2105 resultaten.
Meeuwen voeren
gedicht
3.7 met 9 stemmen
3.803 1
Als herten in de verte dorstend naar land
Burlen de schepen 's nachts en wekken mijn vriendin.
Wij zijn ook nog maar pas naar hier gekomen
Om nieuw leven. Oude liefde wou dat zo.
's Ochtends tilt het noorderlicht de slaapvertrekken
Uit hun voegen, hemelt ons hier langzaam op
In een machtig geheel, een helende verblinding.…
Weerbericht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
423 "De dag start fris, maar 't kwik loopt al snel op
(Me dunkt) en tegen t einde van de middag
Brandt u de tent uit bij een graad of dertig
Zo niet in Grins en Friesland, op de wadden
Daar blijft het fris maar op de Vaalserberg
Kunt u de zon aanbidden en zonbadden
Dunne wolkenslierten trekken voort
Langs lichte verten van het hemelruim
Zowaar…
Wegdromerij
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
449 Daar in de verte
het eiland van mijn dromen
bestemming bereikt
Tijdens een avond bij wegdromerij
adem ik menig geur van hartstocht en passie
Spoel aan op golvende kustlijn met lange zandstranden
Op hetzelfde moment laat zon zich van haar aantrekkelijkste kant zien.…
Pure schoonheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
567 1934))
Daar sta je dan
ergens in Batavia
leunend met de ellenbogen
tegen een reling
de onderarmen en handen
relaxed neerhangend
terwijl jouw riem
om jouw slanke taille zit
Jouw kapsel springt van rechts
op sierlijke wijze naar voren
en jouw witte jurk zit als gegoten
ik kijk vooral naar jouw dichtgeknepen ogen
en de onpeilbare verten…
Wat ik tegenkwam 5
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
581 zag ik op brug
ook een buschauffeur daar stoppen
om meisje op fiets iets te zeggen
‘k ging op haar af, voelde hoe glad,
kwam weer in stramstand
vroeg wat chauffeur wou,
iets met glad
ze zocht oortje
of ik op fiets passen wou
blij kwam ze terug
het onbewoonbare bootje zag ik
met verroeste winkelwagen ervoor
sirene hoorde ik in de verte…
Dichter bij de polder
netgedicht
2.5 met 41 stemmen
857 Het polderlandschap
ademt in rust terwijl in de verte een molen onverstoorbaar draait, zijn
wieken wijd geopend, zoals hij dat eeuwenlang al doet, standvastig en onverzettelijk.…
De Avonturen van Oek; De verlossende woorden
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
420 De leegte van zijn toekomst
trilde in de droogste verte
ooit voor ogen gehouden
en bouwde de spanning
verder op.
Oek had nooit vragen gesteld,
slechts verlangens verzwegen;
hij zette stappen voorwaarts,
niks hield hem tegen.…
Introspectie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
307 Langzaam valt het blad
diep tussen aarde en rust
ademt het seizoen
Vochtige aarde geurt
tussen het blad dat langzaam vergaat;
een lichte nevel hangt laag, en in de verte zakt het
bleke licht als een adem die moe maar aandachtig en zacht blijft.…
Is liefde dan een machteloos erbarmen?
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
229 Zij is naar verre verten afgeleden,
terwijl ik hier de wachter van de wanhoop ben.
Ik zoek haar hand, die kleine, warme haven,
voordat de golven overstag gaan in de vloed,
maar zij keert weer, met vreemde glans omhangen,
met geuren van een oord dat mij verraad vermoedt.
Is liefde dan een machteloos erbarmen?…
Voor de afbraak
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
223 De horizon schoof open
landen werden bereikbaar
mogelijkheden
vermenigvuldigden zich
als deuren zonder einde
Maar overal kunnen komen
bleek ook een val
Ik liep verder
dan mijn schaduw,
waagde mij aan de verte
richtte mijn blik op het raken
op het bereiken,
op alles wat nog buiten mij lag
En juist daarin
ging iets verloren
Want…
Golven van karmijn
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
5.756 met wolken paarse wentelingen
tot witte wattenbollen verkleven; in een diepe slaap verstillen
de kolkende ziel weekt van zijn om zich bevrijd te verheffen
Deinend in een glooiende zee van vernevelde glinsterende slierten
die bundels maanstralen plooien tot volle zeilen van de nacht
voortgedreven door ademende winden uit streken in de verte…
Nachtval oorlog 7-9
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.180 In landen
in de verste verte neemt
berichtgeving een aanvang,
spreken krantenvolle steden
de morgen uit.
9. De journalist
Van ik naar ik
is maar een kleine stap;
het leven in dit verband
een kortelings vermijden
van de groene zoden
En tussenin of mogelijk terzijde
ligt het overdoen van doden.…
kersttijd
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.093 allemaal kleuren, verschillende geuren en smaken
Die je zintuigen raken
In de bomen hangen slingers, ballen en strikken
Op de grond zitten kinderen die aan hun lolly likken
Zij kijken naar de lichtjes
De ballen weerspiegelen hun gezichtjes
Onder de boom liggen pakjes
Met kerstkransjes aan de takjes
In de lucht verschijnen witte vlokken
En in de verte…
Kracht
poëzie
3.9 met 10 stemmen
3.285 Geen ding, bij iedere vreugd of smart,
Bij ieder tochtje uit de vert’,
In driftige galop.
Ik wenste mij een effen blik,
Een onbeweeglijk oog,
Dat nooit verried wat liefde of haat,
Wat lust of luim, of goed of kwaad
Van binnen mij bewoog.…
Letterspel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
858 In de verte fluit een f
dichterbij hijgt een h.
In mijn buik borrelt de b
schoenen stappen vol in z.
Murmurerend mokt de m
naniezend een neuzende n.
Ik heb de pest in de p
terg van kramp door de w.
Mijn hoofd denkt de x
en de verbinding met y.
Ogen zien op naar u
of volgen ze de auto q?…
Ode aan de stad Groningen.
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.158 Voorlopig wil ik niet meer bij je vandaan,
we hebben een band gekregen,
je hebt zo je plekje in mijn bestaan,
we hebben gepraat en gezwegen,
want kom ik weer thuis na een lange reis,
dan zie ik het al in de verte:
jouw Olle Grieze is de mooiste kleur grijs,
jouw taal de meest allerte.…
Lytse wrâld
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
709 Je bent haar niet de baas
je durft niets te zeggen
en blikt wat benauwd
en angstig in de verte.
Zo vaak heb ik je gewaarschuwd,
je uitgelegd hoe het gaat,
hoe de mensen zijn,
op deze wijde wereld.
Nu kijk je mij aan,
je ogen nat van tranen,
je voelt je zo machteloos
op deze wijde wereld.…
Als een verwante, met niemand heb ik de hoop gemeen
gedicht
2.3 met 315 stemmen
62.555 Zoals iedereen het zag, zoals iedereen het hoorde
En zoals ook iedereen zal vergaan
Naargelang de afstand naar de verte, de gloed
Doorheen de schaduwspelen van mijn schaduw.
Als een verwante versteen ik met de geur van de vrouw
En het verkrimpen van de kevers op het dodelijke mos.…
Op Helena van Troje – (4)
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
937 De lichtende verte die ieder van ons wacht
is vervuld van beloften van een goddelijk bestaan
als we de drogbeelden van ’t ego hebben afgelegd
en alle angst en schijn in liefde is opgegaan.
Vanaf de oudste tijden heeft men dit geweten
maar in deze tijd waant men zich liever verlicht.…
Maannacht
poëzie
3.6 met 18 stemmen
6.559 De maan breekt de wolken uiteen;
en stromende uit die wel breken
kolken en kreken, gletschers en meren
naar alle verten uiteen.
de aarde is klein en alleen,
een slingerend schip in het ruim,
dat zich stampend en schuin
overstag gaand in doodsangst
kampende boven houdt
op het kolkende water des donkers
onder het stormende schuim.…
Rust zacht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.072 Zelfs nog die laatste dag, toen een bloemenregen
zachtjes op jouw kist neerdwarrelde, toen jubelde
in de verte een speels carillon dat voor jou
het heerlijke avondje was gekomen!
Trippel trappel trippel trap!
Sneeuw dwarrelde verdwaasd over ons betraand gezicht
en zon streelde ons tot troost.…
Voor het missen van zusjes en broers
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
1.579 Onze reis nam zijn start in dezelfde haven
en we dansten een tijd op dezelfde zee,
onze ogen gericht op dezelfde verte
en dezelfde golven namen ons mee.
Soms waaide de wind ons naar andere oorden,
ver van elkaar en van waar het begon,
maar we wisten elkaar in dezelfde waters,
want we zeilden nog steeds in dezelfde zon.…
De lente - ik sta midden in haar -
poëzie
4.5 met 8 stemmen
3.563 De lente - ik sta midden in haar -
o daar komt ze, daar, daar,
daar vliegt ze op me aan, ze zoent me
ze zoent me, ze zoent me en ze noemt me
haar zoete ademen woord voor woord -
o en daar vliegt ze voort
de honnige, fladderende lente
naar de verte, daar naar de horizonnerige tenten,
de zilveren, zilvervoetige, zilverhandige lente
de…
in lief en pijn kom je voorbij
netgedicht
4.8 met 20 stemmen
1.412 lege handen reiken naar nevelige verten
waar zich meedogenloos gespleten waarheid openbaart
hoor ik je rammen op de toetsen van je vleugel
waar rauw en hartverscheurend de klank in schreeuw ontaardt
en dan is er het diepe kreunen van genot
wanneer nog half in slaap jij onder witte lakens voldaan
mijn hand omvat - zo groot en groots in klein…
Ontzagwekkend is deze plaats
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
532 In de verte knerpt het ijs en boven
hem geluidloos een vogel.
alle uren
heeft hij hem in het vizier
de albatros
Rillend drentelt hij rond. Hij wil en zal hier zijn
rede voor een wereldwijd gehoor vormgeven.…
Drenthe
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
709 Tussen de graspluimsoldaten een zandpad
meanderend als was het een gele rivierstroom
naar diezelfde verten.…
Wacht op je in Sauwerd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.585 Hoor in de verte de Sirenen
van de populariteit, die jou hard aanroepen,
de armen die met alle macht naar jou reiken
en je verstikkend willen omklemmen,
voel de judaskussen op je goddelijke mond.…
Onze vlag.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
649 Uit de verte tooit zijn herfstgeel
waar wij wonen.
Na 15 jaar hoog als ‘t dak,
trots als een vlag….
Tot rouw het huis omhult
en ook de berk niet meer wapp’ren wil,
maar ik zie het niet.
Pas als het in mijn tuin
flink stinkt, zoek ik,
ruik dat hij het is:
aan de achterkant
traant zuur sap.
Vingerdikke wormen
doorboren bast.…
De ramp van Moddergat
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
832 Alle blazers en ook de aken
zeilden naar het schollenplat
het was een uur of vijf maar varen
doch iedereen werd koud en nat
Maar de vangst die ging voorspoedig
alle netten zaten barstens vol
de vissers werden overmoedig
stormwind blies de zeilen bol
s'Morgens werd de vis geborgen
en kon men naar huis toe gaan
maar zwarte wolken in de verte…
Het leven begint vandaag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
672 Volmaakte beeld van niemandsland
Een stem vanuit de verte.
Ik weet hoe de liefde klinkt,
maar haar toon is me ontschoten.
Verdwaald in een stad,
een weg zoekend door de regen.
Misschien spoelt ze alles schoon.
Of wist de tijd de sporen van haar geschiedenis uit,
om opnieuw te beginnen?…