3024 resultaten.
Koele Hel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
960 Het is een echo die aan de takken hapert
Mijn gespierde tong vindt zelfs geen lustige weduwe meer
In deze koele hel…
ik zoek jou
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
1.622 soms op mijn weg
wanneer de wind
plots in de bomen ruist
hoor ik jou fluisteren -
dan zoek ik jou op takken
en tussen het gebladerte
ik droom
mijn handen achterna
hoe zij het nutteloze linnen strelen -
kleine kinderen
die naar de regenboog grijpen
heel dikwijls nog
zoek ik jouw zachte mond
jouw geur vereeuwigd op mijn vel -
ik…
Doornpark
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.099 er zweeft een kraai en zachtjes kraakt een tak…
Lisette zegt
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
744 dat water zacht is tenzij de val
van te hoog als op ijs uiteenspat
toevoeging van zout zachter maakt
plonst, aanvoelt als gewalst staal
uit het zuiden de lente groen blad
aan harde bast en barse tak ontlokt
verhoging van temperatuur het kader
schept voor wat begint, stopt, weer
gelooft en tot wind zich omplooit
stof, takjes, snippers…
een kleurrijke visie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
724 zon speelde, de lucht die kleurde
Uiteengezet in een zonnige winterdag
Geen wolk die hier de lucht besmeurde
Alleen een wolk die goed in de ogen lag
De lucht gekleurd, in geel wit en blauw
Zelfs de vogels laten het onbevlogen
Een schouwspel tussen het levensgrauw
Laat zelfs de tijd even onbewogen
Barst – De lucht breekt in glas
Door takken…
Van de grond
gedicht
2.4 met 30 stemmen
10.228 Nog altijd gelest door een lied van de grond
hingen de takken al laag in het najaar
Bedruppelde webben trokken het bos door
en vingen wat klein was en vleugeltjes had
De idyllische dood van detail en nuance
maakte weer plaats voor het egale witte
geschitter van sneeuw op een winterse
wolkloze windstille weide
Als het maar klonk…
Mene Tekel
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
764 Het bos verwordt tot zaagselvlakte, kaal
met enkel nog een eik waaruit gebogen
tak als vragend teken steekt en taal
van vroeger spreekt: gewogen en te licht
bevonden jíj die hier de winter ziet:
het oordeel over hinderlijke bomen -
maar uit de stobben zullen loten komen,
uit doodstil vlak weer nachtegalenlied.…
vlaagt een orgel vaag een lied
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
736 al een tijd lang
hoor ik kinderkoren
breken takken in
verbaal geweld van
bomen die maar niet
tot lente willen komen
ik kan geen rots
verpulveren zoals ijs,
mijn waterstromen
worden steeds gespleten
door obstakels
op hun lange reis
ooit gaan ze weer
samen vloeien
in de delta bij de zee
water zal zichzelf herkennen
want het kabbelen…
Vlindervlucht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.067 In de geplooide zoom van het meer
waar takken van de treurwilg teer
het eigen spiegelbeeld doorkringen
en ’t met hun jonge groen omringen
dwarrelt een stervende vlinder neer
Hij vloog in het hemelruim omhoog
ontdaan van beschermende teugels
naar de warme stralen van de zon
hoger dan hij werk’lijk vliegen kon
en verbrandde er z’n frêle vleugels…
In spinnentouw verweven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.049 In spinnentouw verweven vlocht
ik duizend draden puur van zilver
met hier en daar een glinster
gekleurder dan de morgenzon
die met gouden haren
onze liefdesweb bereiken kon
het paradijsje van ons saam
was behangen met romantiek
dat wanneer de schemermaan
door de takken scheen onze namen
schreef op muren ondoorzichtig
ik krijtte je…
verhit
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.119 de waaier wuift aldoor naar mij
gericht op geringe verkoeling
in deze bedompte benauwdheid
weet ik niet hoe jou vergaat
maar met hitte heb ik weinig voeling
het maakt me suf of lamlendig
een soort ingedeukte zak
je blijft daar zo in hangen
opstaan kent slechts ongemak
ook het denken blijft gevangen
of gaat vertraagd van hak op de tak…
Opgetild (sonnet)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
742 Als in het schijnsel van het dageind
-daar in die flauw oranje wenstenlucht-
ik kranen dichtdraai, kleppen sluit en vlucht
uit zorg en wat mijn krachten ondermijnt,
als ik mijn zijn, door taak en tijd omlijnd
terugtrek uit de drukte en geducht
de poort vergrendel, kom ik met een zucht
van opluchting weer thuis waar stilte schijnt.…
De vaderlijke boom
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.630 Ik zie het leven in de oude boom,
in de wortels, de takken, en z'n kruin,
de levenssappen in een trage stroom,
de knoestige stam herfststormachtig schuin
en reikend tot in de blauwe hemelboog
als ik kijk met ’t oog van de spruiteling.
Heel geweldig lijkt hij en heel hoog.…
van ramadans bevallen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
751 zie takken vallen
de maan verweesd
van ramadans bevallen
ja het was feest
een week geleden
ik hoor de imams
in gebed steeds van
de minaretten klagen
maar ook geloof heeft
zo vandaag zijn vragen
de allerheiligen
zijn niet van steen
hun sokkels dragen
eeuwigheid en ook zij
vragen een wereldfeest
later weer de
donkere kant…
Getuigenis van een antiheld
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
590 Ik werd bewust van leugens der natuur
die illusies van een mooi en eeuwig leven
in mijn kinder genen heeft geschreven en
de tijd in m’n brein traag liet stromen
Na midlife als de tijd in vrije val raakt
zag ik wat we zijn, schakel in de keten
van heden naar de oorsprong van ‘t leven
en na de voortplanting eindigt die taak
De…
Heb mijn stekels opgezet
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
571 jij zag dat mijn kleur
anders was de vorm
meer kartels had
ik heb mijn stekels opgezet
toen ik begon te krimpen
het pril al eerder afgelegd
groeide langzaam en
ben lang heel groen gebleven
volwassen word ik nooit
koos verkeerde luchten
zag herfst voor winter aan
verwisselde de zon met maan
wilde hangen aan een boom
met takken…
rijpen in beslotenheid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
500 voortaan laat ik mijn deuren
niet meer kieren, want daar achter
ligt te wachten op een blik van mij
ik hoor het zuchten en kraken
steunen onder het mengen van metaal
met hout en verf die onder haar taak uit bladdert
ik zou willen terug likken in schilfers op mijn tong
maar het rilt onder mijn huid
alles van een masker voorzien
heeft iets…
Koos verkeerde luchten
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
672 jij zag dat mijn kleur
anders was mijn vorm
meer kartels had
ik heb mijn stekels opgezet
toen ik begon te krimpen
het jonge had ik eerder afgelegd
groeide langzaam en
ben lang heel groen gebleven
volwassen word ik nooit
koos verkeerde luchten
zag herfst voor winter aan
verwisselde de zon en maan
wilde hangen aan een boom
met takken…
Vroege herfst
gedicht
2.5 met 31 stemmen
14.043 Of 't blad nu is verzameld aan de voet
of zich als dichte kroon verheft, voorgoed
blijven de takken zichtbaar in de bomen.
Geen nieuw seizoen maakt het nog ongedaan,
geen schaduw valt meer om in schuil te gaan:
de herfst is over heel het jaar gekomen.
-------------------------------------
uit: 'Krullen van jezelf', 1993.…
uitzicht.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
598 verloren dragen de bomen hun takken,
deze dagen die bloeden als wonden
en de wind waait hartstochtelijk
over alles heen: de straten huizen
pleinen en door de bomen dus,
ze staan verwilderd wezenloos
in de vruchteloze kou, blauw-
bekkend, bibberend als bange
dieren, al kun je het niet bewijzen,
daarom is poëzie ook: om te laten…
LOKKENDE PRACHT
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 In de ruige eikenkruinen
soest zware zomer levensmoe
sluipt jong najaar strijkend rond
daaronder
trillen - deinen - zweven
verwarde spinnenwebben
kleven aan een zonnestraal
hun schittering siddert
voelt zich gevangen - wil vlieden
popelt uiteen te springen
vliegt versnipperd omhoog
tussen de takken
spelen verspreide vingertopjes
van…
Ik hoorde stemmen van een vreemd bestaan
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.975 - Eér heeft de stilte een taal
Dan aller zomervooglen lied in 't woud
Dat onverstaanbaar van de takken glijdt -
O, ik geloof óns wordt in eenzaamheid
Somwijlen een mysterie toevertrouwd...
Dat wij vergeten moeten - telkenmaal.…
tussen de eiken
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
459 tot een plas, waar spiegels helder leken
kinderwensen dreven stil vanuit de glans
dat zonlicht immer achterliet
als sterren, dieper, tot de oorsprong van de dag
en schrijvers dansen letters
ongedwongen langs de avond, zuiver in het oogpunt
van een kleine blonde dood
als de hemel regen ademt, huilt de wind haar ondergang
rond takken…
Herfstregen
poëzie
3.2 met 8 stemmen
4.569 De regen kust mijn vensters weer,
De donkre winden sollen
Het droeve liedje van weleer
Langs alle huizebollen;
Een dorre tak gaat heen en weer,
En van zijn blâren rollen
De natte tranen telkens neer -
Altijd weer volgezwollen.
0: met de zon om 't hoofd gewonden,
Met geld en goed en zoet-gezind -
Wie heeft de Mei geen vreugd gezonden?…
De laan
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
454 Die lange brede laan
en duizenden verloren voetstappen
twee hoge kanten
met bomen en hun gebogen takken
die daar al eeuwen staan.
Die lange brede laan -
geliefden die hier wandelden
geschaterlach, gefezel
een gestolen kus
een verloren traan.…
Ik moet slapen
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
967 Ik moet uitgerust zijn voor't ontwaken
en opgeladen zijn voor komende taken.
Zodra ik mijn ogen dicht,
bescherm mij tegen geluid en licht,
Zodra ik mijn ogen sluit,
schakel dan mijn gedachten uit.
Als je gedachten terug wil laten komen,
Doe dat dan in verklarende dromen.
Maar breng mij eerst in diepe slaap.…
Er ruist een zachte...
poëzie
3.4 met 10 stemmen
1.533 Er ruist een zachte roffel door de blaad'ren
Der populieren aan de zoom der weide;
Zij tromm'len aan hun ranke takken blijde
De zomer te gemoet, die stil komt naad'ren.
In de elzebosjes aan de kant der sloten,
Doorgeurd van honingklavers en kamillen,
Hoor ik de lentewind zijn liedje trillen
Met lang-gerekte, zangerige noten.…
VERANDERLIJKE AARD
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
433 stuiptrekt _ zich zwellend plooit
tot monstergedaantes
dan
krimpt _ verhardt
langzaam neerdaalt
in een wijd zachtglooiend heuveldal
voortbestaat als hechte struik
die altijd roze bloemen draagt
al verandert steeds zijn aanblik
dankzij
schaduwval uit nabije wouden
moegereisde luchtstromen
klein krioelend gevleugeld leven
binnen de geurige takken…
Lentezang
poëzie
3.1 met 10 stemmen
1.504 takken, twijgen,
Al wierookwerk!
De leeuweriks stijgen
Op vlammenvlerk!
En liefde en hopen
Het al doordringt:
Het hart gaat open,
De ziele zingt.
O zonnedagen!
O geur en fleur!
Een hemelwagen
Staat vóór de deur.…
WILLEN EN ZIJN
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
595 Ergens op de bloeiende hei
staat een lage dennenboom
gedrongen maar met wijde kroon
binnen zijn kromme takken
huist een onzichtbare vinger
die
druk peinzend groeit
het hemelblauw ontmoet
met knikkende top
naar vier einders wijst
onbesuisde reislust
en verkenningsdrift uitstraalt
dan
langzaam buigend tot de grond zakt
in paarse kriebelstruiken…