3375 resultaten.
Mijmerend in de duinen
gedicht
3.5 met 24 stemmen
13.993 De arend zweeft en broedt mijn beboste duinen vol
ik hang met zand en zomp en gras en dor getak en jonge scheut in hem
dit is de zon tussen de aarde en de ijlte
breek baan, trillende wereld van libellenvleugels
ruisende onbeweeglijkheid boven prille netelkoppen,
breek baan in mij die in dit landschap zit
in dit doorzichtig nest van arendsdons…
Melodie
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.212 Zand sijpelt tussen tenen
stenen worstelen doorheen klank
rijke woorden omhelzen de kunst
om tarwe met aren toe te dekken.
Omhelzing tussen verlegen vijver
bewoners spitsen hun sprieten
genieten van het lenteatoom
anemoon van toon en tekens.…
Drenthe
netgedicht
4.4 met 21 stemmen
879 Bentegras en heidestruiken
De geur van zand ruiken
De adder helemaal opgerold
Genieten leuk hier buiten
Kraaien kraaien bij het bos
Ik vlei mij neer op het mos
Ik hoef niet op rijm te dichten
Maar nu voel ik mij lichter
De meeuwen krijsen rond
Maken de herrie bont
Je hoort geen vogel fluiten
Mieren bijten in mijn ….…
Droom vergeten horizon
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
1.531 En je weet, donderwolk
we horen jouw stem nog
tijdens nagelbijten van tijd
die jou geen dode ziel verwijt
trouw strelen trillende snaren
dragen tussen benen geen beelden
of onder zwijgzame metaforen
tillen handen doorzichtig zand
een nooit vergeten tastbaar ooit
in het afleiden, heen dragen van herinneren
de zee vragen, tijdens het bos…
Winter
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
711 Rode lijnen komen samen
In het blauwige water
Hitte maakt plaats voor kou
Licht zand wordt grauw
Hoge golven nemen afscheid
Van de ooit zo volle stranden
Uitgeputte meeuwen vliegen hun laatste rondje
Een vergankelijke drukte is niet meer
Nooit was er een beter moment
Om terug te gaan naar wat eens was
Naar de vege gure wind
Die ons ieder…
En je blijft
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
649 En je blijft het bij hem houden
stuurt zomerse buien
over stapels liefdesbrieven
je vraagt een aap
de grond te kussen
geeft een giraffe
drinken uit jouw hand
is als spelen in het zand
en onze jurken trillen
worden doorzichtig
in de optrekkende geilheid
verliezen we het zicht
op een omhelzende werkelijkheid
en zweven samen zachtjes…
Straks
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
972 Straks als de wind slaapt
golven rusteloos zwijgen
gesluierde mistvlagen
zweven over de zee
kun je ze horen praten
meestal over vroeger
toen ze nog liepen
op het droge zand
in plaats van over water
als je samen verder loopt
ben je plots weer thuis
als kind in je ouderlijk huis
waar alles door elkaar gebeurt
uit heden en verleden…
afgestoten
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
608 zelfs de zon
spaarde zijn stralen, schoonheid lag
te sterven, een sculptuur vormend
waar was haar bloeiakker gebleven
dat massief met de witte weiden, de
uitzichten over gebroken landerijen
schip met steven en grote diepgang
donkeren bergen omhelzen het einde
haar graf zal opgaan in de kiezelstenen
sijpelen zal het water, door muren en
zand…
Eerste persing,
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
464 Onder zand en as
geslapen, wel duizend jaar,
hij stond op, was klaar.
Waait stof langs de kust
van zielen en van sterren,
kust licht van verre.
De maan in de zee,
gebakken voor mens en dier,
licht van hemelse stier.…
Liefste van ooit
gedicht
2.8 met 20 stemmen
7.836 De blonde leeuwen
met hun gemelijke
koppen, trekken rondom
lopen kringen
in het losse zand, aleer
zij door de brandende hoepels
springen -
Een koperen pauw
draagt in zijn snavel
je spiegel -
Jij Narcissus die naar
haar evenbeeld kijkt
Ik: altijd bezig je ongrijpbaarheid
te bezweren in het net zo efemere
van de liefdesdaad
Lucht…
De zee wenkt
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
493 Ik zie in heldere dromen
verre voorouders foereren
in de getijden stromen
toen de mensheid jong was
en we onze vacht verloren
De oeroude herinneringen
in mijn genen geschreven
doen me verlangen naar zee
waar ooit het leven begon
om er naakt te spelen met
zand, water en zilte lucht
onder het vuur van de zon
We kozen voor ‘n landleven…
Schelpengruis
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
558 geschoren
door het jagend en golvend
wateroppervlak, waarvan de
meeuwen waren opgestegen,
zij zweefden met elkaar naar
een hogere vallei en naar de
verre uithoeken van de zee,
in geen kwaad berust, zonder
aanstoot van gevaar, vliegt al
al wat vliegt met haar mee,
zout ontbloot de tranen over
sproetenwangen van een kleine
dwaler in het zand…
Aan wie ik liefheb...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
523 De zee
ik heb 'r lief
het ebben en de vloed
nat zand onder m'n voeten
Er is geen
enkel moeten
alleen de branding
en de koele stroom
En uit de zee
verrijst m'n droom:
een vrouw,meermin
half vis
Ik word
verliefd
word smoor
hals-over-kop
Ik weet sinds kort
wat het is:
geen enkel aquarium
van groot formaat voor handen
Is m'n…
misschien noem ik het varen
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
617 ik tekende vogels
en werd blind
vouwde het water open
alsof ik er bij hoorde
maar werd onzichtbaar
in deze stilte
golven overspoelden, dun
en donker
het voelen
opnieuw onleefbaar
tot aan de hals
ik legde mijn hart
naast voetstappen, op ribben
van het kale zand
hoorde regen praten, nog
smaller dan anders
ik sprak van beminnelijkheid…
Lieveheersbeest
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
540 Van mij, zegt zij, zat naast me in het zand.
Blinkend rode vleugels
reeds half gespreid.
Zwarte stippen her en der
een kleine diamant.
Zullen we hem weer laten gaan?
Hij moet nog een heel eind vliegen
echt, hij komt van ver.
Vertederd kijken we er op neer.
Dan, zuchtend, gooit ze hem omhoog.…
In tijdloos rood verstuift
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
502 een handvol wolken
voorbij de pier die aan het
eind in tijdloos rood verstuift
betonnen starheid
in een speelse zee die
dartel dolt maar tevergeefs
verankerd in het zand
waar krabben schelpen kraken
en mosselen weer ten grave dragen
het witte zwanenstuk
waar boeggolf bruist
en kuift tegen beton en terug
daar dansen deinend deze…
Vallende duisternis
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
572 Hoog op de top van het duin
ontwaart men een prachtige
zonsondergang
een vuurbal weerkaatst
boven het golvende water
de schemering valt
en de maan werpt zijn lange stralen
over de zee
die zich koestert in de vallende duisternis
lijkt het bij vloed of het een meer is
de zee kabbelt voortdurend
op het roze met zilveren zand
het zilte nat…
Selamat djalan (goede reis)
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
1.546 zij was stil
dacht na, zo diep
over ver
het voelde als kil
doch de ogen
traanden vaak
in het licht van een ster
een eeuwigheid later
was ik er zelf
daar, aan het warme water
mijn stem trilde
het was waar
hier zag ik nog
haar voetstappen in het zand
ruiste nog de bries
door het losse zwarte haar
verliefd dwalend over het strand…
Het vege lijf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 nog strek ik
mijn armen
bezwerend uit over de zee
spreek de
bulderende golven toe
tot zij langzaam terugkrabbelen
het is geen overwinning
met ongekende kracht
komen zij terug
overspoelen de
opgeworpen wal van zand
mijn woorden gaan verloren
vervliegen in de wind
die aantrekt tot een storm
ruggenspraak onmogelijk maakt
ik…
Woorden te vieren
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
817 de vreugde, de melancholie
van mijn geschreven woorden
verloren zijn ze mogelijk nog niet
ze zweven in windstreken
graven zich ergens in de aarde
als zaadjes in een akkerland
misschien groeien ze
als blozende bloemen in ’t zand
waaraan vlinders zich letterlijk minnen
of wie weet
strijkt er een zweefvogel neer
en pikt er de vruchtbare…
Kip, kip, ik hou van jou.
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.106 Kip, kip, ik hou van jou
kip, kip, waar blijf je nou
leg een eitje in het zand
dan pak ik het in mijn hand
Kip, kip, leg gauw een ei
kip, kip, kom maak me blij
leg een eitje in het gras
ik wou dat het zo ver al was
Kip, kip, ik hou van jou
kip, kip, waar blijf je nou
leg een eitje, leg het gauw
zijn je kuikens geel of blauw?…
Anders niet
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.429 Weg woei de wind in het zand de sporen,
ritselend vielen de regens neer
maar ach ! een enkele klank, verloren
in ruisende blaren,
wie kent hem weer?…
Woordenspel.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.053 gembersmaak in verkouden stuifmeel lucht
wierook damp in vervlogen avond lust
ik droom de man die jouw voeten kust
verzengende hitte in het hete zand
slangengif in gebeten liefdes wond
blaren op je verschraalde lippen mond
zweetlucht in versmeltende liefdeskoorts
hartstocht op een te steile helling
ik droom de man in die vertelling
ontlading…
Een vergeelde foto
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
733 Op je foto
zie ik je kindgelaat stralen
Je ogen staren zorgeloos
in een nog niet benoemde wereld
in mysterie verzonken
De stormwind van de wereld
had nog geen zand in je ogen geblazen
Misschien heb je dit eerder ervaren
maar ben je het vergeten
want gedachten hebben als wolken
je innerlijke zon verdonkerd
En wat ben je nu?…
in de cirkel van stilte
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
653 het begint met een golf
en met jou er middenin
of ben ik gewoon verliefd
en doe jij mij nog meer dromen
dan alle duinen waarrond een warme damp hangt
je glimlacht
nog hoger dan de horizon
ik geef je een naam
en wijs naar het zandkasteel
waarin ik raadsels schrijf
over stof en zand, zevenkleurige garnalen
en hoe het voelt om vol…
Dit leven
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
754 Woorden dansen
als vreemde metaforen
wiegen ze eenzaam stilte
onder avondregen
ritme zoekend
in waarde wegen
zonnige beelden van
verzonnen vakanties
in jouw tedere brieven
kraanvogels op het witte zand
de dalende zon boven blonde stranden
uitgestrekte vlaktes
van vlekkeloze beeldspraak
naar hopeloos naakte wonden
en toch hoop…
se conde
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
423 tijd heft zijn fallus
staat gestaag voor vierentwintig
uren
maar dan daalt hij, uitgeput
tot aan het laatste niets
voelt luren in secondes, waar
zijn macht
heeft opgezegd
in het neergelegde zand
stroomt nóg de loper leeg, ik zweeg
maar weet vandaag
dat morgen
ook nog aan een pijnpunt vreet
heet wroet zijn tand
mijn hand neemt…
eindpunt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
515 ik cirkel verder
langs de zelfkant van mezelf
lusteloze vingers graaien
in de scherven
op zoek naar scherpte
om een kerf te snijden
door dunne huid
amper vloeibaar bloed
zal uit mijn aders wegebben
een laatste donker kleurspoor
dat weldra
in het rulle zand
verpulvert tot vergetelheid.…
Onderzee
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
415 het zout van aarde en zand
spoelt naar rusteloze kolken
van breekbaar porselein
in gedachte helder van nature
door vloedlijnen onder druk
doch wildrooster van binnenvet
in kringloop van water en regen
een rad voor ogenschijnlijk
min of meer als bij toeval
breekt het water verborgen aan
vraag me niet waarom
van hier struikelt het…
Speelde blond door je haar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
467 wij keken uit over zee
wat verder op het strand
gleed de zon over zand
wind speelde blond door je haar
ogen wolkten nog donker
langzaam werd de bui geklaard
snel als de golven
kwamen je woorden
in oneindige stromen
ik liet ze komen
als een tsunami
van ijskoude dromen
het luchtte op
samen te praten en niet
op de vlucht voor jouw…