door kapotte ramen tocht de wind
de maan schijnt over scheve daken
en in de verte…
Het speenvarken
poëzie
3.4 met 27 stemmen
4.382 Iemand, die in de verte zijn schreeuwen hoort,
Zegt: "dat is zeker weer een afschuwelijke mensenmoord."
Je moet het horen om het te geloven.
"Gelukkig," zegt Buffon, "zijn de doven."
Want als men maar even op zijn eksteroog treedt,
Dan gilt hij, alsof hij van geen uitscheien weet.…
Aan ene onbekende
poëzie
3.3 met 21 stemmen
2.712 'k Liet door de schouwburg onbestemd mijn blikken waren
terwijl ginds de opera wegschemerde in de vert'.
Bewustloos scheen mijn geest en 't bleef koud om 't hert.
Dan kwaamt ge - een lichtglans - voor mijn dolend oog gevaren.…
Schepping
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.018 Zo blies jij ook de mens de levensadem in -
denkende schakel in een eindeloze keten:
lichtvonk die tot de stof is ingedaald,
vandaaruit weer omhoog streeft naar de bron,
als een Voyager die naar de verten klom -
zijn blindenstok tast in het heelal.…
Een traditioneel gedicht
gedicht
4.9 met 352 stemmen
11.879 Het braakland in de verte. Een woord oud als de weg naar Rome,
we hebben de verleiding niet weerstaan. Lijnen en plannen maken
dit uitdijende weiland. We zijn aangekondigd - houd je mond toch,
je ziet ons spoken, zoek een betrouwbare bron, huiverig voor iets
dat maar voorbij blijft gaan. Dan sta je recht en grijpt me beet.…
prins
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.255 **en in de badkamer vierde hij zijn liefde voor de prinses in de verte.**…