2490 resultaten.
(h)ex’nkaas
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
557 uitmondend in de rivier
en dat wat niet bloeien kan
kleedt zich uit in de zon
rolt blij door ’t raaigras
dat ooit glyfosaatvrij was
en zorgeloos groen
die grond is niet meer
voor wortels te vinden
maar gelukkig is ’t zaad
voor ’t kwaad was geschied
al dubbel en raak verschoten
de lente voelt zich afgewezen
overweegt haar warmte in te trekken…
Het geluid van stilte
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
490 Ik sluit mijn
ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert.
In deze leegte hoor ik
pas fijne nuances, het fluisterende
suizen van mijn eigen bloed. Niet langer overspoeld
door wat moet, maar langzaam drijvend op de cadans van diepe rust.…
Waar niets van mij verlangt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
319 Aan de rand van het zandmeer,
waar vogels lage cirkels trekken, voel ik een
voorzichtige trilling in mij opstaan - een herinnering aan
hoe het voelt om zonder haast aanwezig te zijn in wat zich ontvouwt.…
Ontberging
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
160 Over de heuveltjes stapte hij makkelijker heen,
als hij ze toen al in de gaten had gehad,
de landschappen kwamen hem,
in het voorbijgaan,
meestal saai voor;
wat de wouden wilden
werd ronduit in raadselachtige mist verdicht,
de dalen bleven hem naar beneden trekken,
terwijl de vlaktes niet zo lekker doorrolden
als verwacht was.…
In beweging
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
305 Je zoekt een moment
waarop alles stil mag liggen,
maar juist dan
begint de stroming te trekken,
voel je de bodem
onder je wegzakken.
Evenwicht is geen bezit.
Het is een gebaar
dat je telkens opnieuw maakt —
een arm die vindt,
een adem die zich zet,
vertrouwen
dat het water je zal dragen.
Niemand zwemt zonder stroom.…
Vroeg in de morgen...
hartenkreet
4.0 met 45 stemmen
4.098 In de vroege morgen
Laat ik mij zachtjes
Uit het bed glijden
Ik trek je overhemd
Over mijn blote lichaam
En kijk naar je slapende lijf
Ik sta voor het open raam
Waar de wind zachtjes in waait
Heerlijk verkoelend
Na zo'n zalige nacht met jou
In de vroege morgen
Voel ik je armen om mijn middel
Je staat achter mij
En ik voel je zacht tegen…
Uit en thuis
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
1.232 reis de wereld over
pas niet op de hond
nu de nachten lengen
brengt een bril uitkomst
schrijf het gewriemel op
het gevoel van slijten
en trek de gordijnen dicht.…
Soldaten marcheren
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.056 Met hun geweten op slot trekken ze van leer,
jonge mannen nog, maar tot alles toe bereid.
En hun leiders knikken volgevreten maar tevreden,
spreken hun blijdschap uit op radio en op de tv.
Blind en doof voor hoe er werkelijk is geleden,
zij zitten er, ver .. heel ver weg .., niet mee.…
met mijn ogen dicht
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
1.500 De golven trekken jou mee in de zee
Ik wil niet achterblijven, ik wil met je mee
M'n leven draaide altijd om ons twee
Verleden tijd, ik ben je kwijt....
Heel mijn leven blijf je me bij
En voor even, maak je me vrij
In mijn dromen zie ik het licht
In mijn dromen....
Ja ik voel je en zie je gezicht
Met mijn ogen dicht....…
zonder titel
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
10.377 Een wervelstorm nadert: het einde schijnt nabij
Maar hij lijkt te blijven hangen ergens op de vierde rij
Ineens zie ik de scheuren en mijn uitgedroogde huid
komt los van het gekrompen vlees; ik sta stil en trek hem uit.
Rest nog een naakte buiging, het vlees schroeit in het licht
Dan wordt het langzaam donker, en valt het doek weer dicht.…
Zonder titel
netgedicht
2.7 met 131 stemmen
28.525 Een wervelstorm nadert: het einde schijnt nabij
Maar hij lijkt te blijven hangen ergens op de vierde rij
Ineens zie ik de scheuren en mijn uitgedroogde huid
komt los van het gekrompen vlees; ik sta stil en trek hem uit.…
sporen als toen
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.633 kobolds door de bossen zijn gerend
verstard zijn zij, veranderd in elegieën
gebogen ’t lijf en leer gerimpeld hun gezicht
met lege ogen als van verlaten bruiden
gebogen onder zware levensplicht
geen lachen noch wat blijheid onder lichten
waar enkel muggen zwermen en ’t gezoen
van afscheid nemen van hun zonen, dochters
enkel de wegen trekken…
het blijft behelpen
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
4.889 moeder thuis trof
herinneren doet zo'n pijn
vooral nu in de weet
dat vanwege vroeger
en alles bij elkander
je toen nog steeds zo stil
en niet anders kon zijn
het was nu zijn schoonzus
vijfentachtig al weer
ze rijdt en fietst nog
die schrik in haar ogen
bij ons opstaan
om weer verder te gaan
ze zag dat ik haar onrust zag
en zei trek…
De strandjurk oplichten
gedicht
2.1 met 1499 stemmen
131.174 ‘Een waarheid,’ fluister ik
‘herhaalt zich niet’ & ‘je trekt mij als het trekken van de maan.’ Stilte.…
De geurende brief II
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
2.409 kan het niet geloven haast
Dat 'n
gedicht mij zo raken kan
draai ik rondjes in de kamer
wie zal mij ooit geloven dan
Betoverd
door vele woorden van weleer
neemt het bezit van mij
hij moest eens weten hoezeer
Deze
wetenschap brengt mij dadelijk rust
dat mijn gebeden zijn verhoord
de tijd heelt daarvan ben ik mij heel bewust
Ik trek…
Vreemd
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
2.504 Langzaam trek ik de deken van mijn benen
Jij ademt zwaar en slaapt nog diep
Ik weet het nu zo goed als zeker
Ik zet mijn voeten op de grond
Met moeite wrijf ik alle slaap uit mijn gezicht
Met een droge keel loop ik langzaam naar beneden
Ik heb geen zin om ook maar iets te eten
Elke hap is er één te veel
En in een vieze keuken bedenk ik mij…
Het model van zijn dromen!
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.145 Een schilder uit Lisse - een gekke -
had laatst in z'n voortuin een bekken
als vijver onthuld,
niet met water gevuld,
maar met verf om de aandacht te trekken.
Een schoonheid deed stug, toen de schilder
haar aansprak op 't feest, want hij wilde 'r
vereeuwigen, maar
ze vond naakt een bezwaar.
Door het loon dat-ie bood werd ze milder.…
ZOMERONWEER
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
526 Fel en grijs, met scherpe gouden randen,
trekken wolken langs het loden uitspansel,
en de kleine, dappere gespikkelde lijster
- sommigen noemen deze vogel de regenroeper -
is hoog opgeklommen naar de zwiepende top
van een zilvergrijze, jonge berk,
dit zwerk is nu vol en zwaar, zo vochtig,
zo warm en broeierig, vol onbekende erotiek,
intens…
A la recherche du temps perdu *)
gedicht
2.4 met 16 stemmen
6.722 Zij spreekt over stukgewaaide ramen,
een dak dat eeuwig lekt, de schoorsteen
die niet trekken wil, over hem en haar,
en hoe het uur haar slaap niet raakt.
en hoe de nacht versteend tot liggend naakt
dat zij onwennig tracht te strelen.
Achter zich weet zij de hoge, donkere muren,
de smalle deur, te smal om terug te keren.…
Verdriet
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
834 Niemand vertelde me hoe dit moest gaan,
niemand heeft me voorbereid op dit,
en het gekste is,
de wereld draait gewoon door,
de zon schijnt, de mensen lopen,
de bus rijdt
de vliegtuigen trekken strepen door de lucht,
maar jij, bent dood.…
LOSERS
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
739 Als je ze zou vierendelen
daar de wortel uit zou trekken
en ze weer zou kwadrateren
dan nog zouden deze gekken
liever lekker buiten spelen.…
Herfst
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
749 balans
voorbij het zonnebaden
de wind laat van zich horen
het regent dat het giet
de herfstzon verwarmt nog
totdat je wolken ziet
de elementen tonen zich
in alle kleur en pracht
de zon reist genadeloos heen
en koning winter wacht
straks is die witte deken er
die zaden toe zal dekken
bomen besuikerd met kristal
vogels die verder trekken…
Maar hij: Lachte
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
839 Een lachje kan er nog maar net af
een glimp van plezier overtrekt zijn gelaat
een trekken van zijn mond wil zeggen
dat de humor nog wel bestaat
Veranderen van onderwerp
is dan het beste om te doen
en dus praat ik over koeien en kalven
en wat die beesten zoal doen
Maar ook kan ik praten over apen en vissen
want waarom het altijd koetjes…
Niet alleen stof.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
493 Een bekend gezicht toont aan
wat ik zal moeten missen, drijft
een zucht van verlichting door de
natuur en in de trek van vogels
op een laatste vlucht naar huis.…
verkeersslachtoffer
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
563 VERKEERSSLACHTOFFER FOPPE
Als gewonde trek ik mij terug uit de strijd
ik ben een slachtoffer van het sociale verkeer
ik kom om in de mensenmenigte
en wil alleen zijn op een onbewoond eiland
hij is grappig en welbespraakt zegt men
maar ik voel met totaal alleen en onbegrepen
en met mezelf alleen een
een troost vond ik in de muziek
en het…
Zwervende vlakten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
656 Mist flarden trekken samen
boven de heide.
Witte wyffen nemen het roer over.
De duisternis valt langzaam maar zeker
ogen die wennen.
Starende blikken naar de schapen
zijn ze allen nog aanwezig.
Wolven huilen in de verte
en loeren op een prooi.
Weerloze lammeren schuilen
bij oude taaie rammen.…
- Beelden veelbetekenend -
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 Beelden veelbetekenend
dageraad zonder achtergrond
trekken adembenemend
voorbij aan onze blinde ogen
buiten valt het daglicht
als rolgordijn half naar beneden
lifts oefenen pirouettes
herinneringen wissen beelden
en machtig als een spiraal
vertellen de ogen hun verhaal,
storen tranen de verbeelding
immers, morgen gaan de chronisch…
Een dagje aan zee
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
828 volgepropte lichamen in een te kleine bikini
met daar achter een jongedame heel gedwee
vervuld van zichzelf met een air van arrogantie
hopend op een avontuurtje na een dagje aan zee
het voorgeschotelde beeld kan mij niet bekoren
met al die opeengepakte mensen op een kluit
het stuit mij tegen de borst als nooit tevoren
ik betaal mijn drankje en trek…
Aan New-York (3)
poëzie
4.0 met 2 stemmen
786 Wat zijn de trekken mild
Van 't oud verhaal! ' Hoe lokt ons 't wild
In luwt' van maagdelijke bossen; —
Een ongerepte wereld geeft
Aan elk haar tarwe, aan elk haar trossen,
Aan ieder wat zij weeldrigst heeft; -
Dáár dagen ze op, de Rode Wilden,
Maar brengen kostb're pelterij, —
Onmenselijke!…
de paddenstoel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
745 ze zeggen dat je ze zo kan eten
de zachte zwammen uit het bos
ik geef toe, ik zou ’t niet weten
pluk je verkeerd, ben je de klos
wat zijn ze mooi van vorm en kleur
in miljoenen variaties
en dan die toch aparte geur
in ontelbare gradaties
onzichtbaar trekken ze in ’t bos
geruisloos en doordacht hun sporen
slim verscholen onder blad en…