2249 resultaten.
Cyclus: Vallen en Blijven ( deel 2 )
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
347 Deel 2: En toch
ze vonden me
niet als held
niet als verhaal
maar als man
die niet meer wist
hoe je ademt zonder pijn
ik werd weer wakker
tegen mijn wil
in een bed
met machines
en lege ogen om me heen
dagen waren dof
uren traag
ik kon niet bidden
ik kon niet hopen
alleen ademen
en zelfs dat deed zeer
maar toen
mijn zoon —…
Waar het wonder klein blijft
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
471 Roodborstje op tak
winterlucht houdt even stil
een klein wonder kijkt
De zilverwitte nevel van
een vroege decembermorgen sluipt
traag tussen de bomen en legt een dunne stilte
over alles heen — zo breekbaar dat ik bijna bang ben te ademen.…
Wanneer kou loutert
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
427 Wat te zwaar werd door
het lange, zorgvuldige dragen, mag hier
traag zachter worden, laag voor laag. De winter bewaart
wat wezenlijk en waarachtig is, en heelt in stilte wat niet langer bij me hoort.
In deze open, winterse ruimte
vind ik langzaam mijn maat, gevoelig en helder
tegelijk, zonder mezelf te verliezen.…
Orfisch
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
453 Welke ongeboren dichter
op het noordelijk halfrond
welke toonkunstenaar
in het oosten
van de zengende poorten
van isfahan
tot de dampende geisers
van ijsland
waar de zon een half jaar
in duisternis kwijnt
van de barre witte ijszeeschotsen
van moermansk
tot lissabons trage estuario do tejo
welke zanger binnen
deze contreien…
Bully
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
362 Ik kies lange termijn,
trage adem, zachte blik,
het kleine woord ‘genoeg’
dat jouw hele rijk laat wankelen.
Blaf maar, bully.
Ik hoor je,
maar ik gehoorzaam niet meer.…
Het donkerste uur
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
355 In deze nacht wordt zij korf vol bijen zonder zoem,
bos vol wind die zichzelf niet meer beweegt;
toch ademt ze, zwaar en traag,
alsof het water zelf de slaap bewaakt
van al wat ooit naar haar heeft geroepen.…
Wanneer mijn ziel winterslaapt
netgedicht
2.4 met 19 stemmen
641 Buigende takken
sappen trekken zich langzaam
stil groeit nieuw leven
Mijn kruin gesloten voor
de wereld, sappen trekken zich traag
terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in
de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter.…
Het geluid van stilte
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
490 Mijn innerlijke ziel laad
ik op aan de trage trillingen, die alleen
in de diepste kalmte hoorbaar zijn. Gewapend met deze
zachte, breekbare kracht, stap ik de bruisende, luide wereld opnieuw binnen.…
Heerlijk relaxen aan het water
netgedicht
2.6 met 22 stemmen
464 Water streelt de ziel
golven nemen zorgen mee
vrij in het moment
De oever ontvangt mijn
gedachten in een trage stroming,
waar kleine rimpels spreken zonder woorden.
Mijn adem die ruimte maakt, ik los op in de kalmte van het water.
Wind en golven nemen
de laatste spanning mee, als handen
die zacht langs mijn schouders strijken.…
De mist die mij draagt
netgedicht
1.6 met 14 stemmen
423 Uit schoorstenen stijgt een trage
warmte op, een stroom die zich zonder
haast mengt met het grijs. In het samenvallen van
ochtendlucht en rook wordt zelfs het gewone even ongewoon licht.
De dunne nevel houdt de wijde
wereld op armlengte, maar laat toch genoeg
door om verder te gaan.…
Rode paardenkastanje in lentebloei
netgedicht
2.1 met 17 stemmen
945 Lentebloesems licht
een trage wind tilt ze op
stil valt de dag neer
In het zachte trillen van
je jonge blad voel ik hoe het voorjaar
opnieuw begint, hoe elke aar van roze bloei een
stille ruimte opent waarin mijn aandacht zonder haast mag landen.…
Waar niets van mij verlangt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
319 Tussen stille duin
blijft het laatste licht hangen
wind zonder haast
In de Westhoek, waar duinen
zich in trage golven openen, voel ik hoe
het prille licht mijn huid aftast, alsof het wil begrijpen
wat in mij stil wordt wanneer het landschap niets van mij verlangt.…
Waar stilte mij vindt
hartenkreet
1.5 met 6 stemmen
390 Op het smalle bergpad
dat zich traag ontvouwt en de milde
wind die mijn aandacht streelt, merk ik hoe een oude
rust in mij opstaat, een herkenning die zich stil maar vast verankert.…
Wolkentapijt
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
125 Tussen blauw en stilte beweegt een zachte stroom
die traag iets in mij opent, alsof de dag zich van binnen ontvouwt.
Hoog boven mijn schouders
drijft het patroon in gelijkmatige lijnen.
De warmte blijft onder dit weefsel hangen als een
lichte gloed die mijn aandacht verzacht en mij lichter laat ademen.…
Deinend licht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
151 het uitzicht kent weer een traag deinende zoom…
Zomerbloemen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
260 Langs het pad waar de
middag zich uitstrekt in trage glans,
ademen stelen in een ritme dat de dag vertraagt
en laat elke beweging oplossen in een rust die nergens opdringt.…
Waar het groen zich hecht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
593 Verderop glijdt het groen
in zachte lagen over de hellingen die zich
telkens weer ontvouwen, een beweging zo traag dat ze
bijna niet beweegt en toch het hele veld in een kalme cadans houdt.…
Het nulpunt
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
119 Ik zie hoe traag het donker-kerend tij,
de laatste resten van het ik ontbloot.…
Het verboden manuscript
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
2.480 Het wolvenland wijkt voor de schemering,
terwijl de uren traag als stropdassen passeren,
gemeten in de cadans van jouw afwezigheid
komt de vroege avond veel te laat.
Op het ruwe hout van de vensterbank
dampt de kruidenthee die haar warmte verliest,
een stille illusie die langzaam nuchter wordt.…
In de diepte van de herfst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
49 Herfstig blad valt neer
raakt de rand van stil water
kringen zonder klank
Herfstblad zakt traag
neer, alsof de lucht het nauwelijks
nog draagt; het raakt mijn binnen zonder haast,
en in die lichte val wordt zelfs stilte iets wat hoorbaar blijft.…
Stadsboom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
4 Een trage beweging
trekt door de grond en verbindt ons met wat er altijd al was,
terwijl de wereld rondom ons onvermoeibaar en onverschillig verdergaat.…
Een herfst van herinneringen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
10 Gele, bruine bladeren
dwarrelen traag naar de aarde, elke
kleur echoot een verloren seizoen, mijn broos hart
opent zich voor hun gewicht, en sluit, bang voor vergankelijkheid.
Het ritmische geluid van
regen op het oude raam brengt namen,
verweerde gezichten en fluisterende stemmen terug.…
In de diepte van de herfst
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
11 Herfstig blad valt neer
raakt de rand van stil water
kringen zonder klank
Herfstblad zakt traag
neer, alsof de lucht het nauwelijks
nog draagt; het raakt mijn binnen zonder haast,
en in die lichte val wordt zelfs stilte iets wat hoorbaar blijft.…
Avondgoud
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
8 Merel weeft zijn laatste
toon door de kruinen, de wind streelt
zachtjes langs het ruisende riet, elke glinstering op
het water ademt traag, als een stil gebaar dat niets van ons vraagt.…
Lustlied
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
832 Een dadendrang die jou dwingt tot een dans
Vermoord de tijd en laat de plannen wachten
Hun ongeduld is de snavel van een ontwakend kuiken,
Traag barsten de schalen.
Soms is er die stromende klaarte, schilderijen die oplichten.
Geblaat in het bloed.
Je wordt een renpaard dat dorst naar meer...
naar meer onweer.…
Meibloesems I.
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.117 Zo draag ik traag dit boordevolle hart,
Kristallen kelk, waar blanke liefde in beeft.
Vast zij mijn voet die 't ruwe leven tart!
Ontwijk' mijn hand de schok met al wat leeft!
Dit, liefste, is ál mijn wijsheid: liefde is smart
En 't hart is vol, dat God de dichter geeft.…
8 spaanders
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
507 tegelpad
te pletter
en daantje cirkelt om de dood -
alles is ook vreemd en groot
de kruisspin
naast de deur vertrekt geen spier
zij evenmin -
haar dagen vergaan als rook
opgaand in het avondgrauw
zij schroeft zich vast
in het verleden en ik
spiraal naar lucht -
buiten ligt de akker braak
en woekeren papavers
gelaten wacht zij
tot de trage…
MEI
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.085 Plechtstatig stijgt een breed geruis
als traag aanzwellende orgelklank,
vol bladgefluister, beekgebruis
en licht en geur en vogelzang.
Geen harte zwijgt, hoe mat en koud,
en schel, uit alle borsten, schiet
het steedsgezongen, ’t eeuwenoud
en eeuwigjonge liefdelied.
-----------------------------
uit: Verzen (1900)…
spinning willem
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
817 cardiovasculaire fitheid
eindelijk weer easy en cooling down
de intervals voorbij meer longinhoud
vet maakte plaats voor soepele spieren
het was weer dolle transpirerende pret
een verlies van achthonderd calorieën
met af en toe die mannelijke oerkreten
vijfenveertig lange minuten surplace
opeens dreunen de boxen niet meer
het zweet druipt traag…
spinning willem
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.450 cardiovasculaire fitheid
eindelijk weer easy en cooling down
de intervals voorbij meer longinhoud
vet maakte plaats voor soepele spieren
het was weer dolle transpirerende pret
een verlies van achthonderd calorieën
met af en toe die mannelijke oerkreten
vijfenveertig lange minuten surplace
opeens dreunen de boxen niet meer
het zweet druipt traag…