2600 resultaten.
Epiloog
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.358 meer en drijf mee
hoger, lager, wat kan het schelen
gewoon op het ritme van de wind
ik wil dit water niet meer delen
wil mij verstoppen als een kind
ik ga steeds trager, proef het zout
zwem slag voor slag terug in de tijd
wil me warmen, heb het zo koud
zoek een klein beetje zekerheid
plots is daar die ene zin
ooit geschreven aan de horizon…
Herinnering
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
740 Naar de horizon
tuimelen de klanken
de zwarte kartelige rand
der strenge Veluwe
over de groene golven
van de Zuiderzee
De Geuzen zyn ..…
Gevecht met mezelf
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.574 energie verbruikt
Voor nutteloos getob
Ik voel me als een roos die maar niet ontluikt
Het is oorlog in mijn kop
Ik heb een hekel aan teveel aandacht
Richting mijn persoon
Toch leef ik in voortdurend zelfbeklag
Het wordt zo monotoon
Wordt toch wakker, geniet eens van de zon
Je zeurt echt veel te veel
Kijk toch op, er is leven aan de horizon…
nostalgie
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
878 Goudgeel de zon over het koren
waarvan de halmen wiegen in de wind
aan de horizon de spitse toren
van het kerkje, waar het dorpje zich bevindt.
Het is een heel mooi plekje
verborgen in de natuur
de huisjes zijn wit-groen met een hekje
en je vriend dat is je buur.…
lief leger
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.278 Met ver weg
Roffelende trommels
Daar komen ze aan
(Zacht nog)
Maar dan horen we olifanten hoorns blazen
Elke twee maten één toon hoger
Elke vier maten komt er één bij
Stappen over de horizon
recht in ons vizier
Ze zijn met velen
Heel veel
Steeds meer
Wat eerst verre bergen leken
is een glinsterend leger
van Duizenden
in het rondzingende…
Zwemmer
hartenkreet
2.3 met 9 stemmen
1.094 wolken en schuim verdwijnen
in de gapende mond van horizon
wanneer je in het water stapt
siddert elke cel van je lichaam
wakker...wakker
aan het begin van het universum zwem je
naar het begin van jezelf, aarde verlatend
blauw, groen, bitter, zout, warm, koud
door de zintuigende wereld van jezelf
je vraag je af, hoe ver ben ik nu?…
Ode aan Miles Davis
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
1.725 Vaarwel Miles,
bij het horen van je gouden trompet
zal ik met mijn hart altijd bij je zijn
-------------------------------------------------------
Uit: Voorbij de horizon Jos de Vink…
Strand .....
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
789 Strand staat synoniem voor mij met intens leven
romantiek, warmte, stilte, storm, alles wil 't geven
Ook spreekt het oneindige me zo aan
wanneer we, de honden en ik, aan de vloedlijn staan
In de verte zie je dan de horizon
als kind wilde je dat je het pakken kon
Het gevoel van innerlijke rust
vind ik eigenlijk alleen maar aan de kust…
Een zee van zielen
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.036 Ik zie mijzelf drijven,
Op een glanzende horizon.
En denk aan alle kille lijven,
Die men ook niet helpen kon.…
jij
hartenkreet
2.5 met 10 stemmen
1.917 de zon kuste de horizon
zoals ik jou ooit wens te kussen
weet je dat mijn hart voor jou zong
zonder refrein ertussen
je woont in mijn hart
dag en nacht
ik denk aan je droom van je
ik smacht ernaar altijd bij je te zijn
ik zal met je willen delen
al je pijn
je betekent heel veel voor mij
ik lag vannacht om je te huilen
maak me gelukkig…
Transit
gedicht
2.4 met 153 stemmen
36.000 We zien een stipt vervallen huis
een meer, een horizon
maar niet gemeend
eerder terloops, buiten bedrijf.
Twee zwoegende figuren
in het landschap uitgezet.
Straks, in dat derderangs pension
waar wij weer andere poses imiteren
brengen wij elkaar dit uur
in rekening.
-------------------------------
uit: 'Zo is de zee', 2001…
Piet's lijn zoek in Oele
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
709 moeilijk om je exact in te voelen
in de pijn van het Bos bij Oele
bekend en zeker een piet mondriaan
van vóór de lijnen en de vlakken
bomen duidelijk nog te herkennen
zijn natuurlijk nooit samen vergaan
dat bos moet dus nog echt bestaan
overal gezocht nergens te bekennen
vraag nu zaten ze niet te dommelen
die dikke lijn is echt de horizon…
Begonnen aan onbekend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
704 Maar de horizon
blijft altijd
uitzicht bieden op later.
Een duin beklommen,
het lef gehad
onzekerheid te ontmoeten.
De kunst verstaan
met zand, wind en water
nieuwe uitdagingen
steeds
positief te begroeten.…
De praaiende dichter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
536 de oude duisternis
doordringt de nacht
zeilen vol gedachten
bollen de sterrenhemel
ahoi laatste horizon!
een hoofd vol ideeën
klieft de radiogolven
de woorden lijnen uit
strekken strakke zinnen
ahoi uiterste oosten!
de jonge zon deint
licht op het water
de Aarde rolt ijlings
door oranje luchten
ahoi ruige roeier!…
Woestijn
hartenkreet
4.4 met 21 stemmen
1.957 heen
als je stem in liefdesmelodie
Droogte acteert het gevoel van hunkering
naar regen de tranen der zeldzaamheid
De melancholie van droogte overheerst het spel
regen is het antwoord de perfectie van deze drieëenheid
Handen gespreid ontvankelijk voor de zon
lichaam in de wind met een luisterend oor
Je wereld die ik kan zien tot aan de horizon…
Herstel
netgedicht
4.7 met 22 stemmen
1.345 Mijn nieuwe buren hebben hoeven
Met grote ogen kijken ze mij aan
Hun hoofden grazen in een stille cadans
De herfst krijgt met hun hulp een buitenkans
Intussen is mijn heg gans kaal gegeten
tussen de bomen gloort thans de horizon
in de verte kauwen hooglanders op de bosrand
mijn huis staat nu in psychisch vaderland
rust valt versterkend…
Dakzicht
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
589 onbeduidend lijkt het bedreigde meer
waarlangs zovele houten krotten
met golfplaat afgedekt
oververhit en rottend
wankel op hun palen staan
in muskietenwolken
mooi oogt het glanzende groen
van drijvende velden waterkers
die welhaast de watervlakte dichten
wat verder naar de horizon
waar duister geld verdeelt en heerst
achter zwaar bewaakte…
mijn gedicht
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
994 en list
en is de liefde onzichtbaar omschreven
dwaalt zij tussen woorden door
zoek dan diep, diep in jezelf
er komt altijd wel een iemand in jou voor
die de bloemen op de weide doet groeien
iemand die jou duizend kleuren geeft
heb je die persoon in jezelf gevonden
dán begrijp je wat er in gedichten leeft
oneindige zeeën kennen geen horizon…
zoals je komt en gaat
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.317 je eigen weg
de rollen wegen zwaar maar ongeopend
het voelt of je nog heel even blijven zult
al weet ik wel beter, je ziel vertrok allang
de strikken in ’t bindlint trekken strak
nu wij ieder aan een kant ons tegenhouden
het weefsel wat losschiet tussen je vingers
je trekt de draad met je mee richting nooit
in gedachten al voorbij de horizon…
'Mighty Victory'
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.092 Brokkelend strompelen over liefde
Zwiept felle regen schrijlings neer
Slaat klam en zuchtend warme dromen
Beelden zwijgend haar adem in mist
Groot getekend, sterk met kracht
Verzuimt een verlangen grof en wreed
Schokt fel, vervaagt aan een horizon
Stotterend zilt die droeve tocht
Trots vlucht langs de einder voort
Stervende dauw en laf…
Onvoorwaardelijk
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
792 Jij bent mijn zonsopkomst
het brein van mijn intieme gewoonte
boven diepe wateren met vrije vogels
op de golven van het meer
waar ons zomerkamp, zonder droomverlies
daar bij het bospad, droomvrijheid
achter een horizon plaatst
ons liefhebben is nu samen geworteld
jouw seizoenen zijn eilanden rond dromen
de oeverlanden zijn het blikveld
het…
Stonedhenge
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 De zon had zich
verdeeld over het blauwe water en
achter de horizon verscheen een
grote witte zwaan, niet te verwarren
met de dood, want zij fluisterde
jouw naam.…
Zürich Blues
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
847 Gevangen in de klauwen van de horizon
uit de armen van kinderen gereten
de schreeuw van een gewonde vrouw
verdooft de ziel.
Bangkok, London, Barcelona
Los Angeles en Istanbul.
Kleurige tapijten, kruiden,
zonlicht, sneeuw en overal verlies.
(Hoe kan ik de blikken
in mijn hoofd vermijden:
als ik mijn ogen sluit
zie ik ze meer!)…
Tijd glijdt geruisloos weg…
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
892 Langzaam draaien de wijzers van de klok
in een cirkel rond de as van het leven
Per seconde zal er een nieuw mens worden geboren
Tegelijk zal er iemand aan de aarde worden teruggeven
Tijd deelt en verdeelt de levenstijd in fasen
Hierdoor blijven de wijzers in het nu en heden
Soms vliegt de tijd heel even terug in de tijd
naar de horizon van…
Gefixeerde banden
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
647 Verhul me met het duister,
liggend in een luie stoel,
verwacht dat sterren vallen,
buiten rukken koeien - in zwart
en wit - aan grassen voor die
kunnen gaan bloeden, traag
trekt de beek aan het sompige
bit van de horizon voor die
begint te gloeien, licht gericht
op mijn ongezoolde voeten.…
Het nest is leeg
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
969 Het nest is leeg
Kinderen vliegen uit
Weemoedig kijk je om
tot de horizon hen opslokt
Komen ze ooit weer?
Je gaf ze wijde vleugels
maar vliegen is hun eigen lot.…
Opgespoten land
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
524 Wisselend licht scheerde
langs de stadsrand, over
een horizon van waterplezier
van een gastvrij merenland
opgespoten tot een zanderij,
het fijne zand stuift over het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een andere tijd, achteloos
gaat de wind er…
een laatste tango in de hel
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
888 een laatste tango in de hel
de zilte koperkleur
die op de golven schuimt
verwarmt mijn ogen als roodkokend zilver
welke zichzelf toch steeds sluiten
tot de vorm die in mijn hoofd zit
en het hemelsblauw met regen is vermengd
in eindeloos gezever
over een horizon die er nooit is geweest
dáns, gééf jezelf in een helse tango
die…
Seizoenen vol hoop
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
470 Waar zal het hart in late herfst zich keren
omgeven door het dor kleurloos kale hout
een hemel bewolkt grauw somber en koud
geen plek waar nog warmte is te creëren
huilen van de wind door troostloze bomen
de velden leeg en dor zelfs mistige horizon
in mijn brein slechts verlangen naar de zon
wanneer zal ooit het nieuwe leven komen
maar…
“ Het doet er weer toe,”
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
581 Het doet er alles toe, de echo’s
van wat is geweest zich nestelen
op de juiste plaats als kwetterende
muzen in het avondrood op lichte
vleugels aan de horizon verschijnen.…