2600 resultaten.
Natura Naturales
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
670 bereden,
beteugeld, gevleugeld van verlangen,
verschuiven dekens van de evenaar,
dolend in de wieken van de molenaar,
waait wind door frisse manen, liefde
bedreven in de schaduw van een
korenschoof, beschreven in een wolk
van haar om zich in de 'indian summer'
te wanen, oogstseizoen dat schoonheid
onderschept, ongerept op silhouet
en horizon…
Heemtuin
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
676 kennen op den duur,
om zich te keren naar mijn aard,
integreer als rechtschapen buur in
uw geboorte grond maar in kleine potten
wortel ik niet gezond, wat indruist
tegen een vrije cultuur, dan nodigen
wij u uit voor een kopje netelthee,
gebrouwen op een sacraal komfoor
op een tijdstip dat mijn halve maan
uw hemel kruist, voor beider horizon…
overschotten
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
786 met klompen aan de vingers)
hoe de jonge veulens
alles liggen op te hopen
in het verslijten op heuvels van morgen
en hoe ik daar mijn tanden op gebroken heb
ergens hier waart het in alledaagse gestaltes
het herkennen in de vlakte van de poëzie
hoe het trekt aan het panorama
(het zich tot vleugels verheft soms)
hoe het achter ons in de horizon…
Een holte in haar diepe schoot
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
568 De nacht, huiddiep en rimpelloos gelegd
met sterrenspikkels op zijn tulen kleed
baant zijn pad met staal van scherp geslecht
door tunnels mensenpassen breed
De dag van buiten rijmloos opgezegd
draagt hoornhuid als een dure eed
snijdt zich een weg door boeg en plecht
als horizon het licht betreedt
De avond neemt terloops de weg omhoog
schurkt…
lustrum, ook in de nazomer
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
645 hier voel ik
dat ik ben, hoef ik links niet met rechts
te verwisselen of het einde met het begin
hier zijn schaduwen als een reis
die je rond en rond draait
wanneer ze wachten op herfst
zoals bomen, nog groen op een negende horizon
almaar milder en waarvoor geen naam
meer bestaat
hier ben ik verbonden
onverklaarbaar
met beelden door…
Dijkzicht tussen Het Sas en Kattendijke
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
482 achter mij loopt de weg weer tot de horizon.…
Witte wieven
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
616 In duizenden druppels vocht
uiteen gevallen flarden
herfstsluier geworden
beneemt het de zomer
de adem
glijdt het talmend
in rust
omfloerst het ogen
met de bomen
tot grijze fluwelen
de horizon ontnomen
in
het
stille
witte
waaiende
een sprankje zon
jaagt het op de vlucht
om verloren lommer
de bladgele en rode…
Harry
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
643 Het bracht
het oeuvre van slechts één
man die in eigen akte regelmatig
de eigen horizon naar de wereld
wist te verleggen, maar ook hij
aan de laatste grens van bladzijden
is gebonden, waarin nog altijd
een open einde ligt verborgen.
Naar aanleiding van het overlijden
van schrijver/dichter Harry Mulisch…
Nostalgie brengt mij huiswaarts
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
722 mijn hand de hemel
niet plukken kan
Waar dorre bloemen
mijn vermoeide aangezicht
ontsieren
en de echo
van lieflijke klanken
wegsterft
Ik vind ogentroost
klimmend tegen blinde
muren
in vale herinneringen
aan een zacht bemoste
bedding
waar ik mij te ruste leg
als de zon zich verduistert
en de zee zich hoog
optilt aan de horizon…
Het ongewisse
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
500 Een trage lange trap
leidt langs prikkeldraad
waarin flarden plastic
de wind trotseren
heimwee naar de inhoud
die zij eens omhulden
slijt langzaam door
tot verleden is vergeten
al starend naar oneindig
hangt een meeuw zwevend
voor het einde van de horizon
daar is de zon die schijnt
lijkt alles lichter in het nu
de dunne draad aan…
Onder de regenboog
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
695 het ontgaat mij immer minder
dat de horizon vertraagt
en het land van morgen
verse bloemen draagt
maar ook van de tafel waaraan ik eet
telkens een stoel wordt verborgen
het is een berg beklimmen
die weliswaar het uitzicht vergroot
maar waar ik aan de top, geheel alleen,
mijn laatste liefde ontmoet;
ik noem haar de dood
hoe het ademen…
Weidse beslotenheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
443 Onttrokken aan de horizon,
bijna verloren voor het oog.
Door zeewind voortgedreven,
wuiven stralend witte wolken
het eiland toe, dat zich slechts
door zonderlingen laat bevolken.
Alle golven zijn gesmoord
die in de branding breken.
Zo ver het oog reiken kan,
is de wereld er gladgestreken.…
de maan
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
1.016 valt licht
kantelt mijn horizon
of scherpt haar schijn
aan het steen van de dichter die
van drinken en dromen weet
kom leg je hartslag in mijn hand
vals licht
dwars elke schaduw
lees mijn woorden op je huid
of dwaal fluister
langs het oor van de dichter die
van liefde en afscheid walgt
alle kleuren herkent hij
geuren en zout van lief…
Mijn dochter, mijn orchidee.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
873 Maar verleden is geen heden
En heden is geen verleden
Zo vaak geleden
Mijn ziel was overleden
Nu sta ik hier
Kijkend over het land
Groots en fier
Geef ik jou mijn hand
Een klein meisje
dat naast mij staat
Een klein reisje
Die nooit meer overgaat
Dochter is hoe ik je noem
Mijn leven en mijn heden
Annabel mijn bloem
Met jou mijn horizon…
de pracht van onwetendheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.030 december gebons op de deur
gezellig samen, cadeaus en goed humeur
na verlanglijstjes en smart
gelukkig niet voor niets gewacht
soms mis ik die onwetendheid
want die leuke tijden zijn allang voltooid verleden tijd
met zijn aanwezigheid verloren we ook jouw gezelligheid
en na al die jaren is dat nog steeds een strijd
als de stoomboot aan de horizon…
Tapdanser ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
403 vruchten in
een valies als ik naar
het onbekende noorden reis
laat mij zwerven over
een rijke appelzee, ik
neem alleen het klokhuis mee
naar een groene morgen van de overkant
laat mij daar van je malse loten eten
indien ik heb getwijfeld om me
te laten zaaien in een vergeten oord
geen idee hoe die dag zal heten
als ik de gevederde horizon…
Waar de narcissen zich laven...
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
480 Een nieuwe horizon raakt
de haartjes in je hals,
daarachter leggen
duizend schaduwen een
groene toekomst uit.
Het doel, mijn ongeduld zo
van de dromenwagen getild.
Gedeeld door beide lippen,
vanaf een tere huid, op handen
gedragen naar het gereserveerde
plekje in het landschap.…
Reizigers langs dezelfde weg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 En wij zijn reizigers
Langs dezelfde weg
Aan wie alle verre
Doelen zijn ontnomen
Door het kwaad
Dat aids genoemd wordt,
Vieren vakantie
Niet in de verte
Maar hier dichtbij
Ons zicht beperkt
Tot de twee-en-zestig
Parkeerplaatsen langs
De autoroute du soleil
Twee doen we er elke
Dag, twee, en niet meer
Wetend dat onze horizon…
Winterlaan.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.167 En de een'ge kleur in 't blank en zwart van rouw
Is, donkre bloedvlek op de horizon,
Droefrood, de mantel van een vissersvrouw.…
woorden zwart op zwart
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
606 De zee
is achter de horizon.
De maanschijf
glijdt laag over het water
rondom heldere stippen
spiralen van rust
en beweging.
Ik luister.
Voor mij
alleen maar het gerucht
van de branding.
Dit weten
van einde en begin
een niet te meten
oponthoud.
Branding
van herinneringen
littekens -
waaruit ben ik losgescheurd?…
Winterdag, begroet mijn ziel
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
567 kronkelwegen
onzichtbaar in gedachten
als een clown in droef besef
waar de mensen om mij lachten
en negeerden mijn humeur
slenter ik eenzaam langs de grachten
nergens ooit een open deur
er slaapt een schim in mijn geweten
daar waar de dood de vijand huwt
heb ik mijn proviand gegeten
de waarheid nimmer geschuwd
kom we gaan vandaag naar de horizon…
Ik mijmer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
474 ik mijmer kringen in de vijver
zonnen in het gras
sculpturen aan de horizon
bladeren verwoorden
onuitgesproken zinnen
die kleur geven aan datgene
dat tot voorkort voor onmogelijk
werd gehouden, vooral nu
toch spreken tongen niet van het kwade
zoals dat serpent zou hebben geschilderd
verkiest zij blindheid boven roem
daar haar glas immer half…
ALS DE STERREN
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
747 bloeien
van lente tot herfst
van begin tot eind
als de schoonheid verdwijnt
als de zon zo zul je branden
van oost tot west
van warm naar koud
zo word je oud
als de sneeuw zo zul je sterven
tussen koud en warm
rijk en arm
tussen oud en nieuw
tussen klein en groot
tussen leven en dood
als de sterren zo zul je schitteren
aan de horizon…
Tabula rasa
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
623 het kristallijne venster
mijn woorden terzijde schuift
het winterlicht binnenlaat
dat naakter is dan mijn blote huid
De klok een witte tijd aangeeft
ik mijn adem bladstil zie hangen
boven een deken van stuifsneeuw
het vroegste zwijgen mij toedekt
De ijle wanden witte vlaktes zijn
die ik om mij heen kan vouwen
zodat de lijnen op de horizon…
Voelbaar (2)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
623 Beelden van witte stranden
omarmen mijn utopie met blinkende sterren aan de horizon
terwijl je verlangend knipoogt en verleidelijk naar mij lacht
die dia portretteert de virtuoze affectie
met kaarslicht dat ons silhouet laat dansen tegen de wand
zo voel ik indringend de ingelijste foto op het nachtkastje elke nacht.…
Nieuw Leven
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
679 Tijd is een wentelend wiel
dat achter de horizon verdween
komt morgen terug
de tijd gaat nooit van ons heen
In een droom heb ik jou gezien
je haren waren als stralen van de zon
je ogen glansden
zo klein als je was, toen het leven begon
Eeuwen werden geboren
nu ben jij aan de beurt
jij die mij blij maakt
en mijn leven anders kleurt…
blijf groeien - van harte
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.234 tegenspoed
die jij creëert ook
met wie en wat jij bent
leven
leer je
is domweg vanzelfsprekend
een groeitocht
over gebaande paden
langs valkuilen ook
de wonderen beleven
leven
leer je
is genieten
van verandering
in en om jou heen
leven
leer je
is bewust zijn
van het mirakel
van vermenigvuldiging
waarmee jij voorbij de horizon…
Als een radeloos kind
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
476 ik heb gelopen
door weer en wind
gebaande paden vermeden
met wolken gebeden
als een radeloos kind
met kruis en bijbel
ben ik uitgejouwd
ja ik was fout
heb met een bloedend
hart voor jou gekozen
geen horizon blijft rond
in het rechtlijnig oordelen
van velen naar de letter
van de wet waar onze
liefde buiten spel is gezet
ik heb hun…
De zachte dood
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
837 Zolang er leven is blijft voor ieder individu stevig
overeind, dat men nog kiezen kan hoe men wil leven
tot het aan de horizon als een stip in het niets verdwijnt.…
Voorkamer van mijn hart
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
551 Verlichte krachten bundelen in de verte
vanaf de boulevard tijdens een heldere nacht
waar aan de horizon hoop straalt in een universum.
Omarmt met jouw hartstochtelijke passievolle hart
deel jij je inzicht vanuit de aard van gevoelens
waar ik de openheid ervaar in jouw atrium.…