3244 resultaten.
Koord
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
498 mijn gevoelens
Links is pikdonker
Golvend water, veels te diep
Om ooit nog boven te komen
Rechts is het prettig
Kabbelend water, te ondiep
Om in weg te zinken of te verdrinken
Een wind waait naar links,
Zoeft langs me heen, trekt me mee
Ik struikel, wankel en val
Zwemmend vecht ik me naar rechts
Door de kolkende donkere golven…
Metamorfose
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
753 zonder het uit te spreken
had ze het zichzelf beloofd
ze zou niet meer omkijken
naar wijzende vingers
ze zou niet meer luisteren
naar honende tongen
naar pijpen zou ze niet
nee nooit meer dansen
ze trok het kleed
van schuld en boete uit
naakt sprong ze in de golven
liet zich drijven
zeesterren sponnen
een nieuw kleed
om te dragen…
Zinvol?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
580 bleek maanlicht schijnt
op blanke duinen
dunne strepen wit schuim
sieren woelige golven
de zee deint onvermoeibaar
dat grote grijze wezen
lijkt uit zichzelf
steeds opnieuw geboren
ik sta daar met koele voeten
als iel en breekbaar wezen
maar te staren naar dat grijs
dat eindeloos lijkt te reiken
naar het zwarte van de nacht
vol onbereikbare…
Geduld
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.209 Hoe imposant de bergen ook kunnen zijn
- zij werden niet gemaakt in een dag…
Het is een kwestie van geduld
hoe indrukwekkend de watervallen ook zijn
- zij werden niet gemaakt in een dag…
Het is een kwestie van geduld
en wat de golven van de zee betreft
- zij werden niet gemaakt in een dag…
Het is een kwestie van geduld
tot de…
Ruis van de zee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
636 Daar waar de golven op de rotsen slaan,
en strand met gras de liefde maakt,
ben jij met zout en kwal verdwenen.
Vorige week, met windkracht 10.
Onder schelpen was
wezenlijk wezenloos
en je ziel al met je hart vervlochten,
vervlogen tot in hemelen,
gevaren.…
Volle maan
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
971 ik wil ontdekken,
je lijkt nu wel héél dichtbij,
alsof ik je al jaren ken,
net als de liefde van mijn leven,
maar toch héél ver weg;
ik durf het nu wel te zeggen,
je bent prachtig en je straalt,
zou het niet leuk zijn,
wij twee samen,
één verhaal;
ik zou het wel willen schrijven,
in de schaduw van je licht,
die weerkaatsen op de golven…
Duizendschoon
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
831 Ween niet over wat
verloren is, nu haar
transparante schim op
de golven van de winden
rust, naast de leeuwerik
in z’n eindeloze klim naar
dát streepje licht, ontrokken
aan de duisternis, een smetteloze
vlam, een hemelse lampion in
haar aubade de toekomst kust
en aan het heilig vuur ontkwam,
gebalsemd in een seringenbad,
bron van geurend…
het kind en het glazen vogeltje
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
706 vermoeden dat ik bestond
met het oor tegen een helderblauwe hemel
om in geluid
van nergens eindigende warmte
te kunnen wonen
ik tastte dan aan mijn hart
aan het kind
dat daar stond, hoopte dat God
het zou horen
dat de regen, die het verdriet
bleef verdragen, mij zou inschepen
vanuit mijn onrustig bed
met witte zeilen, zeewaarts
op golven…
Zefier
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
584 (Zitje met zeezicht)
't Gewelf groeit mooie kleuren
Golven rollen onafgebroken
Langzaam maar zeker
Dooft de haard
Een groot bad, gevuld met zilt
Overgeheveld en gereinigd
van Oceaan naar
Vaste grond
d' Immense rots breekt en scheidt
Vanaf 't plateau in heus één adem
Spetters op de lens
Hemels' dauw
Schuim grenst de zee van het land…
Apocalyptische wederopstanding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
530 In donderend geweld is verzet gebroken
mijn huid gescheurd en wonden open
ledematen met lood verzwaard
de adem afgesneden
rotsen geteisterd door beukende golven
stranden gespoeld tot stinkend drab
duinen geëffend, vervallen,
bescherming verloren
velden bruin verbrand door de droogte
wouden in vuurzee opgegaan
dieren door dorst gestorven…
ik zie de zee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
710 eb en vloed
krachtig afgescheiden
pijnlijk verlangen
in stilte weggevloeid
ik zie het nemen van de zee
in een onstuimige stroom
het strand is weer klem gezet
piekeren in slapeloosheid
een machteloos verzet
ik zie het geven van de zee
als zandloper langs het water
de jutter zwerft nog rond
de wind ziet de grond
van hoog boven de golven…
Niemandsland.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
549 Ik sta op een pier, hoor het ruisen
van de golven en word onder het gekrijs
van meeuwen bedolven.
Daarna is er alleen nog de stilte die
zich uitstrekt over zee en strand.
En het lijkt alsof ik mij waan in een stuk
niemandsland.…
Icarus
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.222 Samen kijken we naar de lucht, de zee, de vogels
golven beuken op ons in
voeten worden nat
de wind blaast jouw sjaaltje op
Het zand zo heet onder ons
de zetel uitgeplooid
de parasol open gevouwen boven jouw hoofd
Ogen vallen dicht
armen voelen licht
benen gevlekt
voeten gezwollen uitkijkend naar elke straal
De goden zijn met ons vandaag…
Ook hier
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
445 pijpestelen
de laffe, klamme warmte weggejaagd
Nieuw blad wordt gevormd
haarwortels, wit als melk
Het verlangen is een wilde perzik
smacht naar eetbaarheid
De geur van Verbena op jouw huid
van henna in het haar
Een rode zon boven het schiereiland,
dat traag zich uitstrekt, een lichaam
van vlees, bloed en bot, dat sidderend
de grijsblauwe golven…
De Schepping 2
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
449 Genesis 1 - 6:8
Het water stond tot aan het dak
De golven liepen hoog
Ze rolden van het oppervlak
Tot in de hemelboog
En Jahweh ging weer aan het werk
Dit keer met pomp, al gauw
Verdween het water uit het zwerk
De Hemel kleurde blauw
Beneden was het nog wel nat
Maar boven lekker droog
En God zei: ~ ‘k Ben op ‘t goede pad
’t Is netjes…
Het zand onder onze voeten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
605 Ik spoel de schelpen in de golven,
verzamel ze op de terugweg.…
moeras
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 ik loop onder de zwaar bewolkte hemel
herken me niet in ‘t rechtopstaande riet
‘k ervaar voortdurende bescherming
van prikkeldraad, maar ook weer niet
ik voel water tegen mijn oever klotsen
mijn golven kabbelen steeds voort
plots geeft een vierkant blok
een wending in mijn lijn
vele ronde palen trekken mijn
prikkels naar de einder…
Natuurkracht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 storm in dansende golven
die bruisend wit schuim
over geribd strand blaast
woest stuivend zand
waar meeuwen vluchten
schreeuwend in grijze lucht
harde wind bespeelt
stoere vlaggenmasten
met klepperende lijnen
striemend zand verblindt
half dichtgeknepen ogen
onder een wollen muts
voetstappen verdwijnen
onder een verse laag
opgejaagd…
De strandwandeling
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.014 hand in hand lopen ze te sloffen
over het drijfnatte strand
terwijl de wind boosaardig om hen
heen huilt en grijze wolken zich vormen
tot een klagelijke massa
regen valt onverdroten neer op
hun reeds doorweekte en
verkleumde lijven
even staren ze naar de golven waar
schuimkoppen zich grauw en ruw bollen om
vervolgens met geweld uiteen…
Op de boot
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
579 En ik zag in de verte de duinen
waarin je speelde,
de golven waarin je zwom,
de wolken die je schilderde,
maar vooral zag ik jouw dierbaren
tegen de reling arm om arm als om heling,
hun tranen in bedaren nu,
turend naar het ongrijpbare,…
Overpeinzing tijdens strandwandeling
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 Golven ik luister naar je ruisen,
open voor mij je taal en je verhaal
dat in mijn gehoor mag huizen.…
Zwarte Pad
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
482 Nu,
kijkend naar de watertoren
denk ik aan òns fietsen
naar het Zwarte Pad
ons praten, wandelen aan strand,
uitzicht op Katwijk Noordwijk,
ons liggen in een pan
omringd door helm en wind
geruis van golven, zee
door halve koppen
die door sprieten mee
wilden genieten,
en ik denk aan het terugfietsen weer
naar de straat waar je woont,…
Een projectie
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
509 schepen zeilen
in een blauwe oceaan
het is een spel
waarbij ik ongestoord
naar eigen fantasie de
schepping bij kan schaven
in een projectie
die mijn stemming en
emoties kunnen dragen
tot alles weer verwaait
maar de speelse wind
was niet mijn vriend
ook de zon verdween
achter donkere kantelen
zeilen klapperden
woest schuimden golven…
rust
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
614 Het verdriet laten varen over de grote golven,
want je werd te lang onder zorgen bedolven.
Voel je goed in uw persoon,
dat is alleen al …… heel gewoon.…
Leeg kasteel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
395 Er golven witte kandelaars door de nacht
ik zie hen op de weg naar Thebe
ver van de blinde massa
Het bovenaards ivoor van engelen draagt mij
en gouden meeuwen krijsen onze naam
zij hekelen de getergde gnomen
die met hun waanzin de aarde vermoorden
die niet net als ons op blote voeten
door de kasteelgangen stampen
bezaaid met glasscherven…
Wintertijd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
494 Je denkt aan een duin
En aan golven
En verten
Het eindeloze
En het héél broze…
Rimpelingen [2]
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
449 worden
hun energie voelen
botsen op mij
en ik wil terugkaatsen
mijn ziel tegen hen aan
duwen als een streling
De bejaarden op de soos raken mij
hun aanwezigheid en hun lach
verwarmen mij, de verstandhouding
de knipoog van een raak woord
de wijsheid van hun rimpels
Ik heb vriendinnen
ik maak contact, ik gooi mezelf
in het water, de golven…
Raven op mijn schouders
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 Raven op mijn schouders
om me de weg te wijzen en mensen
te roepen om hen te ontmoeten
De jongen die op het strand tekent
met kleurige keien, tweemaal daags
en ze natelt voor hij weggaat
wetend dat
de vloed komt met golven
die langer zullen leven dan hij
De man in de kamers vol tafels
met kwartsen uit de landen waar hij zocht
naar heiligheid…
open water
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
422 en mijn gevoel
de richtingen absobeert totdat
het grijs van staar zicht keert
tegen het licht van vandaag
het open water, ingesloten door
beperkingen van een
telkens veranderend lot, vandaag
is ze de diepgang en morgen verdampt
haar ziel tot een drachtige wolk
ik drink haar roep wanneer ze
jammerlijk schreeuwt en de wind
met haar golven…
Het hete zand
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
484 we hoorden
de roep van
het land in de
seizoenen toen
wij dwaalden
in de geur
van bloemen
zagen wij steeds
minder insecten
die wiegend
op de golven van
warme zomerse
tinten net genoeg
honing konden
vergaren om te leven
wij schrokken
van het hete zand
dat pijn deed aan de
voeten uitgeloogd
op de scherpste kant
we verdwaalden…