2105 resultaten.
Zonder bagage
gedicht
2.9 met 20 stemmen
17.242 De eerste
verte. Hoe ik dat doe?
Ik leg me op de grond en vouw me
op tot een pakketje. Verloren maar
vrij om te gaan als de maan
zich schurkt tegen de havenkade.
----------------------------------------
uit: 'Tussen hemel en aarde', 2002.…
NEVELIGE AVOND
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
768 Langzaam daalt de schemerige avond
over een verlaten heuvelweg
Mistflarden hangen als rookpluimen boven de velden
en buigen zich over een heg
Als onder een wollen deken
wordt de wereld om me heen zachtjes ingestopt
Het is een andere wereld
die zich geruisloos aan mijn oog ontpopt
In de verte klinkt gedempt het loeien van een koe
ergens in een…
Zestien
gedicht
3.2 met 119 stemmen
41.607 III
Van het meisje van zestien jaar
zijn dit de borsten; neem ze maar
zegt ze, je handen dorsten er naar;
en mij is het even wonderbaar:
hoe door mij heen een verte valt
met een zoetheid zonder oponthoud,
die zich tot een firmament versmalt
's nachts buiten mijn raam.…
De Jager in slaap
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
623 Aan de wanden tapijten met verbleekte jachttaferelen,
honden, fazanten en in de verte vale bergen,
bijna weggewist in de verschoten lucht.
Daar ligt de jager, nog nauwelijks zichtbaar,
verloren en geborgen in het huis van zijn jeugd.
Bewegen zijn lippen zich?
Fluisteren zij?
De bergen aan de wanden bewaren hun stilte.…
Aanvliegen over de sont
gedicht
3.2 met 18 stemmen
9.164 Aanvliegen over de sont,
over donkere kommen van finse meren
scheepgaan in de kajak
der gestorvenen
drijven op de wateren
tussen taiga en toendra
oog en oor zuiveren
aan leegte en verte
zich voeden met bessen, met hoed
en geur van de goddelijke paddenstoel
dromen de droom
van het eeuwige heden
als arctische beer
weer tot sneeuwblinde…
Mijn laatste eer
hartenkreet
3.4 met 18 stemmen
3.761 Je glimlacht de hele tijd
Je hoort er eigenlijk niks van
Maar dat is een gedachte die ik dan vermijd
Mijn hele hart kan ik luchten
Ik weet dat je dat niet erg vindt
Soms hoor ik je uit medeleven zuchten
Ik vergeet dan even dat dat komt door de wind
Soms moet ik even huilen
Ik blijf je toch ontzettend missen
Heel soms denk ik je in de verte…
Aux moments d'obscurité
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
1.988 Ce vent clair et doux dessine les contours
de votre mine divine et de votre vert frais.
Je sais que je suis vieille. Je vais dormir
maintenant. Sachez que vous restez dans
les rêves les plus profonds de mes nuits
trop courtes et lourdes d'un presque hiver
mon cher, mon fils gratieux, votre mère.
Menin, le 25 Octobre 2003…
Thuiskomst
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
912 Puls na puls stuwde U Uw geest de wereld in
totdat de verten flonkerden van Uw bestaan.
Zo schiep U ook ons als vrije geesten,
als Uw kinderen, spelend en wandelend in Uw licht.
Maar in het spoor van de Lichtdrager,
voor zijn duistere drang naar macht gezwicht,
tuimelden wij in vrije val uit Uw eeuwigheid.…
Laatste inzending
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
848 Altijd
dromend met het voortouw schurend over de rechterschouder,
dromend van de zee in de verte, de Grote Moedergodin kwam
en tikte je op je linkerschouder.
Ik las nog wat gedichten
van jou in De Gids, maar God Herman, wat zijn woorden
leeg en droevig en ontoereikend.…
Kasteel, Chateau Neubourg te gulpen
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
908 De eerste keer,
In de verte,
Wat ik zag …..
Wwauw….waaauw...
Tranen
Zo ontzettend mooi.
Maar nog steeds niet af.
Dichterbij ik stond perplex, dat is maf.
De tranen schoten weer in mijn ogen
Verdriet,
De vreugde teniet.
Gekropen door het prikkeldraad
Mocht eigenlijk niet, maar door de verhalen
Wilde ik niet dralen
En wilde actie.…
Toffe Jongens
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
1.417 Hobbelend zat ik daar
in die ballonversierde huifkar
dat te vieren wat je viert
als je van school verdronken bent
loze beloftes aan de wilgen
schooldiploma nog op schoot
zomaar genietend van de wolken
en Freeks' leven na de dood
En in de verte klonk nog iets
van automatische transmissie
Het kwam met plankgas dichterbij
en sloot genoegelijk…
Parijs 5, 2 rue de Latran
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
757 Hij slaat linksaf, houdt in,
dan rechtsaf, rue des Écoles,
nog steeds telefonerend
etalages bekijkend
met dure overhemden,
die moeten passen bij zijn witte jas,
blauwe sjaal en grijze haardos,
ons houvast in de verte.
Hij loopt maar door. Zijn gezicht
hebben we niet gezien.
Opeens is hij verdwenen.
Auguste! Waar is hij?…
Impressie
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
694 Hij zegt dat de beslagen
verrekijker nog werkt, maar ik zie niets in de
verte en niets dichtbij. Een bloem zegt mij meer
dan alle culturen op deze aardkloot. Mijn hand
streelt het huis van Jacob Cats, ook al vond ik
zijn werk beneden peil. Hij was er toch maar.
Wij hoeven geen massa-psychose om te ontvluchten
aan onszelf.…
Verzwegen panorama
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
587 Hun echo meet de verte niet.
Geen enkele vinger bindt zich aan lichtjaren. Welke woorden heb ik begrepen?
Ons gesprek heeft de stilte niet omhoog getild.
Ik hef mijn glas op en mompel: “Fijn dat ik je weer zag”.
Op het scherm praten we jaren verder.…
het Plein
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
669 Strogeel is de zomerwijn,
ik tuur in de verten van eindeloos verre graanvelden,
omzoomd met zacht zilver van jonge berkenbossen,
Ver van hier hoor ik hoe luid de Russische beer brult
in het Kremlin, met groot vertoon van totale onmacht
aan het eigen, prachtige, onvoorstelbaar muzikale volk,
Dat al lang niet meer gelooft in Tszaren of Poetins…
Betoverend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
660 Een eenhoorn bij de Hondster, vergezeld van herten,
brengen vreemde hunker naar verstaan en verten.
Vanuit mijn opgebolde burcht van onweer,
met eigen dichterlijke hand gekneed,
daar flitst krakend bliksem van inzicht;
melancholie verdwijnt nu zonder omkeer.
Het is alsof de zon doorbreekt op
een nevelige morgen, de zon in mijn hart.…
Liefde o Liefde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
735 In de verte komt een donkere lucht aan,
de wind flakkert op.
Wagens haasten zich op weg naar hun volgende bestemming.
Men blijft maar reizen van ergens Zijn lijkt geen sprake.
Dan stopt er een taxi.
Een man met een boeket bloemen stapt uit.
Hij glimlacht, en met een veerkrachtige tred
haast ook hij zich voort.…
Eloge du Tarot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 Of maak ik contact met nog zelden
getekende verten, verfijnde, oneindig
vertakte dimensies zo anders dan hiet?
"De mens is rijker dan u denkt".
Een witte hand! Zijn palm draagt een ster,vijfpuntig.
Door het gat heen in een rozenhaag
licht op, in blauwe waas, een hooggebergte.
"De diepgang van Tarot is groter dan u gissen kan".…
Kalme kracht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
653 Brengen mij tot rust, turend naar een verte die niet te zien is.
Vanuit een wereld met z’n dagelijkse beslommeringen wordt ik losgeweekt.
Een deelgenoot van een wereld die volkomen in harmonie is met zichzelf.
Het getij als een grote klok, die zonder hapering in haar cadans voortgaat.…
Zwervende vlakten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
656 Wolven huilen in de verte
en loeren op een prooi.
Weerloze lammeren schuilen
bij oude taaie rammen.
De dwalende herders
kennen de angst van de jongen.
Doch de veiligheid van een ieder
wordt gegarandeerd door hun karabijnen.
Hun loop strelend staan zij klaar
om al het kwade te weerstaan.
Enkel kwaad bloed wint de strijd!…
de panter
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
711 Hij tuurt in de verte, daar komt wat aan.
Neen, die is te groot zo’n bizon.
Hij keert niet terug voor hij iets te eten heeft.
Alles wat beweegt of leeft,
verberg je niet voor zijn al ziend oog.
Hij houdt de traditie van jager hoog.…
Lopen- lopen, LOPEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
567 De verte komt niet nader
lijkt steeds verder weg
toch zet ik elke stap
omdat m'n hoofd het zegt.
De einder is nog net zo ver
als toen ik begon te lopen,
m'n benen willen nu niet meer
'k begin naar het einde te hopen.…
Aan mijn wandelvriendin
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.149 In Mesocco een picknick op de ruïne
geflankeerd door hellingen steilte,
turend naar verten en ijlte.
Hoe tussen gras, en je schoot, vermoeidheid,
je altijd alert, zorgend, zoekend
vertrouwend genoot en hoe we dankbaar
aan het eind grinnikten,
blij met een bus, een bord en een bed.…
Knip-oog
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Opeens zag ik
in de verte een jongedame naar mij toe lopen.
Ze greep doelbewust en zelfverzekerd een plastic
fles met gezonde vitamine's en terwijl ze vloeiend
en charmant langs mij gleed, gaf zij mij een vette
knip-oog, die mijn hart deed ontwaken.…
EVA
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
494 gisteren liepen ze me
vanuit de verte tegemoet
een man een vrouw
wandelend in het bos
hij stil verscholen onder z’n hoed
zij druk met armen gebarend
kwebbelde er lustig op los
vandaag liep ik in ons Blauwe Bos
een groep vrouwen liep al giebelend
en kwekkend achter me aan
ze ervoeren niets van de natuur
lieten waarvoor ze kwamen
volledig…
Aurora Borealis Paranoia
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
512 gouden zonnegloed gebleven
De heerlijkheid, de glans die haar omstraalt
Aurora Perestrojka parabool
Ze noemde hem haar kleine man, idool
Door supermaan bezeten, idolaat
En dwangneurosen, lichte paranoia
Geobsedeerd en manisch-depressief
Sprekend en publique in 't offensief
Gedreven, voortgejaagd door wilde wanen
Zijn blik gericht op verten…
Paars 2
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
485 Liggend in 't gras,
luisterend naar de mantra die herhaald,
herhaald
zagen we 't blad van hoge bomen wiegen,
in vezels van ons wezen drong een-hou-van-jou,
snaterend zwermen ganzen overvliegen
om te verdwijnen in de verre verte
zoals gedachten, wensen sterven
Later, boven werden we beolied als babies.…
Sardinië
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 kralen
Tussen messcherpe rotsen en Helios stralen
Eucalyptus, olijven, vallend licht waaiend zout
Waaiers van puin tussen stug kreupelhout
Hoog boven het land doorschreeuwen meeuwen de eeuwen
Te midden ervan daar nestelen spreeuwen
Elke baai, elke helling een eigen gezicht
Maar niet alles past in een enkel gedicht
Achter de verte…
Het zijden draadje van vrede
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
412 En als fluisterende wind
in de verte langzaam opsteekt, blijft de
ijle spanning voelbaar in het fijne weefsel, niet onbreekbaar,
maar taaier dan ooit gedacht, gesponnen uit bewuste keuze — geen angst.…
Een feest onder Duitse vlag
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
91 In de verte klonk
de zilveren fluit.
Hij komt.
Op de Hoek
een erepoort.
Vijftig paarden
droegen de pastoor
door zijn domein.
Een zuurstoffles
werd torenklok.
Koos Campfens
liet haar klinken.
In de kerk
het dorp,
katholieken
en protestanten.
Buiten was de oorlog.…