3024 resultaten.
kant geklost
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
520 morgens in de prille vroegte
kruipt het witte ochtendlicht
over natte bleke velden,
stralen als een scherpe zicht
strijken over stille plas, die
door donk,re bossenrij omzoomd
zich onthuld als een schilderij
stil, met rechte stam, als in gelid
staat de zilverboom op wacht
zijn kroon vol loof, met zacht
getinte bladeren in viltig wit
takken…
VOORJAAR 1965
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
674 Donald had a farm"
de wijs ving aan _ slaande maat
zeisen welke zelf maaiden dansten
tussen vrije varkens en kippen
op een rijke boerderij zonder geld
waar het wereldlawaai
verstomde bij zuiver bijengezoem
het lied kreeg vloeiende tonen
voerde me over een vredige zee
van dunne bosbessendrank
naar een hoge rotskust
wiens sierlijke takken…
Vreemd
poëzie
2.6 met 16 stemmen
3.228 Vreemd, dat boom en tak zo stil staan
In het gouden licht vandaag,
Dat de bladertjes zo stil gaan,
't Een na 't ander, naar omlaag.…
Fiets
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
548 Het slot zorgvuldig dicht gemaakt
aan ‘t stuur een kleurig tak
een roze bel: volmaakte fiets.
Van wie de fiets is weet ik niet;
het is een nieuwe fiets die glimt
het chroom blinkt in de zonneschijn.
De rivier stroomt en stroomt,
maar hapert even; is even stil.
Een eindje verderop, geschiet,
gegil en angst beheerst de straten.…
ZON OP HET PLATDAK
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.235 Vredige rust heerste rondom haar
ergens zong een vogel op een tak
Zijn lied raakte gevoelig de snaar
die iets in haar teer innerlijk brak
Tranen gleden over haar wangen
innerlijk voelde zij zich een wrak
Zij ging steeds intenser verlangen
wijl zij zacht tegen ’t steen sprak
Klanken zweefden uit haar mond
over heel het ongelijke oppervlak…
Dag dichter
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
905 Dag dichter
Ik heb je machteloos liefgehad
zeil maar weg
neem de eerste beste bries
een laatste zwaai vanaf de dijk
een handkus voor je laatste werk
vaarwel dichter
tot aan het zielenwater
je hebt me machteloos lief gehad
ik onthoud alles, zei je
ik geloof je
ook datgene wat je vergeten was
de tak die van de boom viel vlak voor…
Wereldvrede is.....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
727 Het dodental stijgt
Arabieren Palestijnen Joden
land geen land
water vruchtbaarheid
besterft elkander
liefde geen liefde
een stem die roept
twijgt takken om ons heen
gevleugeld en bebroed
een regenwolk
een wonderwolk
exotische verfrissing
er scharen mensen
om ons heen
stemgedrag afgezworen
vruchten vallen af
gerijpt lang
volrijp en…
DANK VOOR HET LICHT
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
881 breng mij niet in moeilijke omstandigheden
breng mij op plaatsen waar ik hoor
breng mij in contact met waardevolle mensen
breng mij de gedachten, die mijn leven bouwen
zo vraag ik
zo smeek ik
zo filosofeer ik
zo bid ik
alleen zal ik het niet redden
alleen kan ik de levensladder niet bestijgen
alleen ben ik te klein voor de zware taak…
Dode dag
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.018 De bronzen bomen krommen, nors geschaard,
Hun donkre wortels diep in donkere aard,
En kronklen zwart hun takken, ijzer-kaal,
Langs loden hemel. Broos als brokklig staal
Slaan ze elkaar stuk, waar kil de wind er vaart.
Uit vijver, gepolijst, rood koper, staart
De bodem op, door rimpling zilver-vaal.…
Godina
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
572 Kabouters doen hun taak.
Zij praten met de dieren, bidden tot de Logos van het Woud *
en blaadjes in ontbinding als maaltijd laat hèn niet koud.
Alleen trollen schieten met hun ondeugd altijd raak.
"De sluiers worden dunner. Kom met deva's in het reine!
Nu al kun je ons, zo rond zonsopgang, zien verschijnen".…
Gekleurde wangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
970 Met haar gekleurde wangen
slentert zij langs afgevallen bladeren
Kastanjebruine ogen kijken mij vol vertrouwen aan
Door lege takken ziet zij grijze luchten
’t weerhoudt haar niet om de zon te voelen
Doorlopend wikkend en wegend
maar zelf vederlicht bewandelt zij haar levenspad om
onbaatzuchtig haar medemens de schouder toe te wenden
Haar ranke…
De herfst leert mij
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
630 De herfst leert mij geduld en trouw,
de stilte na de uren,
geen boom in blad waarop ik bouw
maar stam en takken, wortels diep
die dragen ’t staan en ’t buigen
aan weer en winden onderdanig.
De herfst leert mij geduld en trouw,
het licht van vele vuren
die eenzaam branden in de nacht.…
't I S S T I L L E
poëzie
5.0 met 7 stemmen
5.404 Gij alleen,
o vlugge en vlijtig ding,
dat, langs de natte tak
geklaverd, uw gepink
laat horen, fijn en snel,
ge ontsnapt en snetst alom:
"Ik leef nog: piep! Ik leef,
spijts ‘s winters winterdom!"…
Tortelduif
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
511 In de zijtuin ligt hij nu,
bij de berkenstomp
met een pak nat blad bedekt
en een tak lavendel,
door een kind geplukt.…
Stille liefde.
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.311 Regendruppels slaan vervaarlijk
tussen takken door en
raken ons gelaat met
brute kracht,
gebukt tegen de
wind in loop je weer
wat door want juist
dit weer heeft ons
hierheen samengebracht.…
spoorloos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
448 rijpten
negen in getal
in het vrouwelijk schoon
waarlangs ruiende drift
zijn potlood sleep
als strepen van krijt
op zwarte wegen
diep gekerfde pijnen
uit tranen van gemis
bouwden zuilen van zout
die zoet smelten
als het lege verleden
de brug vindt
naar mijn zoekende heden
de weg gevonden
omhelzen sluiers van liefde
gelijk strelende takken…
Verhangen
poëzie
4.6 met 7 stemmen
1.642 Zijn gerokken lijf, in vodden,
wiegelt met een doof gerucht
van de takken, lijk de slinger
van een uurwerk, door de lucht.
Diepe, met de randen vóór zijn
ogen, zit een vette hoed,
en er leken uit zijn neuze-
gaten zwarte druppels bloed.…
Park
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
459 om genade
want het geweten heeft niet stil gelegen
tijdens de donkere nachten in de gevangeniscel
onweerswolken, je hebt ze lang niet gezien
je staart nu vaak uren naar de wolken
misschien dat alles zal veranderen
bomen, wat zijn ze wonderbaarlijk van dichtbij
nu je weer vrij bent wil je alles voelen
de weerbarstige schors, de kale takken…
onverzoenlijke dood
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
613 uit mijn lippen
in een druppel van bloed
*****
Alles voltrekt altijd
in perfecte tegenstelling
de zweem van harmonie
en
de horizon valt in mijn huid
barst open in de vlakte
poezie volstrekt nutteloos
met vrijloophoek bijna haaks
nergens snijdt het aan kanten
wind steekt op maar er valt
niets meer te ontwaren zelfs
de takken…
bevers
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
716 misplaatste inplanting
van nieuwsoortige sportcomplexen
ongerijmd een beetje als een bever
in een lingeriezaak wat een zever
ze staken er gekscherend de sneer in
de krul caprioolde in de snorren
ze roerden nog even door het water
Ze bouwden zich een comfortabel paradijs
lepelden lustig verder met hun grote slof
dreven op boomstammen
takken…
Heuvel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
452 Wanneer jij schijnbaar achteloos
de handen mannelijk in de broekzakken
je weg naar de heuvel koos
braken onder jouw hakken de takken
Dan dacht je steeds expres
dat ik er ditmaal niet zijn zou
jouw ‘vlasblonde prinses
van wie ik hou’
Jij deed mij in bed stilletjes huilen
ofschoon ik jou maar hoefde te zien
om mijn tranen voor…
Zwarte zeilen, donderwolken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
475 Uit de graven groeien bomen
die hun takken samenvlechten
onverbreekbaar is hun band…
Stilte in het bos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Koerend geluid galmt op een bewogen tak
een gearriveerde duif wappert zijn vleugels
langzaam knippert de uil wijs zijn ogen
wanneer intense stilte volgt zoals op de Dam.…
Dwarrelblad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
651 Als een blaadje dat zich vastklampt aan de tak
om niet te vallen en waaraan de wind vraagt:
“Blad,
wat is het dat je niet kunt laten gaan.
Waarover wil je de controle houden.
Hoeveel regendruppels tel je
voor je meewilt met de stroom.
Zeg me blad,
wat is het dat jou tegenhoudt van
deinen op de kracht van dragen.”…
Herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 Het herfst aan de bomen,
de doorschijnende blaad'ren
zijn op z'n generfdst
Zomaar ineens rood of bruin in de kruin
Aan een kant geel aan de rand
van de bomen
Waartoe dienen die kleuren
en leuren de takken er elk jaar mee
Om ons op te beuren?…
Vleugelslagen van je ziel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
479 met 't licht op ons gezicht
omhoog geheven wachten wij de dagen af
met de taak op aar'd aan eenieder van ons gegeven
met liefde omringd opdat eenieder zingt; en
zoveel andere mooie dingen
ieder met zijn eigen gave
als je maar bij jezelf blijft; trouw aan je identiteit
je persoonlijkheid
bent wie je bent
waak erover in deze verwarrende…
Polarisatie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 een ijzeren robot met slechts één doel
God is liefde en brengt de mensen bij elkaar
Om alle onmenselijkheid en polarisatie te doorbeken
Waar communicatie niet meer mogelijk is schuilt 't gevaar
Kunstlicht vloekt met daglicht - men zegt - ze zijn afgeweken
Als bloemen treurig en slap die in dorre aarde vallen
Gelijk een boom met kale takken…
Kansloos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
509 zie je dan niet
hoe de vork in de steel
bij al wat ik deel de
zon voor de achterkamer
een onverkoopbaar product
met nauwelijks communicatie
al gauw uit de gratie
als gebeeldhouwd
schilder ik
onder de kale takken
van de eigengerechtigde boom
een spijker links
een spijker rechts 't gebroken glas
ertussen in
vervlogen…
Eerste hulp bij twijfel
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
431 Er zullen immers ook altijd wel takken buigen.
Ik leg even mijn handen in mijn schoot en wacht.
Ik zag en zie wat ik zie en kijk aandachtig
naar een machtig iets dat nog leven mag heten.
Mensen zijn soms slordig met dat wat geluk is.
Durven ze nog gelukkig om zich heen te kijken,
te luisteren naar vogels zonder van hun zij te wijken.…
Sneeuw
hartenkreet
3.0 met 17 stemmen
989 De sneeuw valt zacht, op heg en struik,
de takken als met witte bloesem overdekkend.
Met glinsteringen in het witte winterlicht.
Geluidloos dekt de sneeuw de aarde dicht.
Elk geluid klinkt nu gedempt.
Het ligt daar stil en koud te zijn.
Als met een zachte deken toegedekt,
in zoete rust, nog ongerept en rein.…