637 resultaten.
Ongrijpbaar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 Zachte langzame stroom
van lucht of water
onzichtbaar onhoorbaar
ontastbaar aan ons voorbij
teken van vergankelijkheid
schuivend in cirkels
wijzend de toekomst
in eenheid van tellen
vragend om aandacht
voor komend geslacht
waarschuwend zwijgzaam
wij gaan
jij blijft bestaan.…
OUDEREN EN MACHT!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
550 Kom niet aan met macht
bij mij als oudere;
op mijn levensbord graag
duurzaam geestelijk voedsel
Een beetje evenwichtige oudere
kenmerkt zich vanzelfsprekend in
de eenvoud van het vergankelijke
accepteert de dood, niet het lijden
Gaat voor een voltooid leven
regeert niet over zijn graf
maar draagt wel graag over
heeft het financieel geregeld…
Wonderbaarlijk
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
454 Er drijft een blad in de vijver
natuurlijk het is herfst
je wordt zo herinnerd aan de vergankelijkheid
voor alles is een tijd
de zandloper loopt door
de natuur is in ruste
de dag komt
dat de warmte van de zon
alles wakker schudt
zodat de bomen zich met bladeren tooien
de bloemen zich vorstelijk tonen
en de boer, hij zal de aardappels…
voor R.Campert
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
615 uit Remco's arsenaal
de dichter schreef over alles
wat vergankelijk was
dus niet in de laatste
plaats over zichzelf
de ontroering in de poëzie
was hem ook niet vreemd
hij zei "poëzie is achteruit
luisteren en vooruit zien"
en hij keek vooruit
luisterde terug en schreef op
over vroeger over nu
over hoe het is geworden
over alles…
orange blossom special
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
638 even de tijd vasthouden
in een momentopname
de kleurenpracht
van vergankelijkheid
is thans op z'n best
konden wij dit maar
vastleggen zoals bij
het nemen van een foto
doch ginds pakken
de wolken samen
en ligt de wind
al op de loer
nog één keer
zal het bloesem sneeuwen
tot het voorbij gaat…
terminale kleuren
netgedicht
4.7 met 21 stemmen
541 nog blijft de wind
aan takken sleuren
verbergt de aarde
haar aangezicht
onder 't vallend blad
zieltogend hangen
bladeren op half elf
en ik onrustig in mijn stoel
als aan het sterfbed
van een dierbare
zoekend naar tekens weer
verkeerde woorden
de vergankelijkheid opgediend
compleet met garnituur…
ZUM TODE
gedicht
3.5 met 28 stemmen
13.469 Zo weer ik mij, krijsvogels om mij heen,
vergankelijk, uitgestoten aan de rand
der aarde. - Water komt en gaat, het strand
ligt nat en gladgewist gelijk voorheen.
----------------------------------------------
uit 'Het levend monogram' (1955)…
Treurige Geur
hartenkreet
2.5 met 16 stemmen
1.797 Ik ruik een treurige geur
op een reünie
geur van vergankelijkheid
weemoed en nostalgie.
Ik proef de treurige geur
bij een ter nagedachtenis
ruik en proef herinnering
van dát wat niet meer is.…
zijn
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
697 het onafgebroken rollen van de golven
op de kust suggereert de eeuwigheid
en tegelijkertijd messcherp de
vergankelijkheid van mijn bestaan
elke letter op papier
bewijst mijn zijn voor
deze ene seconde
er voor en er na
zal ik enkel herhalen
en wordt het scheppend bezig zijn
een grimas van het brein
ik zie de woorden
stromen uit mijn pen…
verlangen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
521 over het heuvelende zand
groeide weidse geurigheid
zacht paars uit dorre grond
ingetogen veluws zomerfeest
onder de verre schapenwolken
de herfst regeert nu in buiigheid
van regen en van uitbundige kleuren
bedekt de grond met ritselgoud
ademt een nevelse vergankelijkheid
tot de stille inkeer van de winter…
Deze dagen vol van weemoed
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
871 Deze dagen vol van weemoed,
van trots ook, van vergankelijkheid;
ieder denkt wel aan één iemand
die moest gaan, die nu elders is
in glorie, die liefde werd
met de Liefde één.
De natuur zucht en kreunt
in barensweeën, zoals Paulus zegt
maar reeds zijn er de kiemen
van het nieuwe leven.
Ook op de kerkhoven,
de doden-akkers.…
op het leven
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
631 ik weet je in het ongewisse
zoals er zoveel schimmig is
of grillig in de tijd
de aarde onbetrouwbaar is
vergankelijk de lieve vrede
wazig voorzienigheid
alles willen weten maakt onzeker
achter mijn vraag ligt
altijd weer een vraag
verzoen mij daarom vaag
met je afwezigheid
vertrouw maar op het leven…
Voorbij het hier en nu
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
447 Neergesabeld door
Het eeuwige hier
En nu, alleen
Het moment dat
Telt, dat een tel
Later al weer
Naaamloos vergaan
Is in het universum
Van vergankelijkheid
-
Zinloosheid die
Muren bouwt van
Ontoegankelijkheid
-
Mijn blik houd ik
Gericht op wat komen
Gaat, als alle
Momenten van het
Hier en nu zijn
Samengesmolten…
verleden seizoenen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
521 ik betreur
verleden seizoenen
zeker, als immer
zijn zij vergankelijk
ik blijf ze echter wel benoemen
hoe tel ik anders mijn dagen
op de meetlat van gedachten
die vooruitzichten dragen
en nog steeds ongekende
gevoelens verwachten
of zullen mijn herinneringen
gedoemd zijn te vervagen?
het heden zal zeker
de spagaat verzachten !…
Gelijk men kakkerlakken ziet
gedicht
3.9 met 31 stemmen
11.047 Gelijk men kakkerlakken ziet
(die men ook later in de taartvorm vindt),
zo kan men reageren op wat de wandklok toont.
Niet op de uren die in muren dringen
van woonst of werkvertrek.
Maar op de uren die, van de wijzers afgespat,
verdwijnen en verdwenen zijn,
hoewel ze in glitterpakken
op het netvlies hangen.
Dit is wat ons de wandklok toont.…
Resttijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
410 ik ben ouder dan mijn schaduw en gewicht,
betekenis die nauwelijks valt te grijpen.
aan een goed begin hoor je te slijpen —
tot nu toe is op verjonging geen zicht.
de grove lijnen kaderen mijn jaren,
vormen het vlak tussen taal en een zucht.
voor het afsterven ben ik nog niet beducht —
de donkere lucht zal zeker klaren.
ik bleef mezelf,…
DECEMBERDAGEN
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
551 dagen van december
gaan onstuimig rond
dagen van december
doelloos op de grond
als nagelaten bladeren
waaruit de ziel verdween
ze kunnen niet verbloemen
dat ik een beetje ween
de dagen die verstrijken
komen echt nooit weer
en je mag best weten
het doet behoorlijk zeer...…
WOELIG MAAR KORT
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
217 De tijd wordt geknecht door veranderingen.
Men ziet om naar verleden vol schoonheid,
denkt onzeker aan wat de toekomst bereidt:
angstige beelden of zegeningen?
De wereld krioelt van belevingen
met vluchtige aard of hecht voor altijd.
Wie zoekt het ruime en voelt zich verblijd
bij 't hoofd opheffen naar Hemelingen?
In het Genaderijk van Hierboven…
Oude Kat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
421 Je bent een oude kat
Je lijkt je leventje soms zat
Ik heb je meer dan 18 jaar
Maar nu is het bijna klaar
Je bent nu sloom, je was ooit wild
En je vachtje is vervilt
Niets krijgt jou meer op de kast
Dat lukt niet met je oude bast
Met het verstrijken van de tijd
Raak ik steeds meer van je kwijt
Het moet zo zijn, het doet me pijn
De tijd…
De tak
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
113 je eet wat rijp is
wat zich zonder verzet
in je hand legt
je kent de smaak
maar niet de tijd
die nodig was
om hier te komen
onder de schors
loopt nog altijd
het stille werk
van wortel naar blad
misschien is dat
wat dankbaarheid is:
niet teruggeven
wat je hebt genomen
maar iets heel laten
waaruit het opnieuw
kan ontstaan
je…
Dwaas aan de Poort
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
285 Laat de vergankelijkheid maar aan het nageslacht,
aan hen die straks de lippen op de doden drukken.
Hoor nu, er klopt een vreemdeling op de poort,
een zielloze gedaante uit de schaduw van de stad.
Hij lacht om zijn eigen, holle ironieën,
hij spot met de orde van de natuur en de waan van de mensheid.…
Tijdloze bloei
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
502 Bloemen wiegen zacht
in stilte van seizoenen
nieuw leven ontwaakt
Onder de lage herfstige hemel met haar trage adem
staan chrysanten in gouden pracht, onaangeroerd door tijd.
Hun frêle bloemblaadjes vangen het licht zoals eeuwen tevoren
stil getuigen van een wereld die voortdurend verandert.
In keizerlijke tuinen, omringd door schaduw en…
Oude vriend
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
647 Je ziet er gezond uit
op het zomerse kerkhof
waar winderige vergankelijkheid
stoere bomen het hof maakt
je lacht zoals een zure appel lacht
huilt in een vergeten fruitschaal
het praten is nu tegen de doden
in een stadium van berusting
je ziet er leuk uit
in je zomerse kloffie
op die foto bij jouw graf…
Zomerse droomtuinen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
537 Ik bevind me in de belevenis
van een zomerse zangvogel
bezing bloemen, voel tintelingen
van vrije blauwe lucht
en ik denk aan jou
zoals een kind aan de wind
droom ik
over een onbevangen toekomst
in zomerse droomtuinen
vergroeien de bomen met tijd
proef ik in ’t onbeperkte bloeien
zwemen van vergankelijkheid.…
In volheid gedompeld
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
660 ik voel het zachte
van stilgevallen blaren
waar onder een tapijt
van vergankelijke kleuren
het rusten is begonnen
en mijn ziel zich
al stervende bereidt
op een mogelijk baren
tussen het grijs van boven
en de melange van benee
voel ik me even zo heel
opgenomen
in een immense zee
alsof ik mezelf
met al het zijnde deel…
Een vreemd gevoel van onvergankelijkheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
590 ARS LONGA, VITA BREVIS
Waar alles hier op aarde
Tot vergankelijkheid gedoemd is
En elk gebouw door mensenhand
Gebouwd ooit verkruim'len zal
Is het beeld dat ik in mijn verzen
Met eigen hart geschapen heb
Bestemd voor de eeuwigheid - het
Gaat duurzaam met mij mee de hemel in
En geeft mij een vreemd gevoel
Van onvergankelijkheid…
Gothic gedicht
hartenkreet
3.7 met 224 stemmen
13.693 Naar een ziel, dapper genoeg,
Om de vergankelijkheid te verdragen.…
Ster
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
653 Dansend
In je stralenkrans
Zing je een lied
Van vergane glorie
Eindige glans
Zorgvuldig gevlijd
Midden talrijke twinkels
Geef je lichaam
En gezicht
Aan 't oneindig wijd
Hemels groot firmament
Een glimp van onsterfelijk
Over donker gespreid
Ode aan de zon
Klein vergankelijk licht…
Toeval of… ?
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
602 Ach geluk, met of
zonder maat, die schijn is
zuur, in een duur moment
voorbij,een vuur wat tijd
en energie verslind, een felle
eruptie van de werkelijkheid,
maalstroom van vergankelijkheid.…
mijn seizoen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
630 slenter ik door
zachte aarde
en ritselend blad
Laat voetsporen achter
en kijk niet om
De wind veegt
ze met
een nonchalant gebaar
weg
Verdwenen is mijn leven
Ik adem
witte wolkjes
Blaas plagend door
flonkerende nijverheid
En strijk met
een vinger voorzichtig
over de kwetsbaarheid
van de herfst
een geur van vergankelijkheid…