3326 resultaten.
pluk de dag, a.u.b.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
522 de generatie van nu
is morgen hulpbehoevend,
degenerend een leven
naar de horizon
van een gewisse dood
iedereen weet dat
en gaat toch vol door,
een einde negerend
de mens accepteert doodgewoon
niet dat men gewoon dood gaat,
en derhalve geniet hij
niet genoeg van het leven
vandaag vroeg een klant mij
of ik nog naar een ander adres…
De vroege ochtend in de stad
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
2.112 Zovelen bij elkaar gepropt,
een concentratie van talenten
zoveel dat je wordt opgeslokt
Het hoofd omhoog en boven water,
turend naar de horizon, een bron
voor heden en voor later.
Ik dartel moedig richting toekomst…
Culturen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
698 Onze tuinmerel
fluit met een geluid groter
dan z’n verenlijf
de dag over de horizon
danst wormen uit de aarde
Oosterse priester
opent ‘t luik in de dageraad
zet de wereld aan
elke morgen weer wordt z’n
wereld opnieuw geboren
In ‘t land van de
gouden kalf wordt ‘t gezicht
van Ophra gekleid
naar foto’s van lang gelee
‘n dag van…
Waangelaat
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
431 Soms wuiven bomen nog in lentelach
ziet zij dromen achter de horizon
maar denkt zij weer, hoe ooit de dag
en de ellende van een jeugd begon
met stille trom gaat zij nu terug
intens treurig is haar waangelaat
en draagt zij krenten op haar rug
waar tijd nog steeds met weemoed gaat
drinkt zij als een volwassen poes
kleine slokjes…
Jouw vlekkerige dood
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
759 Al was jouw vlekkerige dood
mij het ongenoegen waard
bij het vernemen van de handicap
en stierf jij de wraak die onbezonnen
de strepen aan de horizon bedonderde
salvo’s uit klankgitaren priemden
door het as waaruit jij kwam om
tenslotte als een trotse bombardon
te ontwaken uit jouw tijdelijke kleed
onkundige tranen die als desperado’s…
tussen mij en de zee
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
665 de hele nacht was ik dicht bij je
en in het bewegen van de golven
verbeeldde ik me
twee vleugels in mijn adem
onze liefde werd een vogel
sierlijk en vol witte veren
meeuw, zei ik zacht
en jij verlengde het landschap
aan de toppen van je vingers, zoals een horizon
glinsterend
geheel en al zee
met de branding waarin ik naar…
Verwerking
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
667 De zon schuilt achter wolken
waar regen vrolijk uit valt
genietend van de planten
het zicht daar aan de horizon.
Besef is groot en eerlijk goed
en antwoorden zijn resten
van elke vorm van verwerking
evenals het pijnlijke verdriet.…
wat zou
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
770 wat had je me geantwoord
onderweg stil naast me zittend
bestemming zo bekend
waneer de geur van aftershave
herinnering doet leven
aan uitgeslapen liefdevol
zacht schurend langs je jas
of toch de pas gerijpte velden
met een daarboven aarzelende zon
de zo vertrouwde horizon
uit je jeugd de grijze toren
zou het dan de rilling zijn
de…
Om me heen voorbij
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.328 Herinner jij je die vent nog die zei
Wat is het toch een prachtig paar
Zie ze stralen, die verliefdheid…
Vele prachtige levens
leefden wij
gewoon in een dag tijd
Maar het lijkt nu alsof we
ze en masse begraven
Is het een doodlopende weg
die we zijn ingeslagen
richting die horizon
die we wilden verbreden
Wordt jij er nog wel gelukkig van…
Trawant
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 Inspiratie gloort aan de horizon
glooit licht schommelend
van dal naar piek
soms ongekend de hoogte in
daar soms zwevend termiek
soms peinzend zoekend
naar een anker
dan weer soepel glijdend
op het wit van de sneeuw
bewegend van de bocht naar idee
en vice versa
soms ook zoekend daar
naar die enorme ruimte
daar in dat hooggebergte…
De kinderlach
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
555 Het allermooist aan ’t Noordzeestrand,
was niet de branding of ‘t warme strand,
de vissersboot aan verre horizon,
of de goudgekleurde ondergaande zon.
Niet de mooie schelpen in ‘t warme zand,
de meeuwen etend uit mijn hand,
die daarna opgingen in hun spel,
van vliegen, zweven en dalen snel.…
Egoloos?
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
715 Herkenning van gekiemd zaad
uit een vroeg begin, het proeven
van de lichte zeden van de huid
en van haar, daar nog alles tussenin,
de erfenis van de mij nog onbekende
Goden uit een terracotta oerinstinct,
laat zich voorspelbaarheid verraden
gekroond een eindeloze stoet der doden,
als kroontjespen gedoopt in zwarte inkt,
het avondrood de horizon…
Gebroken liefdesband
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
489 zij kijkt verder dan het venster
overschrijdt de troebele horizon
waar liefde plotseling verdween
zij verdrietig eenzaam achterblijft
haar grenzen liggen dichterbij nu
tegen de wanden van haar hart
deerlijk lijden wil ontsnappen
tot barsten overgaat in breken
hardheid delft het onderspit
de avond brengt geen uitweg
nergens kan zij soelaas…
We drinken met onze ogen
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.951 En alle gevoelens en gedachten
die we in ons hart meedragen
drinken we met onze ogen op
in de schoonheid van de oneindige horizon
terwijl de zon ons in de verte een
laatste goedkeurende knipoogje geeft.…
boven het duin
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
664 ik kijk al dagen naar de lucht
en de indruk om aanwezig te zijn
wijkt verder terug
wanneer de ene wolk
de andere wordt, op weg naar
het westen
het is duidelijk, zeg ik
met droefheid in mijn stem
op het moment
dat mijn lange wapperende sjaal
de wind verliest
dat als straks de horizon komt
ik zal verdwijnen in het vergeten…
strijd tot in den geest
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.854 in een diep gesloten gedachtengang
waarin het trauma is geslopen kan
het laatste hoopje tranen de emotie
laten vloeien naar onze harten,want
de warmhartigheid van liefde kleurt
het laatste beetje kracht tot aan
de horizon waarin de vogels in een
koor gezamelijk lopen te kraaien bij
jouw raampje in het ziekenhuis.onze
diepste stemmen recht…
Ik heb je naam
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
793 Maar ik weet dat is alleen
een onbereikbaar verlangen
jij bent voorgoed gegaan
achter de verre horizon
naar een andere bestemming
ver van het aardse bestaan.
Eens zal ik je weer ontmoeten
bij: de bron van ons bestaan.…
Standbeeld
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
753 Ik hoef geen standbeeld
nu ik niet meer leef
'k wil ook geen bloemen
op mijn vers gedolven graf
valse tranen hoeven er
niet te vloeien toen
ik ze nodig had
zag ik de vrienden niet
die mijn huis of nummer
niet meer wisten
jij had mij in de palm van
je hand maar liet mij wegvloeien
zoals de zee haar weg naar
de horizon terug…
Schone
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
662 mijn ogen
laat me meevoeren
naar daar waar
liefde door de
kanalen stroomt
wilgen niet meer
treuren maar de
verrukking omarmen
bloemen aanlokkelijk
hun kelk heffen
vlinders het hoofd op
hol brengen
zoemt blijdschap
tierig rond in deze
weelde
wiegen bladeren
op het ritme
van de wind
absorbeer
de schoonheid welke
mijn horizon…
Een witte ochtend
gedicht
5.0 met 950 stemmen
22.788 Een witte ochtend, eerste dooi
de lucht wit-grijs, egaal gespreid
en aan de lange horizon
welt nu een witte zon.
Geen wind, beweging of geluid.
Er botten waterdruppels uit;
aan iedre tak en iedre struik
zijn knoppen licht.…
" Zinnen overstegen " (1)
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
527 Krab trekt zijn vloedlijn
zolang zijn scharen schrijven
tot aan mijn horizon.
Hemel ademt licht
laat de stilte stromen,laat
haar zinnen wegen.…
Flirt
gedicht
3.3 met 24 stemmen
6.516 Je lach zei
ik weet van wanten
en: laten we samen op weg naar
de horizon of zoeken naar bessen of
zomaar iets tegenkomen
en dat samen gevonden hebben.
(The sky is the limit, trachtte mijn lach)
En je hand toen ik in het donkerder
begon over kou en jij nog warmer
en warmere dingen wist en ik
als antwoord rilde.…
Vergeten
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
693 Een horizon is voor haar weg gezonken.
Wij waren aan haar scherpe geest gewend.
Het went maar niet daar afstand van te doen.
Steeds verder weg, maar wel aaneengeklonken.…
De smaak van nu
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
677 zout
en bitter, veel bitter
Vandaag wil je troosten
maar ontbreekt je de kracht
je hebt slechts een schouder
die langzaam verrimpelt
Vandaag smaakt naar zout en bitter
vragen als waarom en waarom weer
waarvan je eigenlijk al weet
dat er geen antwoorden zijn
Gisteren nog scheen de zon
in relatieve wolkenluchten
vandaag valt weer de horizon…
Het Nieuwe Land
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 De open horizon
ademt een blauwe bries.
De wijde omtrek
zegt los te laten zonder verlies.
Hier geen gepijnigde steden
langs de strakke waterkant.
Een onbelast verleden
is de schoonheid van een vlak land.…
Gedachten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
590 verwarde
Mooie denkbeelden en slechte dwalen in mijn brein
Wat een drukte wat een warboel
Zou dat moeten zijn
Smeltkroes van ideeën
Borrelen de hele dag
S'nachts is het rustig als ik slapen mag
Beelden in mijn droom, bizarre fantasieën
Geesten spoken in het rond
Als zijn het relikwieën
Mijn gedachten gaan vrijuit
Voorbij de horizon…
Op de vleugels van de ziel.
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
602 Op de vleugels
van de tijd
koestert het
mijn gevangen
lichaam, gebaard
achter gouden
tralies van
de moegestreden
horizon.…
Winterzon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
791 De winterzon breekt de kou
in kwetsbaarheid en ademt warm
een zachte blauwe horizon
tot ver in de kindertijd.
Vreemd hoe alles wankelt
door de seizoenen van de tijd
maar er nog nooit een vuur is geweest
dat deze warmte heeft gedoofd.…
Groene anatomie ?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
501 De horizon raakt
de haartjes in je hals,
daarachter leggen
kleine schaduwen een
groene loper voor mij uit
als ik je aanhoudend strelen
en zoenen mag, verse vrucht
zo van het land getild.…
terug naar de navel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
588 de zachtheid van het verre water
aangelengd met koppige, rode wijn
geplengd op harde, droge grond
geur van hars uit houten vaten
van Delphi naar beneden kijken
ertsschepen liggen roestig voor anker
aan de horizon springt een dolfijn
vangt het laatste licht van de dag
hier kan ik jong blijven met jou
zelfs vandaag met grotere pijn
dan verlangen…