3211 resultaten.
terug bij het huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
424 de zilveren schaal
met rozen bloeiend tegen
het breken van de tint
de klok met lange tikken
soms vergeten dan weer
indringend aanwezig
en als het middag is hoor
je de aanslag op de piano
lichte ivoren veren
in gewichtloos goud van
het glas en lood venster
struiken groeien in de tuin
de zeis van mijn opa
had niet meer het gras…
Middelburg
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
418 Was het u bekend
dat Middelburg
niet aan een meer,
niet aan een meer,
kanaal, rivier,
maar aan het zilte nat
wist u dat Walcheren
in 't land van Gorzen
en van Slikken
Walacra sinds
de Romeinse tijd
een eiland was
aan zee wat duinen
en konijnen, gras,
niet meer dan dat?…
Vooroordeel?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
658 Zoek een plekje in de aardstuin op
het gras, let niet op de rariteiten
in gedrag en uiterlijkheid, ik lijk
wat anders al ben ik stekelig bebaard,
maar van inborst ben ik fijn besnaard,
als je me wil leren kennen op den duur
integreer naar jou als goede buur,
zal niet weglopen van geaardheid of
geboorte grond, achter muren wortel ik
niet…
De verliefde dichter
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
499 Als een dichter zijn woorden met zorg heeft gekozen,
verandert een handvol gras in een fraaie bos rozen.
Met de liefde is het al niet heel anders gesteld,
als de verliefde dichter over zijn liefde vertelt,
straalt in zijn verzen een oneindig mooi bezongen licht
en raakt de werkelijkheid soms ongewild uit zijn zicht.…
kleur bekennen!
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
577 gelukkig bestaan kleuren
om dingen op te beuren
zonder hen was alles zwart
eentonig of ietwat apart
de grijze muur die wil ik wit
een zilveren stoel die ik aanbid
de gouden schijn van het maanlicht
geeft blij gevoel, een fraai gezicht
de hemel verf ik altijd blauw
de zon is geel en zingt:" ik hou van jou"
het gras dat kleur ik in 't fel…
Herfst
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
530 al even in de lucht
Een frisse bries bij het openen van de tuindeur
Het gele blad op de vlucht
Eerst 1 en dan
Als een gele zee golvend in de lucht
Hoe mooi die geheimzinnige mist
In het ochtendgloren op de fiets
Het vocht hangt aan mijn wimpers
En ik geniet
Hunkerend naar een avond kaarslicht
Geen jonge herten dartelend in het gras…
Buitenwerfs
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 Geschoren schapen warmen zich in de zon
schaduw onder de schuine bomen
een badkuip gekanteld tot trog
de dijksloot een lint roodalg
afgebladderde borden op de grens
water en land
het kabbelen knabbelt aan het talud
langs het kruinpad kraagt gras
ik wandel langs het wijde water
hier gieren geen banden
soms op zuidwester dagen
de…
Het fantastische onderwaterleven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
527 Wuivende planten, koraal en kleurrijk gras.
In de verte, schimmen, rovers op de loer.
Nergens nog veilig, onwelwillend vissenvoer.
Toverachtige kleuren, camouflage bepaald.
Invasie, krachtige beelden en bijna verdwaald.
Genieten, rondkijken, ontspanning in het water.
Evenwicht zoeken of problemen wat later.…
Middaghitte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
473 Lopend voel je:
het gras is moe,
onbarmhartig bestraald.
Fietsend
schroeit de wind je gezicht dicht,
kun je alleen nog 'amechtig' zeggen.
Autorijdend
ontmoet je geen kip.
Iedereen zit breed aan het bier!
Werkend weet je:
onkruid dient altijd bestreden.
Superbezweet zijg je terneer...…
ZANDWEG ADEMT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
352 Hoge lorken, in rechte rijen, waken
tussen aanliggend weiland en dicht bos;
hun fijne naalden hangen als wijde tros
boven golvend gras, dat zich groot wil maken.
Twee kleuren groen trachten elkaar te raken.
Neer en opwaarts? Fris avondlicht komt los
uit zomerzon, is een stille sluipvos,
die hier vreedzame vesting laat smaken.…
onbegrip
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
508 nooit gedacht dat ruisen
aldoor het uitzicht verblindt
en zo ver en diep verscholen
aan het oppervlak kan huizen
en doorheen het lijf
warm bloed en koude verbindt
het is aldoor nog dolen
in een gesloten verblijf
ik zie het gras zeker wel opkomen
waar kleuren mijn ogen zoeken
doch niet alle tinten beleven mijn blik
zij lijken bedekt met…
DE SCHOONSTE KOEPEL
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 Glanzende Hemelse druppels dalen
zacht neer in het dichte gras, vervolgen gedwee
hun weg naar land en gaard bij boerenstee,
geven vruchtbaarheid in alle talen.
Bewondering en eerbied van Hierboven
verheffen al wat voor edel bestaan werkt,
alledaags of bijzonder leven sterkt.…
Jouw voeten pad
netgedicht
4.8 met 23 stemmen
424 lichtvoetig
dansten sterren
in het gras waar
jij de dauw
betreden had
donker rolde jij
duister langzaam
voor je uit
maar de sterren
bleven hun lichtend
pad stralen met
zicht op vooruit
jij kende de
stille geheimen
van de nacht en
hun natuurlijke
elementen die
zich altijd anders
zullen voordoen
dan verwacht
in overgave ging…
prul
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
507 het gras moet eender kort, de gelaten
uitgevlakt, gezang is van parkieten
het exclusieve recht. binnen
bonkt er dehydratie, de keel schort, de hand
trilt het tekort, de gedachte zin loopt vast
in de tot zin gedroomde gedachte.
etterende letters. ook de gal heeft haar timbre.…
Thuiskomst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 Op weg naar huis is er druk verkeer,
de mensen jakkeren als gestoord,
maar het gras, groener dan gedacht,
is net gemaaid en geurt zoals het hoort.
Thuis gaat alles sneller dan verwacht,
hij zit met zijn vrouw op de bank,
de kinderen zijn naar bed gebracht,
hij voelt zich leeg, maar alert.…
De knopjes van haar bloes
netgedicht
4.8 met 28 stemmen
702 Ik zoen mijn lieve schat in het malse gras,
tel vingerlicht de knopjes van haar bloes
opnieuw, iedere keer met een andere smoes,
vergis me telkens weer, te pas en te onpas
Slim open ik nu de vele knopjes,
langzaam genietend, één voor één,
ik neurie, beweeg in mijn nopjes.…
Ademen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
398 openluchtmuseum
en hun onnozele brutaliteiten
horen te prijzen
als fatsoenlijke interesse
Maar we kunnen ermee leven
De bezoekers lopen rond
in een parallelle werkelijkheid
en wij hebben echte buren
een wijde hemel, het wijde water
en het groene eiland
We kunnen hier ademen
zoals het hout ademt
in de seizoenen
zoals de wind ademt
in het gras…
Als het stroomt
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
464 ik proef je nooit genoeg
ik voel je nooit te lang
er is iets in je armen
waar ik altijd naar verlang
je draagt me zonder moeite
de zon zegt ons gedag
duizend sterren stralen
in je ogen en je lach
je vult mijn hart met kussen
we dansen in de nacht
het gras aait onze voeten
huid op huid zo zacht
je handen strelen teder
de droom, de…
Zomers
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
434 nog net
geen trillende
horizon maar
wel zomers
de verre mêlee
van hooikleuren
met wilde bloemen
en knisperend gras
in de verte
klept de abdijklok
zijn twaalf uurtje
wereld neemt rust
na een vroeg begin
waarvan het fris nog
in de donkergroene
schaduwen hangt
generaties
oude bomen
zien de mieren
naar buiten komen
met koningin…
Hun visitekaartjes
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
399 ik was net
even in de heksenpan
waar bewegen in
het op en neergaan
het enige motorische
hoogstandje blijkt te zijn
in de door alcohol
bedorven lucht waar zij
met spastische trekkingen
en steeds dezelfde
grimaslach hersenloos
de dag verdoen
op het eigen
maatgevoel in het
tot modder vertrapte
ooit groene gras
hebben zij al hun…
Warmte
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
551 Deze man is op zoek naar het licht
Liefst door de zon aangestuurd
En hopende op kleur in de natuur
Of al was het maar dat nieuw opkomend gras geurt
.…
herhaaldelijk
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
411 herhaaldelijk staat de man op
loopt naar de tuin en rookt
’s avonds ziet de man niks
van de planten
van bloemen
beestjes
toch legt hij zijn hoofd op ’t gras
op zijn knieën gezeten
de hond komt kijken
[’t zou ’n figuur kunnen zijn
in ’n schets van Van Straaten
of wellicht Kamagurka
zonder zonderlinge lange jas dan]
dan gaat…
Avondgloren
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
471 De beek, een traan van licht en tijd,
glijdt door het mos als een herinnering —
elk bloemhoofd buigt, een tedere schuchtheid,
naar ’t gras dat geuren ademt, diep en zwijgzaam.
O, zie de hemel — een geopend hart —
waarin de sterren traag ontwaken,
zoals een mens zijn droomen draagt:
verborgen, maar vol eeuwig luister.…
Als tijd en ruimte niet bestaan.
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
487 scheidt ons geraak
in jouw lege zielenblik
als tijd en ruimte niet bestaan
is elk nu een eeuwigheid
is jouw stem al in mijn borst
voordat woorden zijn bereid
dan zijn we niet meer opgeteld
maar open, samen, ongeteld
als vuur geen kou verdient
om te vlammen in jouw veld
als tijd noch ruimte bestaat
is liefde wat ons overslaat
geen gras…
Sacred Dance
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
429 We dansten vrede onder de wilg
In de pauze zaten we
en praatten we
keken naar die boom
twee jaar geleden
geknot totaal nog omdat takken
op ‘t gras belandden
en voor omwaaien bevreesd
Er waren stemmen geweest
hem te kappen
toch alleen geknot
wij dachten, haalt hij het weer?…
Bach op repeat
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
272 Bach op repeat
de gordijnen dicht zodat niemand mij ziet
al hoor ik de auto’s op de natte straat toch
nog immer word ik meegezogen in de tijd
van verdwijnen in mist der verloren strijd
als de verdorven nimf die ik niet wilde zijn
pijn klimt langs zijn onnavolgbare ladders
met vrije vallen en ongelimiteerde adders
onder het bloemrijke gras…
Master in het maaien
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
394 Want zij zijn de letters, recht en strak,
Maar ik ben het gras dat zacht beweegt,
Onzichtbaar onder hun scherpe woorden.
Ik buig mee met de wind, voel de aarde,
En groei stil, ver weg van hun regels —
Een stem zonder letters, maar vol met leven.…
waar tijd niet raakt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
370 altijd een kind zijn
niet omdat ik niets geleerd heb
maar omdat verwondering mij niet verliet
ik draag haar als een jas die nooit verslijt
in de wind
danst zacht de droom
geen grote sprongen
eerder wiegen
zoals gras dat weet
wanneer het buigt
en wanneer het blijft staan
ik loop door dagen
die ouder worden dan ik
hun randen rafelen…
bodems in zinnen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
393 laat ons het vochtig gras verruilen
de tintelingen van het snelle lopen
smuilend inkuilen
in versgespoten sneeuwtoppen
het zweet en de tranen bevriezen
op ijzige banen der milliseconden
de sporters voor ronde plakken
in nog strakkere pakken proppen
maar laat ons nooit verkiezen te stoppen
met zotte bedottende bodems in zinnen
als archeologische…
Verontrustende machteloosheid
netgedicht
4.6 met 47 stemmen
1.743 Het meanderen van waanbeelden
liederen van verloren tranen
het eerste zachte maanlicht
in de beschaving van verlangen
naar de eenvoud van de dood
de droevige stilte van de stilte
je brengt het dichtbij
jouw bruine verdorde gras
deprimerende schaamte
door jou ben ik mijn kompas kwijt.…