3968 resultaten.
Groene idylle
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
655 hier is de sleutel van mijn hemel
het stukje Eden in mijn achtertuin
waar vogels vrolijk flierefluiten
tot schemering hun snavels dicht
daar klimmen maagden in de palmen
verschuilen juffertjes zich in ‘t groen
zet de leeuwenbek zo’n grote mond op
dat bange rozen rimpelen in de wind
maar als het botert tussen de bloemen
smeert de klaver…
Le col de l'homme mort
gedicht
2.8 met 33 stemmen
8.097 wachtte nog met sneeuwen
maar de stilte was al ingetreden
toen wij stegen met dat lopen
dat een vorm van stilstaan is
wij zochten naar een uitzicht
een punt voor het verdwijnt
wij wisten niet hoe men
de draagkracht meet van ijs
we waren samen en alleen
we waren nauwelijks en nog
zoals de laatste vogels in de lucht
voor het begon te schemeren…
BRUSSEL
poëzie
2.5 met 4 stemmen
1.820 Hun ouderdom volmaakte tooi en luister,
Zij dromen in een schemering van duister
Verheven boven het moderne grauw.
In de weerspiegelingen hunner ramen
Vloeien de beelden van 't verleden samen
En flonkeren als zonneschijn in dauw.…
Spinnewiel
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.106 er zijn zijden draden spon
langs wielen die er haast bezweken
en waar engelen voorzagen
waar zijn wakeland verging
Het was een speldenprik die viel
om lome ogen uit te steken
van de tijd die er verstreken
werd gespaard als zegening
en die de dwazeling stomdronken
meenam in zijn apenstreken
en liet dansen als een nar
in zonverlaten schemering…
Mens in wording
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
808 Van voorouderlijk
dier naar de mens die bewust
is van z’n bestaan
ontwikkeling zoals
die plaatsvindt van baby naar
de volwassenheid
In de schemering
heersen oerangsten door het
onverklaarbare
zinken wij in de
onderwereld of valt de hemel
naar de aarde?…
duister verlangen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
544 onuitgesproken over de tongen
er waart een duister stigma onder de lendenen
het ochtendgloren
verheft hem tot de nietigheid
de genade staat als een megaliet
het steen licht op voor ijle creaturen
tegels verschuiven het sterven van silhouetten
met het hart op het enige boek
legt hij de hand op dode letters
de gevangenis van zijn spreken
en in de schemer…
December
poëzie
3.1 met 21 stemmen
5.613 Al de zon is uitgeblonken,
En het jaar is heengezegen,
En mijn handen zijn nog open,
En mijn hart is leeggeschonken,
En het heeft niets weergekregen, -
Schemer laat één lichte sprankel
Aan een hart, dat niet mag hopen!…
als zij kind had kunnen zijn
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
646 kunnen slapen zonder het wakend
oog in haar linker zij
als zij kind had kunnen zijn
ontwetend van het ondragelijke dagelijkse sterven in haar
geen kennis van ouderdomssentiment
gewoon met de stenen in haar buik
kunnen hinkelblokken kunnen stoepkrijten
de regenboog nabij gekleurd
zij is de vrouw zonder kind
gehuwd met duister en schemering…
LICHT DES LEVENS
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Witroze schemer verzacht een zangersmond,
die overal klinkt, uit bloemen, op de grond.
Broederschap tussen elfen en gnomen?
Ach, hier blijven, nooit meer vandaan komen...
Geurige rozenadem zweeft soezend rond,
toont zijn zoete draaidans als eeuwige stond,
maar drijft me tevens naar de boszomen.…
LICHT DES LEVENS
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
731 Witroze schemer verzacht een zangersmond,
die overal klinkt, uit bloemen, op de grond.
Broederschap tussen elfen en gnomen?
Ach, hier blijven, nooit meer vandaan komen...
Geurige rozenadem zweeft soezend rond,
toont zijn zoete draaidans als eeuwige stond,
maar drijft me tevens naar de boszomen.…
- Weerschijn -
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.124 gedragen door vleugels van geloof,
verder dan te sterven en dood te zijn
kon ik wenen om je, mijn eenzaamheid
want ik droeg je diep in mijn gelukzalig hart,
mijn beste schemering
..mijn weerschijn,
mijn stervende stap,
naar het oneindige stoffelijke bestaan,
dat nachtenlang aangebroken was.…
Ik zou er nog maar eens over nadenken.
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
675 Ik zou er nog maar eens over nadenken,
als ik jou was
over mijn aanbod,
zo vorstelijk en genereus
Het omhelst een kompleet nieuwe toekomst,
met einders die we kunnen aanraken
in de eerste schemering
Met Blauwe gaaien,
die in hun lavendelkleed
boven ons in de lucht wervelen
En onder de Paardenkastanjes
zullen we de kievitsbloemen…
BESTENDIG?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.016 Het sterke geloof mag bescheiden schijnen
als een kaars in dalende schemer of nacht.
Dat wassen zuiltje heeft mateloze kracht;
verleiding wil steeds bij zijn vlam verschijnen.
De dansende vuurtong kan zich verkleinen,
dan walmend opspringen met trotse macht.…
getroffen door engelen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
850 hart
alsof getroffen door engelen
mijn honger voor liefde
verdwijnt in stilte
schreeuwend naar god
voor een paar armen
mijn adem koud
mijn hartslag stervende
schaduwen van herinneringen
forceren mijn ziel te vluchten
de maan
een stille getuige
van mijn stem en daden
littekens op mijn hart
alsof getroffen door engelen
de schemering…
EEN MAAN VOL LIEFDE
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
823 Nu vannacht de maan vol liefde zit
kan ik je schoonheid niet weerstaan
Je zalige lijf, je benen en je haarsnit
wel overal komen mijn handen aan
Nu die maan door ’t dakraam licht
landt hij op je prachtig blanke huid
En ziet ’t tedere dat ik daar verricht
in het schemer door ’t dakraamruit
Nu die maan op je lichaam straalt
raak ik nòg heviger…
Het afgelegen tijdsboeket
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
535 Deze dood mijn lief deze dood ontwaakt aan de
schemerige polderrug ver weg van alle klanken
die de kilte zomen aan de eenzaamheid waar
geen mens of dier ontkomt aan de gevolgen
van dit afgelegen tijdsboeket
het zicht nimmer scherp als mijn ogen
haken aan de wimpers en geen trots gebaar of
een wuivend vaarwel maar telkens een opnieuw
ontmoeten…
WAT KOMT ?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.282 Bij warme huis'lijke gezelligheid
van een plechtig of knus ervaren kerstfeest
wacht de vage toekomst, die men mint én vreest,
als nevel door vragende schemer verspreid.
De koude duisternis voert een stille strijd,
hangt over het woonoord van een bosgeest.…
de kortste dag (winterpunt)
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.216 kleurt de hemel dun, waterblauw
een draad van spinnenrag
hangt eenzaam in de lucht
glinstert zilver, als bij toverslag
door de wind, die even zucht
wat laatste bladeren
aan takken kaal, bijna bloot
kleuren nog eenmaal op
van okergeel naar herfstig rood
het water kabbelt al in grijs
de lucht weerspiegelt laag
het zweemt al naar schemer…
Antilope ( over een diepe liefde )
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
619 )
Zeg mijn lief
wat
zeg ou ervan
mijn schat
myn klos kom
snel
als een antilope
tussen zon en maan
licht
als de wind
die valt
naar het zuiden
en
geen keer meer vindt
nat als de regen
die alles vervroegt
vurig
als de zon
die – oh liefde –
de schoonheid bezingt
en
roept om ou
mysterieus
als de maan
in
bleke schemering…
oude schermutselingen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
474 regen
ijle mist
ik snipper een sjalotje
een steelpan vol tranen
branden achter mijn ogen
oude schermutselingen smelten
als hete stroop
boven mezelf stijg ik uit en
geniet met smaak van het gerecht
dat ik zojuist heb bereid
de niet gevallen regen
de ijle mist
ik snijd plakjes van de wolken
en bewaar ze in een kluis
in de schemer…
De kleine kamer, altijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 Telkens terug tot in die kleine kamer
met schemer: niemandsland
tussen leven en dood.
Ongrijpbaar voor wie dan ook of wat dan ook,
hoog contact met eigen ziel: nog altijd dichtbij
eigen liefde en stille vrede.
Onomstreden.
Mijn kleine kamer verdroeg mijn angst, zorgen
en haat vanuit onmacht.
Ze bewerkstelligde veiligheid en eigenheid.…
Avondroos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
946 de oever van het land
de avondzon blijft achter
als kringen in het zand
’s avonds wordt het stil
alleen wat doffe klanken in ’t riet
’n roerdomp, alsof die zeggen wil
je hoort me wel maar ziet me niet
de wind is gaan liggen
en de laatste bloemen sluiten
het hoofd ligt in de schoot
nu vogels niet langer fluiten
in deze gewatteerde schemer…
Consolatio
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 Kou, grauw en schemering
vergrijzen te lang al de kentering
waar mensen naar reiken;
moeten ten leste toch wijken.
Kraken de rolluiken op en baren,
tinkelend eerst nog door reetjes,
zonlicht goudgeel, het verblindt
twinkelend nat in het gras:
miljarden splintertjes glas.…
De aardappeleters van Vincent van Gogh
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
638 Amper laat het dakraam licht door
of het met de geest iets heeft beklonken
overeenkomt met mijn streek en sfeer van:
steek het licht maar op in boerendonkerheid
de tijd speelt mee dat kleuren zijn verworpen
na de schemer van het Drentse avondrood
alsof het groen pigment zich heeft verplaatst
niet zo zeer rondom de dooie dood en dis
van meelderige…
Naar huis
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.444 Zoet gevoel naar 't lieve thuis te stomen,
En, al naderende, u om niets bekreund
Dan te zien of ge, uit 't portier geleund,
't Dak ziet schemeren achter lindebomen!
Of de buren reeds te voorschijn komen?
Of door 't rijden, waar de straat van dreunt,
In de muren, door het dak gesteund,
Spleet en barsten niet zijn toegenomen?…
Nacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 Als schemering de vormen doet vervagen
en kleuren hun helderheid ontneemt,
als uit de ruimte boven ons het duister neerdaalt,
nauw merkbaar de dag onder zijn hoede neemt,
dan komt de nacht tot leven.…
Notre Dame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 wanneer het lawaai van buiten verstomt
treedt je binnen schemer vermolmde geur
strijkt over hout kaarsen en stenen
eeuwen hebben een traditie opgericht
zacht gemurmelde gebeden naar hoge
schouders van de muren opgeheven
het ronde venster stort een roos kleuren
waar stralen op de vloer stil staan
je kunt niet wankelen in dit licht…
De onbereikbaarheid.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
635 Maar je lijkt het meest op de lucht hierboven
op het spel van buien licht en donkere wolken
met tussen in weifelende schemering
die ons van elkander scheidt.
En met een in zachtheid verpakte huivering
adem ik het ondenkbare in,
besef de onbereikbaarheid van het mysterie
en stap midden in de storm
de stilte in...!…
NACHT UIT ENKEL ZWART
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
720 De schemering vergleed tot nacht
een nacht met enkel donker zwart
‘t Leven had louter droef gebracht
dat zich ook vestigde in mijn hart
De nacht bevroor van eigen koud
wijl wind gleed door ‘t naakte riet
Voor mij leek zij ’t mooiste goud
goud, dat gehuld bleek in verdriet
De maan keek over wolken heen
edoch trok zich direct weer terug…
Megalomaan?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
451 symboliek,
schuurt de kiel van menig scheepje
over ondiepten tussen de hemel en de sterren,
wedijver in een onbetwiste heerlijkheid, gedeeld
waarbij uitersten de grenzen bepalen,
bevaren we de stromen uit een gezamenlijke
vijver waaruit de tol zal worden gehaald,
tot een wijze sluiswachter de bakens heeft
verzet, ons uit deze schemering…