3038 resultaten.
Waarover zal ik spreken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 Zal ik spreken
over tijdseenheden:
uren, dagen, weken,
maanden, o jaren wel,
gevuld met onbegrepen zinnen,
met raaskal, oorlogstrommels,
met slachtoffers zonder tal.…
Geen tijd.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
990 hoe 't leven spoedt;
Kweek zóveel Liefde in hart en zinnen,
Dat - klopt de Haat - gij roepen moet:
'Ga weg! er is geen plaats hier binnen!'
En zeg, als van uw Tijd hij vroeg:
'Voor Liefde heb 'k niet eens genoeg!'…
Geen verklaring
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
689 Hier rust een uniek ontwerp,
geraakt door welgevormde zinnen,
verkoos het gezegde, geen
deelwoord bleef onvoltooid
nog voor haar stem zich verder
kon ontplooien, in het stramien
van het denken, verving de kracht
in een ongeëvenaarde zetting
waarin zij de grip en geest verloor
een schaduw langs het leven streek
terp van wilde rozen…
Het ondeelbare deel?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
465 Ten laatste raakte ik verzeild
in afgesloten ruimten en buiten
zinnen, stuwing van het bloed
door aderen waarin het hart te
groot, de geest te nauw, ritmisch in
taal en goederen vergrijsd in een roman,
de plaats verkrampt in het scharlaken
rood met alleen de tijd als onderkomen,
het doen te laten als constante druk van
zwaartekracht…
Dichtbij veraf
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
573 en het is niet uit te maken
wanneer de reis ooit begonnen is
Zij trippelen op hoge hakken in
en uit hun bestaan, de ene blond
de ander een brunette en later verven
zij hun witgrijze haren, wrijven
dag- en nachtcrème op de droge huid
De dames Sluik verdacht van eeuwig leven
maar niet als van de goden gelijk
Hun rijk is van de duizend zinnen…
Aan het bed van de dichter
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
536 Dwalen, en niet verdwalen
zo spreekt zijn stem, zachtjes
een beetje bedeesd, in korte zinnen
klinken zijn woorden, en ik luister
aandachtig
naar wat hij te vertellen heeft
hij vraagt me naar de zee
ik vertel hem over golven
meeuwen boven de einder
en spelende gedachten
ik laat hem foto’s zien
hij pakt mijn hand
in de zijne
die uit…
Remco Campert op oudjaarsdag
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.016 over zwavel,
binnen geurt het naar oudjaar,
Remco sprak in dichterswoorden
op tv, het voelt zo waar,
zoals hij zijn vak beschrijft,
ach, wat kennen wij elkaar,
maar zo dicht, ja dichter nog
raakt hij mijn verdiepte snaar
alsof hij leest hoe in mijn hart
elk nieuw gedicht ontspringt,
hoe herkenning 't hart ontregelt,
letters, woorden, zinnen…
Zonsopgang
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
537 Woest kroop ik onder mijn dekbed
en ik herhaalde de zinnen, die ik
met serieuze aandacht eerder die
nacht had verzonden.
In de verte scheurden de eerste
auto's al op weg naar broodnodige
werkzaamheden. Ik dacht aan de levens
van de mij zo dierbare dichters,
zoals Rimbaud en Slauerhoff.…
De witte sneeuw
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.052 Al eveneens, vergaat of staat de Minne:
Die niets beoogt dan 't laag genot der zinnen,
Ziet zijn geluk verslijkt eer hij 't vermoedt;
Veel hoger wil ik mijne liefde plaatsen,
Waar ze ongedeerd het zonlicht kan weerkaatsen,
En rein blijft in des hemels hoogste gloed.…
Geestelijke voorbereiding.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
568 De stilte heeft bezit genomen
een bron van nieuwe krachten
deed woorden binnenstromen
in tijd en mijn gedachten
Woorden werden zinnen
‘t spreekt tot mijn geweten
‘t drong mijn hart toen binnen
de Geest heeft het bezeten
Door Liefde toen verlicht
‘k werd erdoor gevoed
‘t wezen wordt zo onderricht
hoe het daarin wandelen moet
‘k Mag…
Ijskoud de mooiste
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 Zinnen komen van verwondering moeizaam
van mijn lippen, het blijft bij; kijk nu toch eens.
De dag is als klavertje vier en honing ineen
Anton Pieck legt in gedachten taferelen vast.
Deze dag heeft een heuse Hollandse vader
een die wandelt met een prachtige wandelstok.…
Want de nacht uit wederom
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
455 Ik ben wellicht olifant, kind van lange zinnen
nee een torenvalk die verstilt bidt boven land.
Al kan ik niet alles vertolken ondanks veerkracht
stil alles belevend schilder ik in 't gloren paden
gebruik toetsen en mijn ziel als armen en benen.…
geschiedenis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
650 staat altijd brutaal voorop
ook al las je deze tekst zo-even nog op
geschiedenis is ook wat je ooit hebt beleefd
niet dat je dat later nog allemaal weet
het is van toen en komt niet meer terug
soms was dat best heftig, maar het is achter de rug
geschiedenis bepaalt ons hele bestaan
hoeveel geschiedenis hebben wij nog te gaan
hoeveel zinnen…
ik had een lied voor 't al
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
750 ik denk zo vaak aan hoe het vroeger was
toen ik als kind nog over beekjes sprong
ik had een lied voor ‘t al - bij elke pas
en hoe ik waadde in een waterplas
hoe er zinnen in mij rijpten die ik zong
ik denk zo vaak aan hoe het vroeger was
tonen verstomden in een giftig gas
toen daar de herfst zich in mijn botten wrong
Ik had een lied voor…
Een wilde roos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 Hier rust een uniek ontwerp,
geraakt door welgevormde zinnen,
verkoos het gezegde, geen deelwoord
bleef bij haar onvoltooid
nog voor haar stem zich verder
kon ontplooien, in het stramien
van haar denken, ontving de kracht
in een ongeëvenaarde zetting,
maar zij de grip en geest verloor
als schaduw langs het leven streek
terp van wilde…
Is alles wel liefde?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Nog worden we niet vatbaar resistent
voor een gemeenschappelijke ziekte,
toch zet ik de hoop van besmetting als
wapen in, in het verlangen alles op het
spel te zetten op de huid van je gezicht
door elk sproetje in een roos om te zetten
voordat ik vroeg of laat de ogen sluit
een bijdrage aan de jaren vriendschap
in de bittere zinnen…
Welterusten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
584 Ik was dichter
van buiten naar binnen
van taal en beminnen
vannacht werd ik wakker
op kussens vol prachtige zinnen.
De dood was dichter bij mij
dan ik zelf had gehoopt. Ik werd
dichter van troost en genoopt
in een doolhof vol woorden
te wonen. Ik was poëet en
douanier, bewaker van grenzen
en mensen die eindeloos zijn.…
De zin van afwezig zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
434 Mensen begrijpen de zin der zinnen.
De zin van afwezig zijn.…
Samen rijgen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
502 samen met mijn moeder rijg ik een ketting
ik aan de ene kant, zij aan de andere
nimmer komen wij dichter daar zij eindeloos verdwaalt
in zinnen zonder einde, rondingen die maar niet
vierkant willen worden, in herhaling vallend
zoekt zij keer op keer opnieuw naar het oog
waar het draad, zijdezacht, zijn weg door zou moeten
vinden, steevast weigert…
In mij woonden goden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
373 Ik denk dat er diep in mij
een prachtig paleis bestaat
waar goden bepalen hoe
mijn leven verlopen moet
Ze willen bevrediging
zijn een en al onrust en
met velen, onhandelbaar
doen ze wat ze altijd doen
Mijn zinnen verwennen ze
genoeg of juist niet genoeg
want steeds weer verlang ik meer
Toe, nog een keer, nog een keer
Zo moe word ik…
Het gedicht
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
483 En dan zijn daar de woorden
Ik slaak een diepe zucht
Toch kan ik ze niet pakken
Want ze vliegen door de lucht
Ze spelen krijgertje
En hebben dolle pret
Ik sta ernaar te kijken
En voel me buitenspel gezet
Wat zou ik ze graag vangen
En mooie zinnen schrijven
Maar ze komen niet naar binnen
Ze willen buiten blijven
Ze stribbelen tegen…
Als het stroomt
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
464 ons gedag
duizend sterren stralen
in je ogen en je lach
je vult mijn hart met kussen
we dansen in de nacht
het gras aait onze voeten
huid op huid zo zacht
je handen strelen teder
de droom, de bron, het fruit
we versmelten en verbinden
en liefde stroomt voluit
mijn woorden wellen, weken
in je handen tot dit rijm
ze vullen zoete zinnen…
Oude dichter
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
829 van
het gevoel is nu anders geworden
woorden hebben hun volgorde verloren
een betekenis die ooit zo intens was
de eenzame dichter stottert wanneer
hij over stoere brandweervrouwen droomt
die een binnenbrand komen blussen
in de stad waar het leven zo vrij is
verlangens, pure lust, intens genieten
het zit niet meer in zijn woordenschat
zinnen…
het is maar een gedicht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
500 mijn poëzie verdraagt de werkelijkheid niet meer
zinnen breken onder druk
van echt leven
alleen woorden kunnen de scheuren nog schragen
zo beklagenswaardig grauw
als alles is
was het maar de herfst
die de wereld verkleurde
maar het is een lentezon
die alle hoop verbrandt
lang voordat de winter
überhaupt
keurig een beurt krijgt…
Als het verlijden je overvalt en de familie
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
486 het bij toerbeurt dagelijks
als (schoon)kinderen, wel op maat
om het ook voor onszelf vol te houden
wij houden van haar en zij van ons
de basis en de juiste maat voor de mantel
de laatste winterzorgmantel van
verzorging, liefde, aandacht en respect
zij is een Christelijke vrouw
weet dat het einde ook begin betekent
maar heeft haar zinnen…
Verontrustende machteloosheid
netgedicht
4.6 met 47 stemmen
1.743 Ik verjong niet door
jouw zeurende beekjes
in mijn oude aderen
stromen woorden zwak
in brakke zinnen
door het duinlandschap
dat mijn nacht nadert.…
Verloren liefde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
100 Waar ik net nog de stilte met zinnen bevocht,
is nu ook de laatste herinnering gegaan.
De geur van je huid hangt nog loom in de lucht,
verloren liefde in een eenzaam bestaan.
Een herinnering die met de ochtend wegvlucht,
en geen enkele kroeg om nu naartoe te gaan.…
Een blad papier...
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
761 't Blad papier heeft dus het woord,
en het babbelt lustig voort :
"Geef me maar je mooiste zinnen, laat de woorden nu maar stromen,
schenk me nu maar je gedachten, vul mij met je zoetste dromen.
Wees niet bang, het zal wel lukken, écht, nu mag je wel beginnen,
schrijf nu maar heel warme woorden en beroer nu maar mijn zinnen.…
Zweven ?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
868 Jij tintelt al mijn zinnen
raakt mij woordloos aan
maakt mij warm van binnen
laat mij tollend naast je staan
neemt me mee in draaiende wielen
kijkt door mijn ogen om je heen
samen een gedachte, twee zielen
verbrijzelen we steen voor steen
al is het pad soms slingerend
raken wij elkaar wel eens kwijt
boven aan het duin is het end
vinden…
dichtregels
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.160 bedachtzaam
en verstandig, leerden heel goed
op te passen, werden met de jaren handig
in het kneden van het leven dat zo
veelbelovend leek, maar zo weinig had gegeven
en nu zijn mijn regels oud, hebben
rimpels, zijn bedaard, kruipen stroef hun
laatste jaren, door de kleuters nagestaard,
als melaatsen in de goot,
langzaam
bloeden
zinnen…