2904 resultaten.
Verklärte nacht
gedicht
5.0 met 1 stemmen
11.204 Beginnende regen doorritselt de bomen,
Besproeit het rukkende raam waarin jij zit te blinken,
Licht waarin ik me zie, in wie ik misschien verdwijn.
Je stapelt borden, verwijdert de kruimels en schenkt nog wat wijn.
Ik hoor in de keuken het blauw porselein en de messen tinken,
Ver.…
De Schepping 4
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
487 op de eerste dag had God het licht doen schijnen
Maar toen Hij deze morgen uit het venster keek
Vond Hij het schijnsel van de peer een beetje bleek
En ook de spaarlamp was wat flets bij de gordijnen
Hij mopperde: ~Mijn lieve God, doe er wat aan
Haal weg die peer en laat een zon de boel beschijnen
En als de dagloop haar des avonds doet verdwijnen…
Op ieder potje past een deksel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
783 Er is tijd nodig voor dat de herinneringen van de deksel verdwijnen.
Het potje moet rusten, het potje moet helen.
Uiteindelijk komt die weer een andere deksel tegen.
Een te grote, een te kleine of één die past, het is passen en meten in het leven.
Ooit komen we de juiste tegen.…
Overwintering?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
482 Morgen is misschien de beste tijd
gisteren en vandaag te vroeg
met dromen vergroeid te raken
op zachte kussens in de geurigste
contouren weg te duiken,
gedachtenvleugels ,
achter gespiegelde horizonnen van twijfels
zichzelf te moeten onderscheiden, pijn in de
wiekslag van hoop te verdwijnen,
groen in een malse ademteug laten ontluiken…
Depressie
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.426 wordt je wangen steeds
strakker je mond steeds afstandelijker
dan enig iets wat ooit van mij
was je lichaam zo doorzichtig alsof mijn
hand zo door je heen kan als ik probeer
tegen te houden dat je verdwijnt je bent
onder ons maar hebt het contact
verbroken aan je handen kan ik
zien hoe verbeten je je soms nog vast-
houdt je vingernagels
verdwijnen…
Zomertijd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
654 Zal nu een zomer lang de zon weer schijnen
De dagen kleuren door bloem en kruid
Bomen weer jubelen van het vogelgeluid
Eindelijk kou en sombere wolk verdwijnen
Zal nachtelijke hemel weer vol sterren staan
Ergens in het hout de nachtegaal zingen
De wereld is weer vol jeugdherinneringen
En aan de hemel schijnt een glanzende maan
Dan wandelen…
Voorbij de Appelboom
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
1.952 Ik las in jouw gedachten
Zoete dromen van een kind
Dat blijft zoeken naar houvast
Om in een sprookje te verdwijnen
Haastig zoekend naar geluk
Naar iets dat altijd maar kon blijven
Iets dat scherven weer tot glas brengt
Iets dat ogen weer doet schijnen
En twee mooie stenen raapte ik
Gelegen op jouw pad
Hield ze vast met de gedachte
Wie jij…
Voetlicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 Stemmen verborgen in de boomtoppen,
orgelpijpen van een verdwijnende storm,
bewogen in het krakend ritme
van het uitgewaaide griend,
gerimpeld in het huilen van de wind
en wat men alleen maar hopen kan
maar niet voortijdig ziet, laat het
getijde zich niet foppen door het,
kreunen van de vals gestemde
instrumenten de kraag opgestoken…
Overwintering?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
393 Morgen is misschien de beste tijd
gisteren en vandaag is te vroeg
met dromen vergroeid te raken
in de zachte kussens in de geurigste
contouren weg te duiken,
gedachten-vleugels, horizon van twijfels
zichzelf te moeten onderscheiden, pijn
in de wiekslag van hoop te verdwijnen,
groen in een malse ademteug laten ontluiken,
mens te worden…
Argwaan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
474 nu het beest in opmars is, ontwaakt de achterdocht
woorden die worden gesproken, veelal worden herhaald, vinden geen houvast
boosheid maakt zich meester nu jij vindt dat er over jou heen beslist wordt
alle touwtjes die jij dacht te laten vieren, zijn jouw hand allang ontglipt
zo verdwijn jij meer en meer in de grijze mist die jou omhult
hoe…
Hemelse gedachten
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
592 Ik zie haar weer staan, de halve Maan
Ook een Satelliet, gestaag volgend haar baan
En daar, haast niemand die het ziet
een Meteoor, verdwijnend in het niet
Vreemde krachten trekken er in het Heelal
Krachten die wij niet kennen, en er nooit aan wennen
Het Heelal, waar je ook kijkt, Sterren zie je overal
Ze leven…
voor het eerst weer regen
gedicht
2.5 met 4 stemmen
3.022 hoe lang kun je wegblijven zonder dat het fout gaat
de rust op het plein is onmisbaar
in het licht van de maan glanst een blad sla, het huis
van de buurman is leeg gehaald
met een kleine truc verdwijnen een fiets, een naaimachine,
een brood, een afgetrapte schoen
het is al na twaalven en je komt om de hoek
als het warmer wordt kan het zijn…
Gendergekte
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
603 Wij eisen dan ook:
dat 'vrouw en man' verdwijnen moeten
uit het woordenboek!
Kranten, Onderwijs en Wetenschappen,
uw geaardheid domineert.
Wij vinden dat HET er toe doet.
Een kater is geen poes maar kat.'…
viertalig testament
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
531 overspoeld door een
overkill aan vragen
in vier talen
had ik maar niet in dat
laatje moeten loeren
ik liet das neue testament
spoorloos verdwijnen
samen met la vie éternelle
het was le retour
de ma triste humeur
in die sobere kamer
heb ik de vuurproef
niet doorstaan…
Perspectief
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
647 De boeren demonstreren
heel normaal dacht ik zo
Ze moeten het tij keren
voor de koeien verdwijnen!
Want als boeren protesteren
is er iets goed mis
Overal staan trekkers en tractoren
om zoveel mogelijk te laten zien en horen!…
Een glimlach...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
616 Hoe kan hij ook, de dood
liet jou verdwijnen.
Dit gaat al jaren zo
en echt het gaat niet weg.
’t Is steeds het onverwachte.
Een pijl scheurt door mijn hart,
nu ik het zeg.
Ik wil jouw naam niet langer dragen.
Te leven met een dode,
dat is niets voor mij.
‘k Ben weer het meisje dat ik was,
toen jij mijn hand kwam vragen.…
BEJAARD STEEDS STERK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 In de jonge jaren
van de twintigste eeuw
verkoopt de meubelmaker
voldaan zijn kapstok
van donkerbruin hout
waarin een spiegel glanst
aan twee trouwlustigen
gedurende heel het leven
van de beide geliefden
houdt de kledingdrager
aan zijn sierlijke booghaken
jassen en hoeden
die de tijd doet verschijnen
en later verdwijnen
nieuwe gewaden…
Wonderlijke stiltetijd
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
414 nog zijn ze er
met tussenstops
van jaren de
donker groene
gehuchten tegen
de hellingen
aangeplakt
helaas minder
glooiend en klein
de horizon in een
eerder verdwijn
door hoge flats
direct aan de
rand van zee
waardoor de
terrassen tot op
het strand lopen
en inpandig
logistiek goed
beheersbaar zijn
en het klimaat
beter te regelen…
Vrije zon
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
629 schijnt helder
de lucht is helemaal blauw
in dit licht vindt men al gauw
het land gaat naar de kelder
de zomerwind zal koelen
het land is helemaal droog
de woningnood is veel te hoog
asielverzoekers laat men spoelen
de zon die vrij blijft schijnen
de wind die vrij blijft waaien
de waarheid wil niet draaien
geen mens mag dus verdwijnen…
Setèngah mati
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
535 zich kust bevond
Doch thans doemt een kapseisscenario
De lichtkrans van de grootste
aller sterren
Is onze mata hari, oog der dag
Als kroonjuweel aan gindse hemeltrans
Schittert zij als de bron van alle leven
Vannacht liet zij ons sterrenloos verkwijnen
Ons planetarium op losse schroeven
Laat onze site toch niet in 't
niets verdwijnen…
Vertel mij wie ik vroeger was
netgedicht
1.8 met 28 stemmen
597 Was ik altijd al geraakt,
of was mijn huid te dun voor het gewicht
van de wereld, leerde ik verdwijnen om niemand tot last
te zijn, en voelde ik soms die pijn van anderen dieper dan mijn eigen pijn.…
Een ooit beleefd festijn
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
221 Het zou
het feest van
herkenning
kunnen zijn
of worden
als de glimp van
haar vurig oplicht
in warme omhelzing
of wordt het
een uiterst snel
verdwijnen uit een
ooit beleefd festijn
waarbij ondeugd
meekeek en deelde
omdat vergeten
in samen beleven
een goed excuus leek
daar waar
zachte avonden
spiegelend drijven
op het…
in dit grote niets; in het kleinste al
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
495 de gedachten die onvermijdelijk verdwijnen
in het uitdijende al
wat zeker leegte genoemd worden kan
omdat het al
teveel is om te bevatten
en de gedichten die onverbiddelijk ontsnappen
aan die oneindige val
want als vulling gezien worden
in ieder geval
des dichters leven
het misschien is
voor een vaste lezer
als ik met laserogen…
Kwetsbaarheid
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
325 Zo leer ik te rusten in wat
ik niet hoef te weten, te luisteren naar
wat breekt zonder te verdwijnen. Want in het loslaten
wordt iets groter heel - stilte die niet zwijgt maar ademt door alles heen.…
Tussen ons
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
423 Op dagen dat ik
achter mijn eigen schaduw verdwijn,
voel ik nog steeds
dat wat tussen ons leeft
liefde heet—
al herkent niemand het zo.
En toch raap ik,
heel voorzichtig,
mijzelf op.
Blijven.
Breken.
Ik beweeg ertussen.
En noem het liefde.…
Schimmelruiter
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
960 In antwoord op Kamervragen over het wel en wee van de deus ex machina uit zuidelijke oorden
op zijn schreden kerend vanuit Santiago de Compostella via de camino naar het hoger gelegen noorden
waar de golfstroom zich steeds meer laat gelden, weiden onderlopen en elf friese steden dreigen te verdwijnen in de anonimiteit der historie
waar zelfs…
polyfoon
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
365 afgeschermd van het lawaai
het chagrijn dat terugtrekt
de gedachte wenkt
de lege leegte verlost
dit moet verdwijnen
zelfs als het
wild groeit
levend
door de polyfonie
van de wereld
lichter door de liefde
vreugde verspreidt zich
meer dan onbekende delen
samen kunnen zijn
dit zal verheffen
wat behouden blijft
geconserveerd en wel…
Visuele schrijfstijl
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
432 Mijn schrijfstijl is visueel,
tastbaar,
onomkeerbaar,
een spiegel van mij
die steeds opnieuw ademt,
altijd op de rand van
verdwijnen en verschijnen.…
zing voor mij, Lorelei
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
262 Mijn handen verdwijnen na elk woord,
de lamp flikkert boven de kooi,
maar blijft storend branden;
pantalon en colbert half los,
op het nachtkastje wacht
wankelend een waterglas;
zing voor mij, Lorelei,
voor de dag zacht door de boeg breekt,
maar net krachtig genoeg.…
Rond
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
338 beweging
een lichte afwijking
daar waar de lijn even
loslaat van haar eigen
perfectie, maar de cirkel
kent geen genade
zij keert terug
naar hetzelfde punt
altijd-
was ik maar een
gelijkbenige driehoek
dan was er tenminste
een schuine zijde
een helling, waarlangs
ik zou glijden
uit deze besloten
vorm
—
niet verdwijnen…