2904 resultaten.
Hemel van geluk
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
432 is snel met
handoplegging
genezen zonder
zwakke plek
in dat dossier
staat je leven
tot in de kleinste
details in jouw
taal beschreven
er groeien nu
nieuwe plantjes
met geluk geuren
zaden en vruchten
die de scherpste
kanten van het
leven ronden
het beter doen
smaken en meer
acceptabeler maken
honger dorst en
gebreken verdwijnen…
De storm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
386 De storm gaat door
met zijn getier
zwiept alles heen en weer
met een duivels plezier
het is één en al
onrust daarbuiten
De storm beukt
tegen de ruiten
van mijn gedachten
ik word onrustig
want ik ken
de kracht en de macht
van de storm
die soms in mij
raast en woedt
en die alle moeizaam
verworven zielenrust
in één vlaag
verdwijnen…
Mijn tegenspel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
438 tegenspel in
de choreografie
die komt
uit het intens
geestelijk
contact dat
aanviel en
pareerde waar
lichaamstaal
lachte als applaus
bijzonder
hoe het echte
leven verandert
als derden
belichting en
geluid instellen
tunen en
warmte geven
in de nieuwe
contrastenwereld
zijn kleuren anders
spelen schaduwen
hun eigen spel
verdwijnen…
meer dan
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 welke woorden willen we redden
nu de stof van puin uiteen waait
welke werpen we van ons af
in verlaten straten van de stad
welke houden de klank aan
van een viool onder de sterrennacht
welke woorden verdwijnen
in het zwarte water van de tijd
welke woorden keren terug
houden we vast
welke verwelkomen het licht
koesteren we om niet…
Uit het niets
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
459 bewoog toch hadden
wij hier aan het eind
van de wereld
echt afgesproken
om ongestoord
even te kunnen
koppelen en
rangeren niet wetend
dat de ontvangst
zo desolaat zou zijn
ik hoorde schuiven
deuren opengaan
en zag jou komend
uit een ander
universum in totale
ongebonden vrijheid
ik raakte je handen
omarmde jou in een
vaag verdwijnende…
Open dates
netgedicht
4.9 met 70 stemmen
351 gespannen
licht en donker
gemixed met
een warme
terughoudenheid
die privacy bood
en toch een open
kijk gaf op de
mensen die
binnen waren
als snel vormen
zich kringen van
gelijkgestemden
door begroetingen
en groepsbekende
omgangsritiuelen
als de gekleurde
borrels verschijnen
zie je de eerste
koppels alleen of
samen verdwijnen…
Weerstand
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
381 We oefenen in verdwijnen:
achter schermen, onder dekens, tussen regels door.
Een kat springt op tafel,
de koffie wordt koud,
buiten groeit het gras zonder dat iemand kijkt.
Misschien is dit alles:
de weerstand van het gewone,
het licht dat op de vloer valt
en blijft liggen tot we het opmerken.…
Als op stille vleugels
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
504 Als op stille vleugels, heel rustig
beweeg ik voort
als een veertje zo licht
speels, zacht zoet zwevend
Zonnestralen, teder als dons
blazen voorzichtig met warme adem
de scherpe kantjes van het leven
genieten, met volle teugen, al is het maar even
Donkere wolken verdwijnen
diepe verlangens van
warmte, genegenheid..…
Panta rhei voorbij
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
412 Als de gletsjers zijn verdwenen,
De regens zijn opgehouden te bestaan,
Verdwijnen ook de rivieren,
Gaan ook de planten en dieren er aan.…
Genus, generis
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
537 Zoals ik eerder zei zien wij
heel veel
van een en 't zelfde genus hier verschijnen
die andere soort is toch niet aan 't verdwijnen?
zij hebben part maar nemen amper deel!…
Lotgenoten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
406 Je probeert ruwe lelijkheid te pareren
van boze mensen in het herfstige park
sublimeren in kwetsbare schoonheid
alleen in jouw vervuilde ondergoed
op de groene bank naast de door westenwind
getergde oude kromme hoge boom
je ziet de vrije vogels foerageren
de bomen aan de waterkant zwijgen
de heldere zon breekt door
sombere wolken verdwijnen…
Het einde van de nacht
netgedicht
3.1 met 25 stemmen
1.288 Of wegen je woorden bijna niets
verdwijnen ze als een zwerm in de wind?
Jij heft de tijd op waar je niet van spreken kan
je verlaat de betraande aarde
jij reist met wilde zwanen
naar het einde van de nacht…
Bad race
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
989 -
dat wat groeit en bloeit
op het punt staat te verdwijnen!
Als wij niets doen, wu wei,
gaat de bliksemse kloot
van de aarde natuur en klimaat
naar de knoppen
en kunnen wij dág zeggen naar frisse weiden
en meren elfstedentocht en
Fryslân boppe!…
De schaduw van de bomen
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
585 Nu het onheil ons vanuit de verte nadert
het licht geen licht meer wordt
de zwerfstenen onder lagen zand verdwijnen
we de slaap niet uit het duister tillen.…
OPKALEFATEREN DAT FREGAT
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
319 , wonden die gaan stinken
De operatiewant aan elke hand
Is van fluweel, hoe moet dat als we zinken
Het halve volk zit op een baggerschuit
Vergeten is het aantal brave burgers
Dat seint met vlaggen of de noodklok luidt
Heel Holland snakt enorm naar slaptewurgers
Dat krijg je met het woord respect aan gort
En als ethiek en godsbesef verdwijnen…
Peuk
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
344 De as valt zonder drama,
grijs bewijs
dat alles wat brandt
uiteindelijk lichter wordt
door te verdwijnen.
Als de peuk wordt uitgeduwd
blijft er niets over
dat me tegenspreekt—
alleen de geur
van iets dat er was
en nooit bleef.…
Berusting in Hoedanigheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
356 Wat ooit schreeuwde,
mag nu zwijgen
zonder te verdwijnen.
Ik laat los wat mij niet langer dient,
loop trager
op een pad van compassie.
Waar geen vijand wacht
en geen bondgenoot mij nodig heeft.
Ik zoek niet langer naar de bron van agressie
om haar te bevechten,
maar om haar te herkennen
en niet mee te nemen.…
Dak
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
463 Een gelijkenis
die weigert te verdwijnen
tussen de schaduwen van de dag.
Ik onthoud het beeld.
Om te weten
dat dit genoeg was
om niet te springen—
vandaag.…
Tussen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
356 ritme
dat niemand hoorde
riep iets haar naam
steeds opnieuw
alsof het terug kon
komen, door herhaling
haar handen vonden
het kussen
zochten weerstand
een grens
iets dat zei
hier ben je,
het antwoord bleef uit
alleen het bonzen
dat niet meer wist
waar het vandaan
kwam
en het glijden
dat geen richting had
tussen verdwijnen…
Maidenspeech
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
314 Bekentenissen op dit podium
de zaal waar ik vertegenwoordig
in ter zake doende taal
die ons allen raakt;
Ik zal blijven strijden
voor hetzelfde recht
zonder te dansen naar hun zware pijpen
of achter het gordijn
te verdwijnen.…
horizondimmer
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
328 Daar hing hij dan
het edele wijsje
twinkelend in de zon
geen grijsaard
waar hij afstandelijk aan vasthouden kon
slechts de aarde
die haar tanden wilde laten zien;
kiezel voor kiezel
zag de man de diepte verdwijnen
de berg werd kleiner
zijn pupillen verwijdden
het donker trad in
onvermijdbaar
klaar voor deze
uitgevlakte wachtnacht…
Nasmaak
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
193 Dat het mag oplichten,
even,
en verdwijnen.
Nu het stil wordt,
voel ik het terugkomen.
Niet als smaak,
maar als iets zachts
achter in mijn mond.
Mijn lichaam
herinnert zich nog
wat mijn hoofd losliet.
Het was goed zoals het was.
Misschien is dat
genoeg om te dragen.…
De nacht die vordert
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
174 Ze kennen de dagen waarop ik verdwijn
zonder weg te gaan.
Ergens wachten dossiers.
Oude versies van mijzelf,
opgeslagen voor een toekomst
die ze telkens opnieuw oproept.
Nieuwe halsbanden.
Geen wandeling.
Te moe om de wereld in te gaan.
Tijdens het gesprek leek optimisme mogelijk.
Even maar.
Een lichtvlek op water.…
BAR EN BOOS
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
133 Bewaakt in ongeschikte huizen wonen
Of sterven na drie maanden, hogere lonen
Voor arbeiders, de groei mocht niet verzwakken
Half mens, half vogelwezen, kolonisten
De goelag borg gevangenen, zij wisten
Winst komt omdat ik wegkwijn of verdwijn…
Na de bloei
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.120 De tuin ligt er verlaten bij
De struiken staan weg te kwijnen
Geen hommel vliegt nog op de hei
De zomerzon wist te verdwijnen
Een lege vlakte werd de wei
De nectar is opgedronken
Ze gingen: juni, juli, mei
Geen bloem staat er nog te pronken
Het bos ontbeert zijn zomersprei
De bladeren hangen te kniezen
Noch groen noch bloei in dit getij…
geschakeerd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
106 nu het kouder wordt, de herfst meer
kleurt, de wind gaat wervelen, de regen
sombert tegen de ruiten is alles vreemder
dan al die jaren hiervoor
het donker kent geen vergelijk, het dient
zich aan - hoe vreemd toch - telkens als de
zon zich zuid-westelijker gaat gedragen gaan
schaduwen verdwijnen en trekt de rook
van de houtkachels slome sporen…
Kerkhof van de kleine vlaggen
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
38 Rijen vers gedolven graven,
Verdwijnen in de verte,
wachtend op hen die nog moeten komen.
Moeders met trillende handen.
Vaders met kapotte eeltige palmen—
een leven vol liefde
begraven onder het zand.…
Versnipperd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.007 romp bedachte railnet van Stadsland
zullen zeeën van tijd steeds vaker worden gespild
waar geen reiziger/klant dat ooit had gewild
lopen overstap en verveling synoniem uit de hand
men zet de schaar in doorgaande lijnen
vanwege de tijd waarin comfort niet meer telt
terwijl de balans meer en meer overhelt
naar het moment dat de klant gaat verdwijnen…
lieve schat
hartenkreet
4.1 met 40 stemmen
3.372 Deze aanraking doet ieder besef van tijd verdwijnen,
en doet alle onzekerheid met de minuut verkleinen.
Jij bent al zo speciaal,
maar dit gevoel overtreft het allemaal.
Niemand heeft mij ooit dit gevoel gegeven,
zonder jou zal ik deze imtimiteit ook nooit meer beleven.…
Mensenleven...
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
1.257 Hij komt om snel weer te verdwijnen
en is slechts als een korrel zand,
die -eens ontstaan uit Moeder Aarde-
verloren opgaat in het strand.…