351 resultaten.
pluk de dag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 nu thuis te moeten zijn
is de onbegrepen kunst
van wie zwerven moet
om in de vitale menigte
zich telkens vol te lopen
aan het losbandig leven
de volle vrijheid geniet hij
eenzaam maar niet alleen
in het stil luisterend kijken
naar de immer bonte stoet
die de vele maskers draagt
van mensen in maskerade
alles wat hen bezigt ziet hij
van…
Tussentijd voorbij De Poortloze Poort
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 De steden waren snel gesticht
in het korte uur van de Ram –
maar Waterman, jouw eeuwen
liggen nog ver in de toekomst
na de sterke mannen
Jij en ik wachten niet meer
we lopen voor, in onze tussentijd –
het kan niet anders, veranderingen
voltrekken zich geleidelijk, ook
wat overheerst is er maar deels
Nu hebben we weer wat spullen
en zwerven…
ROTTERDAMS PARK
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 Allerlei spraak is tot zwerven bereid:
langs de vijver, die zijn vele vingers spreidt
als lange, dooreen geweven ranken.
Een tuin vol hoekig denkende beplanting
wijst minzaam naar het nabije wandelpad,
dat verzinkt onder oerwoudbegroeiing.…
Kennis II
poëzie
3.7 met 18 stemmen
2.697 Zó zwerven ook om 't vuur, dat gloeit in 't dal,
De wolven van het woud in donkre hopen,
Die smachten daar in bloed de muil te dopen.
Van zonnevuren wemelt het heelal.…
Mijn vlakke land
hartenkreet
2.2 met 8 stemmen
991 Met heidevelden als mijn huis,
waar ik jarenlang kan zwerven,
waar ik geniet van iedere dag.
en antwoord vind op m'n vragen.
Mijn vlakke land, dat ben jij,
waar mijn wieg heeft gestaan.
Aan jou ga ik nimmer voorbij,
bij jou zal ik sterven gaan.…
Wanen
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
872 jij liep hooghartig naar de lucht te staren
maar zag dat ik notitie van je nam
jou zo te zien maakte mijn benen lam
het liefst wou ik me aan je zijde scharen
om je voor alle wanen te bewaren
je afgewende blik wierp snel een dam
ook deze keer liep jij me weer voorbij
Want je gekwelde geest wil blijven zwerven
hij liet de sterren in je ogen…
Ideeën over doodgaan
gedicht
2.6 met 42 stemmen
38.319 ga ik als een
zwarte stip zwerven in het toonveld van toeval?
word ik een eeuwige spiegeling in dood later?
een oneindig afdraaiende ring van herinneringen?
een longitudinale trilling? een uitstrijkje vlakte?
vloei ik op het niets als inkt op ongegomd papier?…
Zwervend
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
889 voddenzak
en zaten vol met gaten
Een oude tas met wat spulletjes
droeg ze los over haar schouders
haar grootste schat daarin
was een foto van haar ouders
Ze wist dat ze hen pijn had gedaan
fouten gemaakt, deed alles verkeerd
maar nu na maanden gezworven te hebben
had het leven haar heel veel geleerd
En eindelijk na maandenlang zwerven…
Boven de taalgrens
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
521 Tergend langzaam worden
gedachten weer begaanbaar,
verbleken metaforen in de tijd,
zwerven purper deeltjes taal
in kortstondige regenbogen,
gekastijd door toevalligheid,
kwinkslagen schieten droom –
kastelen aan flarden, associaties
van herinneringen uit het niets en
uit wollige kluwens van overtal
en hernieuwde nalatigheid.…
berijpte grassen
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
626 de ,,vorst" is aan de grond gekomen
hij kust de groene grassen
zij worden wit berijpt, en liggen
als een stijf gesteven sprei
flarden grijze mist hangen laag
over koude velden, die zwijgend
als dood, het leven verbergen
voor nevelgeesten die zwerven
in zilverglans breekt de zon
de nacht, zij kijkt verbaasd
over de rand van donkerte, naar…
De avond
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.239 Maar als ik 't hoofd schik op mijn kussen,
Weet ik mij veilig en bevrijd ;
Ook hij, de dag, ligt rustig tussen
Bleke papavers neergevlijd ;
Hij slaapt en droomt, straks zal hij sterven,
Want doodlijk is de kus der maan,
Misschien mag ik nog jaren zwerven,
Doch hij zal nooit meer naast mij gaan.…
PRINSENHOF
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
631 Heerlijk zwerven rondom vredige haven
blijft wild beleven, ofschoon steeds vertrouwd.
Avondglans verspreidt zich langzaam, neemt bezit
van het sprookjesland, dat op zijn luister wacht;
bootjes maken hun verwazende rit.…
Appel voor de dorst ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
641 de weg ontwaart, waar de vrije
woordvlinders zwerven om de
leugens te ontdekken, zichzelf en
niemand spaart om de hemel van
hun levensdrang te overtuigen.
In een ontmoeting met de waarheid,
start een begin of slotakkoord, daar
ontstaat geen verlies alleen gewin,
dwars door alle meningen waarmee
de geboorte grond werd geplaveid.…
DE VERLOREN VROUW
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.009 Ach vond ik één die zat van vreugde en zwerven
De troosting zoekt die ik zo droef ontbeer
En die als ik 't geluk heeft moeten derven:
'k Zou hem weer vrouw zijn, balsem voor zijn zeer,
En willoos in zijn armen zou ik sterven
Die zaalge dood die ik zo fel begeer.…
zijn groen wordt bruin
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
529 zijn groen wordt bruin
vele takken gaan sterven
ik zie reeds je kruin
je bladeren gaan zwerven.
de wind neemt ze mee
heel hoog in de lucht
een reisje naar zee
met een tolvrije vlucht.
de eik die blijft thuis
alleen met zijn droom
enkel nog een muis
die schuilt in zijn boom.…
Stil zijn de nachten vol verwachting
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
770 Waar heden ten dage massa's mensen doelloos
zwerven en alom oorlogen woeden op een wereld
eens voor een eeuwige vrede bestemd; zal bij
al het geen van wat reeds van het paradijs werd
verloren; die Kerstster wederom gaan stralen
op die vleesgeworden boodschap die het geheim
van de eeuwige vrede kent.…
Loslaten?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
464 In alles
te willen leven of te
sterven, dichter bij
iedere gedachte, als
dicht ontbloot, te willen
schrijven, klonk in
alles wat gezegd was,
gevat in het laatste woord
wat me te binnen schoot,
die toon blijft zwerven
op jouw lippen van de wind
verwachting in alles wat je
zong en alles daar tussen in.…
EFTELINGSINDBAD
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
556 Aanleggen, zwerven over eilanden,
waar geheime stemmen dreigend klinken,
het nog onzichtbare gevaar omranden.
Vreemde hutten doen de moed haast zinken.
Verkenningslust houdt echter sterke banden:
verborgen schatten kunnen spoedig blinken!…
Dag van ontspanning
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
543 En verder loop ik langs water en door bos
genietend van uitgestrekte groene wei
even voel je je van druk en zorgen los
wat is mooier dan zwerven langs bos en hei.
Geniet van vogels en wolken in de lucht
gooi alle sores van je af met een zucht.…
Gaea
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
459 van dag tot dag mijn leven leven;
Want u bent ons aller moeder,
u bent het die ons allen voedt,
planten-, dieren-, mensenbroeders,
door uw zorg kunnen wij groeien
en uw liefde laat ons bloeien,
u sieren is ons hoogste doel,
u bent de bron, u bent de stroom,
de droom van liefde die ik voel;
Als kind
wil ik verwonderd over uw wegen zwerven…
Sonnet van blijven en gaan
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
769 Onrustig verlangen stroomt door jouw bloed,
een redeloos zwerven naar weidse vergezichten
mijn droeve ik weet niet hoe loslaten moet
alleen jij verstaat de kunst van het zwichten.
wij zijn twee koningskinderen onder dezelfde bleke maan
maar lief, jij kunt niet blijven en ik kan niet gaan.…
VAST EN ONZEKER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
139 zacht heen en weer
in de zilte luchtstroom
vangt allerlei moegestreden
en pas ontwaakte klanken op
bereisde winden rusten
binnen de prikkende takken
bloemengeuren vol treklust
suizen voort en nemen
verzonken weemoed
en opgewekte daadkracht
samen met zich mee
of bouwen nesten voor zich
aan de jonge twijgen
de ogen van de boom
zwerven…
Als koel in 't groen baden mijn brandende ogen
poëzie
3.6 met 21 stemmen
2.138 Als koel in 't groen baden mijn brandende ogen,
En, stadsgevang'nen, wijd zwerven door 't ruim,
Komt vlokkend op de wind, als gorig schuim
Uit een riool, het stadslawaai gevlogen;
Twee wolken stuiven aan, ineen gezogen
Door stinkende auto die, rollende fluim,
Op 't stof, dat wegbolt, in kwaadaard'ge luim
De stad, immense zieke, heeft uitgespogen…
non met bronzen schedel (2)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
902 puntje van haar biechtstoel
(In rococostijl, met leeuwenpoten en drakenkoppen)
Om het tegendeel te bewijzen
Om met een schotelvod in bleekwater gedrenkt
Deze smetvlek te wissen
Ze verdedigt haar gevallen non
Haar handen kenden de graaizucht niet
Teder was haar schichtig gebed
Hoe zij kromp
Terwijl God vooroverboog
Zij was moe van het zwerven…
Het wordt zwaar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 De gedachten zwerven
over het onbestaande,
op zoek naar iets positiefs.
De vroegere fantasie is weggeëbd.
De teugels die we vroeger in handen hadden,
zijn slap geworden en sleuren ons weg.
Wij kennen de diepgang van ons eigen niet meer.
Het gaat berg af, altijd maar dieper …….…
De purpren avond
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.645 Geknield strekte ik mijn armen naar haar henen,
'k Omhelsde louter lucht - ik viel aan 't wenen:
Haar blik was eindloos-teer, toen ze op mij staarde,
'k Gevoelde een kus op 't voorhoofd, - ze openbaarde:
'Een hoge liefde zal uw hart doordringen:
Gij zult beminnen, zalig zijn en scheiden,
Gescheiden zwerven, zwervend liefde zingen,
En…
Trento, Piazza Dante
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
740 Tussen het welig groen zwerven
driftige duiven, pikkend en wijzend
naar elkaar, druk debatterend
om een korstje brood.
De wind waait met de tijd
haastig en ongecontroleerd;
een blad zweeft melancholiek
voorbij.
Hij kijkt op. Strekt zijn stramme benen.
Komt moeizaam overeind.…
zoete dronk
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
679 is Zij niet de grond waarop wij lopen, de geest waarin wij zwerven?
vraag me niet
te schrijven of te spreken over iets anders dan Haar
daar ik zal moeten antwoorden; wat bestaat er buiten Haar
kringen van eeuwige wording, dan mijn afscheiding in gedachten?…
HOEVE BIJ HET BOS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
694 Over de arbeidzame, hechte stee,
waar dierlijk zwerven vrijt met kampavontuur,
drentelt de hoge zucht uit pijnbomen,
spreekt als oude zeilen op onbekende zee,
welke nieuwe koers wezen aan 't aarzelstuur,
Goudeneeuwse kracht heden weer doen komen.…
Meesterhand
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
895 Geroerd door water uit de schaal
van broosheid, het aanzweet gestileerd
tussen schuld en goedgelovigheid,
in de creatieve verwachting te zwerven
door haar onschendbaarheid.
Het licht laat dolen door de toekomst
van de kosmos, ze ontleedt de eenvoud
aan de betrekkelijkheid en los van
zelfgenoegzaamheid,.…