2935 resultaten.
bloed hebt in je bek
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
819 waar prooi is
duiken gieren
alleen wilde
dieren sterven om
de evolutie te beërven
zie de vogels
roerloos ver in de
savanne waar hitte
wordt gespannen tot
een klaterende donderbui
jij vreet de woorden
kaal van mijn verhaal
strekt je lange nek
de letters proef je pas als
je mijn bloed hebt in je bek
jouw vraatzucht trekt…
Oorlogsbruid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 De oorlog legt hele steden in as,
schiet de mensen in scherven
gooit ze op een hoop,
maakt van hun sterven een cijferdans,
maar kan hun ziel niet doden.
Maar bekijk mij, intact en ongeschonden,
wat weet ik daarvan?
Ik dans in gedachten zonder benen,
talloze armen tillen mij op,
talloze handen betasten mij.
Maar als de muziek stopt.…
Taal van het hart
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
489 Welke taal kan men spreken als
waarheid als eerste sterven zal
militaire operatie het apenpak
van de leugen is?
Als het kind angst drinkt uit moeders borst
niemand slaapt tot er vrede is
woorden scherp als kiezels zijn
menselijk leven vermalen wordt?…
In triomf
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
598 als een koud harnas
spant de winter
om mijn schouders
ik ben het huiveren moe
in mijn hoofd laat ik hem sterven
een zachte witte dood of zo
op tv in de woonkamer
een meisje van honing
een meisje van glas
Pommelien T.…
Honderdvijftig kilometer zenuwen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
529 Bestaand uit vele spiegelscherven
Weerkaatsten wij elkaar verwrongen Zingend van liefde, leven, sterven
Beseften we- de tijden drongen
Brokstukken, flarden en fragmenten Verdronken in verdeelde beelden
Waarin we soms elkaar herkenden
Of dat wellicht een weinig speelden
Wanordelijke mozaïeken
Heldere delen, slechte voegen
Harten die…
Panta rhei
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 Vandaag sterven weer mensen
in Gaza en elders
en worden kinderen geboren.
We zoeken en vinden
maar moeten loslaten
om vast te kunnen houden,
want je kan geen water bewaren
in een vuist.
We komen en gaan,
al worden we ook honderd jaar
of nog veel ouder.
Alleen de liefde blijft
en houdt het uit tegen alle verdrukking in.…
Kaalslag en dood
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
407 wij zijn de strijd
aan het verliezen
van de wereld
om ons heen het
kwade genius
in de mens
heeft de
overhand
ook de natuur
staat dik op verlies
stikstof en co2
zijn restproducten
van onder menselijke
regie gepleegde
arbeid van hand
en machine
de soorten in
de plant en
dierenwereld
sterven in
ras tempo uit
diversiteit om…
De Boom der Kennis van Goed & Kwaad
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
719 III wordt
In het geloof voorbereid
Strijders voor
Óf Allah óf God
En hoewel
Beide schimmig
tart Israël zowel de
Palestij-
nen als de wereld
Kinderen die
Geen of nauw'lijks weet hebben
Sterven de
Hongerdood....
...terwijl Is'rel
Zich 'tegoed doet' aan De Boom
Der Kennis (van)
Goed & Kwaad...…
Herfstparade
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.092 Toch fluistert zacht een laatste blad,
het loslaat in de koude stroom,
hoe schoon het sterven kleuren had,
een laatste groet aan elke boom.…
gage
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
328 aan zijn dichtkunst
wanneer hij voor de hoge bomen buigt
en zijn voordracht de woorden zijn
van het verhaal dat
eenzaamheid de tol is van elk seizoen, het
treuren om de doden die zich nog
wentelen in de hardheid van het omber
van hun graf schuren het laatste vlees
van de grauwe knoken, niets vreest
nog iets want de weldaad om het sterven…
Over de drempel springen
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
272 de kern van mijn werk zal niet vergaan
plots viel deze gedachte te binnen
als een bevrijding, een uitzicht op wat mag komen
het is alsof ik verder kan gaan met zinnen
en bezinnen, wat ik nu doe,
is waar en zijn geen dromen
een vorm van aards bezit, laat zich schillen
er is ruimte genoeg zo schijnt mij toe
als alle ego's zich aan het sterven…
liefdevol genegeerd
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
240 “Hier liet je me sterven”
fluistert ze
terwijl hij verder stijgt in onschuld
zijn alwetendheid zwijgt
wat zijn aangeklede fantasieën ondermijnt
zijn gewichtloosheid overduidelijk
van nu maakt
zijn niet-zijn zich als zwaarte
voor dat andere altijd wraakt.
Zij houdt slechts het zuur bij hem vandaan.…
Gevoel
poëzie
3.2 met 18 stemmen
4.918 Te sterven op het veld van eer
Is echte krijgsmansglorie!
De dood heeft niets verschriklijks meer
In de armen der victorie!
Maar ook de priester van het schoon
Laat zonder leed het leven,
Wanneer hij in zijn laatste toon
Zijn laatste zucht mag geven!…
Zwarte roos .....
hartenkreet
3.3 met 19 stemmen
1.277 fluweel
vloeien over in elkaar
geven een bepaalde warmte
al klinkt zwart erg zwaar
De combinatie met een
witte roos als contrast
heeft mij verwonderd
Bij mijn afscheid van
het aardse wil ik
geen bloemen noch krans
Dit boeket verbloemd
misschien mijn angst
voor mijn verscheiden
wit voor geboorte
doornen en wat groen
zwart voor sterven…
Loos licht
gedicht
3.2 met 16 stemmen
8.284 Doornen raken de dageraad
prikken lucht in het ochtendlicht
daar, midden in de roos ligt de pijn
schuingesneden steel jij de dauw
van fluweelzacht geopende handen
waar het dieprood d’aderen raakt
sterven nerven in wortels
en rafelt gevlochten leven
bruusk in het groeisel van de tijd
sedert terra vochtige grond scheurde
tieren netels…
Vervagend
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.502 Haar hand smoort droge snikken
in smeken strekt de arm zich uit
kreten sterven zonder geluid
in de wanhoop van haar blikken
Knikkend zoeken de knieën grond
het lichaam buigt voor het geweld
moe van het strijden en geveld
door 'n schrijnende diepe wond
Verzwakte handen weggekwijnd
vangen nog even 't vol gewicht
voordat ze in d'r neergang…
GEWELD OP AARD
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.653 Het huilen en de tranen
Stromen grote rivieren vol
Zo gaat dat sinds de mensheid
Regeert over deze aardbol
De kolder in de koppen
Het afslachten van eigen soort
Maar in deze tijden van oorlog
Wordt het niet gezien als moord
Dus sterven…
MAMA GAAT ER VOOR...
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
2.337 Een operatie is gevaarlijk
't duurt ook heel erg lang
Ze kan er ook aan sterven,
en ik, ik ben zo bang...
Ze zat daar als een vogeltje
't gezichtje werd zo wit
Ze is al een-en-tachtig jaren
en was altijd zo fit...…
Brandende akker
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
2.006 We waren gelukkig in die tijden
nog nooit hadden we oorlog gekend
we waren kinderen zonder lijden
zelf waren we koning, keizer of regent
De sloten waren onze zeeën
we verloren geen enkele slag
pepermunt braken we in tweeën
veroverden de wereld met een lach
Nu de helmen door de halmen glijden
de korenbloemen sterven in het vuur
en het bloed…
Nooit
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.164 Het is winter in mijn hoofd
Seizoenen wisselen hier snel
In mijn ogen de zon gedoofd
Uit mijn haar de bloemen Alhoewel
ze gisteren nog bloeiden voluit
en de wind zachtjes de hitte bleef plagen
is hij gekomen zonder geluid
zonder gêne en zonder vragen
liet hij vogels sterven in de kou
Klauwen in mijn geest gehaakt
vernietigen alles waar…
Nog daar
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.544 Vergeten is sterven
doch hard en pijnlijk dringen
beelden en geluid gestadig door
uit een ver en nabij verleden
vastgenageld in het heden
is de stem die ik verloor
hoor spreken en zacht zingen
zie ik heel en ook de scherven
Door mij trekt de historie
van een vroeg gevallen leven
onherstelbare averij aan mijn schip
het open water roept…
Verzand
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
963 de lucht verft mijn verbeelding,
verdraait de wereld op mijn gezicht,
doet het einde vragen waar
mijn twijfels ooit begonnen
het blauw glijdt volmaakt doorheen
de wering van mijn sterven,
doet elke seconde vertragen waar
mijn tranen ooit ontsprongen
ketens drijven zwaar aan
mijn gestrande voeten,
doen lucht en licht verzanden,
een wereld…
Verloren
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.354 Verloren in haar netten
Jouw handen op haar lichaam
Het stoot ze af…
Als golven dansend op de rotsen
Je zit vast in het ritme van de zee
Je vecht voor vrijheid
Maar te laat
Je liefde als de zee zo ruig
Veranderd in een harde haat
Dan wordt het eb
De zee wordt kalm
Je hart niet meer gevangen
Verlost van liefde, van de ban
Nu slechts sterven…
De zomer sterft
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.473 Ik zie de zomer sterven
door het vallen van het blad
de takken kaal en zwijgend
de aarde koud en nat.
Het ruisen van de bomen
klinkt als huilen in de nacht
stille eenzaamheid is voelbaar
en heeft me even in zijn macht.…
Goud
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
974 ik denk nog hoopvol dat het zomer is
maar spinnen weven al hun herfstgordijnen
ze wachten in de fraai gesponnen lijnen
Tot een insect zich dodelijk vergist
wanneer een najaarsstorm de kleuren wist
uit bladerkronen zal het bos verkwijnen
en telkens weer bevangt mij droefenis
om dit massale sterven zonder pijnen
ondanks de warme zon krijg…
wind
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
657 Altijd weer zingt zij in de kruin
Rechtop krom gevallen of schuin
Tergend fluisterend vals en schril
Doet lover sterven en maant tot pril
Wortels verankerd in noeste grond
Klauwen zij met vergroeide aders
Basten ruw doorstaan rauw getij
Vals belaagd door stormende daders
Zingt daar niet vogellijn in gevallen kroon
Laat zich door winden…
echte mannen
netgedicht
4.3 met 30 stemmen
2.681 vorst
hun sloofjes zijn aan 't boenen en aan 't soppen
ze laten zich door niets en niemand foppen
er groeit een woud van haren op hun borst
ze eten snert met spek en Hema-worst
en lachen om de allerschuinste moppen
als mannen zijn het echte zwaargewichten
ze weren zich met vuisten en verbaal
(gebruiken dan de vreselijkste taal)
ze sterven…
Jij die me onophoudelijk lieft
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.443 het wit
van jouw geluk en tel de gaten
in het kant die ik met mijn nagels
heb getrokken wanneer jij mijn
pijn voelde en je woorden
mij streelden op je veld van eer
En de nachten dat jij smetteloos
de onreine pijnen uit mij sprak
en ik als kind mij uitte terwijl jouw
liefde mij beduidde dat ons de eeuwigheid
is gegeven voor en na het sterven…
Aangemeerd verlangen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
750 van mijn verlangen
ik kies de zee al dromend op de pier
en jij het schip met horizon behangen
onze ogen spoelen aan in verre landen
maar toch gaan we voor anker
in onze haven van gevlochten handen
waarin de sporen van gemis verzanden
één keer nog wil ik in de zee van liefde springen
en in de golven van de storm verdrinken
om dan te sterven…
Het weten
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
876 de stilte draagt mij terug
naar de woorden die ik
in de nacht verzameld had
nog voor ik aan het sterven dacht
toen vogels nog niet schreeuwden
dromen speels bewogen
en kinderen rode appels
uit stoffige bomen toverden
ik ging aan mijn huis voorbij
zag mijn moeder door het raam
en het glas dat ik had verbrijzeld
met mijn kleine vuisten…