Alle inzendingen over vergankelijkheid

637 resultaten.

Sorteren op:

Ongrijpbaar

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 529
Zachte langzame stroom van lucht of water onzichtbaar onhoorbaar ontastbaar aan ons voorbij teken van vergankelijkheid schuivend in cirkels wijzend de toekomst in eenheid van tellen vragend om aandacht voor komend geslacht waarschuwend zwijgzaam wij gaan jij blijft bestaan.…

OUDEREN EN MACHT!

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 550
Kom niet aan met macht bij mij als oudere; op mijn levensbord graag duurzaam geestelijk voedsel Een beetje evenwichtige oudere kenmerkt zich vanzelfsprekend in de eenvoud van het vergankelijke accepteert de dood, niet het lijden Gaat voor een voltooid leven regeert niet over zijn graf maar draagt wel graag over heeft het financieel geregeld…
Jean Fermate11 november 2013Lees meer >

Wonderbaarlijk

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 454
Er drijft een blad in de vijver natuurlijk het is herfst je wordt zo herinnerd aan de vergankelijkheid voor alles is een tijd de zandloper loopt door de natuur is in ruste de dag komt dat de warmte van de zon alles wakker schudt zodat de bomen zich met bladeren tooien de bloemen zich vorstelijk tonen en de boer, hij zal de aardappels…

voor R.Campert

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 615
uit Remco's arsenaal de dichter schreef over alles wat vergankelijk was dus niet in de laatste plaats over zichzelf de ontroering in de poëzie was hem ook niet vreemd hij zei "poëzie is achteruit luisteren en vooruit zien" en hij keek vooruit luisterde terug en schreef op over vroeger over nu over hoe het is geworden over alles…

orange blossom special

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 638
even de tijd vasthouden in een momentopname de kleurenpracht van vergankelijkheid is thans op z'n best konden wij dit maar vastleggen zoals bij het nemen van een foto doch ginds pakken de wolken samen en ligt de wind al op de loer nog één keer zal het bloesem sneeuwen tot het voorbij gaat…

terminale kleuren

netgedicht
4.7 met 21 stemmen aantal keer bekeken 541
nog blijft de wind aan takken sleuren verbergt de aarde haar aangezicht onder 't vallend blad zieltogend hangen bladeren op half elf en ik onrustig in mijn stoel als aan het sterfbed van een dierbare zoekend naar tekens weer verkeerde woorden de vergankelijkheid opgediend compleet met garnituur…

ZUM TODE

gedicht
3.5 met 28 stemmen aantal keer bekeken 13.469
Zo weer ik mij, krijsvogels om mij heen, vergankelijk, uitgestoten aan de rand der aarde. - Water komt en gaat, het strand ligt nat en gladgewist gelijk voorheen. ---------------------------------------------- uit 'Het levend monogram' (1955)…

Treurige Geur

hartenkreet
2.5 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.797
Ik ruik een treurige geur op een reünie geur van vergankelijkheid weemoed en nostalgie. Ik proef de treurige geur bij een ter nagedachtenis ruik en proef herinnering van dát wat niet meer is.…

zijn

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 697
het onafgebroken rollen van de golven op de kust suggereert de eeuwigheid en tegelijkertijd messcherp de vergankelijkheid van mijn bestaan elke letter op papier bewijst mijn zijn voor deze ene seconde er voor en er na zal ik enkel herhalen en wordt het scheppend bezig zijn een grimas van het brein ik zie de woorden stromen uit mijn pen…

verlangen

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 521
over het heuvelende zand groeide weidse geurigheid zacht paars uit dorre grond ingetogen veluws zomerfeest onder de verre schapenwolken de herfst regeert nu in buiigheid van regen en van uitbundige kleuren bedekt de grond met ritselgoud ademt een nevelse vergankelijkheid tot de stille inkeer van de winter…

Deze dagen vol van weemoed

netgedicht
3.4 met 15 stemmen aantal keer bekeken 871
Deze dagen vol van weemoed, van trots ook, van vergankelijkheid; ieder denkt wel aan één iemand die moest gaan, die nu elders is in glorie, die liefde werd met de Liefde één. De natuur zucht en kreunt in barensweeën, zoals Paulus zegt maar reeds zijn er de kiemen van het nieuwe leven. Ook op de kerkhoven, de doden-akkers.…
Adeleyd1 november 2007Lees meer >

op het leven

netgedicht
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 631
ik weet je in het ongewisse zoals er zoveel schimmig is of grillig in de tijd de aarde onbetrouwbaar is vergankelijk de lieve vrede wazig voorzienigheid alles willen weten maakt onzeker achter mijn vraag ligt altijd weer een vraag verzoen mij daarom vaag met je afwezigheid vertrouw maar op het leven…
annabel24 maart 2011Lees meer >

Voorbij het hier en nu

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 447
Neergesabeld door Het eeuwige hier En nu, alleen Het moment dat Telt, dat een tel Later al weer Naaamloos vergaan Is in het universum Van vergankelijkheid - Zinloosheid die Muren bouwt van Ontoegankelijkheid - Mijn blik houd ik Gericht op wat komen Gaat, als alle Momenten van het Hier en nu zijn Samengesmolten…

verleden seizoenen

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 521
ik betreur verleden seizoenen zeker, als immer zijn zij vergankelijk ik blijf ze echter wel benoemen hoe tel ik anders mijn dagen op de meetlat van gedachten die vooruitzichten dragen en nog steeds ongekende gevoelens verwachten of zullen mijn herinneringen gedoemd zijn te vervagen? het heden zal zeker de spagaat verzachten !…

Gelijk men kakkerlakken ziet

gedicht
3.9 met 31 stemmen aantal keer bekeken 11.047
Gelijk men kakkerlakken ziet (die men ook later in de taartvorm vindt), zo kan men reageren op wat de wandklok toont. Niet op de uren die in muren dringen van woonst of werkvertrek. Maar op de uren die, van de wijzers afgespat, verdwijnen en verdwenen zijn, hoewel ze in glitterpakken op het netvlies hangen. Dit is wat ons de wandklok toont.…
Paul Bogaert29 september 2024Lees meer >

Resttijd

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 410
ik ben ouder dan mijn schaduw en gewicht, betekenis die nauwelijks valt te grijpen. aan een goed begin hoor je te slijpen — tot nu toe is op verjonging geen zicht. de grove lijnen kaderen mijn jaren, vormen het vlak tussen taal en een zucht. voor het afsterven ben ik nog niet beducht — de donkere lucht zal zeker klaren. ik bleef mezelf,…

DECEMBERDAGEN

netgedicht
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 551
dagen van december gaan onstuimig rond dagen van december doelloos op de grond als nagelaten bladeren waaruit de ziel verdween ze kunnen niet verbloemen dat ik een beetje ween de dagen die verstrijken komen echt nooit weer en je mag best weten het doet behoorlijk zeer...…

WOELIG MAAR KORT

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 217
De tijd wordt geknecht door veranderingen. Men ziet om naar verleden vol schoonheid, denkt onzeker aan wat de toekomst bereidt: angstige beelden of zegeningen? De wereld krioelt van belevingen met vluchtige aard of hecht voor altijd. Wie zoekt het ruime en voelt zich verblijd bij 't hoofd opheffen naar Hemelingen? In het Genaderijk van Hierboven…

Oude Kat

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 421
Je bent een oude kat Je lijkt je leventje soms zat Ik heb je meer dan 18 jaar Maar nu is het bijna klaar Je bent nu sloom, je was ooit wild En je vachtje is vervilt Niets krijgt jou meer op de kast Dat lukt niet met je oude bast Met het verstrijken van de tijd Raak ik steeds meer van je kwijt Het moet zo zijn, het doet me pijn De tijd…
Atto18 mei 2026Lees meer >

De tak

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 113
je eet wat rijp is wat zich zonder verzet in je hand legt je kent de smaak maar niet de tijd die nodig was om hier te komen onder de schors loopt nog altijd het stille werk van wortel naar blad misschien is dat wat dankbaarheid is: niet teruggeven wat je hebt genomen maar iets heel laten waaruit het opnieuw kan ontstaan je…
Cor Koene24 augustus 2026Lees meer >

Dwaas aan de Poort

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 285
Laat de vergankelijkheid maar aan het nageslacht, aan hen die straks de lippen op de doden drukken. Hoor nu, er klopt een vreemdeling op de poort, een zielloze gedaante uit de schaduw van de stad. Hij lacht om zijn eigen, holle ironieën, hij spot met de orde van de natuur en de waan van de mensheid.…

Tijdloze bloei

netgedicht
1.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 502
Bloemen wiegen zacht in stilte van seizoenen nieuw leven ontwaakt Onder de lage herfstige hemel met haar trage adem staan chrysanten in gouden pracht, onaangeroerd door tijd. Hun frêle bloemblaadjes vangen het licht zoals eeuwen tevoren stil getuigen van een wereld die voortdurend verandert. In keizerlijke tuinen, omringd door schaduw en…
CB5 januari 2025Lees meer >

Oude vriend

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 647
Je ziet er gezond uit op het zomerse kerkhof waar winderige vergankelijkheid stoere bomen het hof maakt je lacht zoals een zure appel lacht huilt in een vergeten fruitschaal het praten is nu tegen de doden in een stadium van berusting je ziet er leuk uit in je zomerse kloffie op die foto bij jouw graf…
mobar7 juli 2024Lees meer >

Zomerse droomtuinen

netgedicht
4.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 537
Ik bevind me in de belevenis van een zomerse zangvogel bezing bloemen, voel tintelingen van vrije blauwe lucht en ik denk aan jou zoals een kind aan de wind droom ik over een onbevangen toekomst in zomerse droomtuinen vergroeien de bomen met tijd proef ik in ’t onbeperkte bloeien zwemen van vergankelijkheid.…
mobar7 juli 2010Lees meer >

In volheid gedompeld

netgedicht
4.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 660
ik voel het zachte van stilgevallen blaren waar onder een tapijt van vergankelijke kleuren het rusten is begonnen en mijn ziel zich al stervende bereidt op een mogelijk baren tussen het grijs van boven en de melange van benee voel ik me even zo heel opgenomen in een immense zee alsof ik mezelf met al het zijnde deel…

Een vreemd gevoel van onvergankelijkheid

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 590
ARS LONGA, VITA BREVIS Waar alles hier op aarde Tot vergankelijkheid gedoemd is En elk gebouw door mensenhand Gebouwd ooit verkruim'len zal Is het beeld dat ik in mijn verzen Met eigen hart geschapen heb Bestemd voor de eeuwigheid - het Gaat duurzaam met mij mee de hemel in En geeft mij een vreemd gevoel Van onvergankelijkheid…

Ster

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 653
Dansend In je stralenkrans Zing je een lied Van vergane glorie Eindige glans Zorgvuldig gevlijd Midden talrijke twinkels Geef je lichaam En gezicht Aan 't oneindig wijd Hemels groot firmament Een glimp van onsterfelijk Over donker gespreid Ode aan de zon Klein vergankelijk licht…

Toeval of… ?

netgedicht
2.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 602
Ach geluk, met of zonder maat, die schijn is zuur, in een duur moment voorbij,een vuur wat tijd en energie verslind, een felle eruptie van de werkelijkheid, maalstroom van vergankelijkheid.…
pama2 december 2009Lees meer >

mijn seizoen

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 630
slenter ik door zachte aarde en ritselend blad Laat voetsporen achter en kijk niet om De wind veegt ze met een nonchalant gebaar weg Verdwenen is mijn leven Ik adem witte wolkjes Blaas plagend door flonkerende nijverheid En strijk met een vinger voorzichtig over de kwetsbaarheid van de herfst een geur van vergankelijkheid…