5374 resultaten.
Het oogt markant
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
677 je hebt je glazen huis
gehoekt met de
kantelen uit verleden
de oude rode stenen
zijn opnieuw gevoegd met
specie uit de generaties genen
het fundament
verzonken in het veen
aangepast aan heden
het oogt markant
de glazen wand is
transparant naar buiten
de inkijk biedt
slechts schaduwen van
huiselijk intiem bewegen
na eeuwen van…
Torent tot de dagenraad
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
542 de maan is ronder
voller dan een maand
met jou geleden
ik zie je groeien
in het geel de schaduw
van de kraters uitgediept
je schijnt me
maandenlang vertrouwen toe
kent mijn ondergaan
ik zag je opkomst in het
kwijnen van de nacht na
het bleken van de sterren
je torent tot de dagenraad
het licht verhaalt hoe flets
de zon je dan…
Heilige man
hartenkreet
2.3 met 53 stemmen
2.699 Drie schaduwen sluipen in die nacht
door het vredige gehucht
beladen met chocola en speculaas.
De schimmel, Piet en Sint-Niklaas.
Zij asemen kleine wolkjes
in de kille najaarslucht.
En balanceren op de daken
als de maan schijnt door de bomen.…
lachen tegen de wolken
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
450 In de schaduw van een grote boom
de ergste hitte wat ontvlucht
leg ik mij neer en tuur wat loom
naar de bijna oneindig lege lucht,
waar net een wolkje de zon passeert
meegedreven op een zachte wind.…
Lachen tegen de wolken
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
532 In de schaduw van een grote boom
de ergste hitte wat ontvlucht
leg ik mij neer en tuur wat loom
naar de bijna oneindig lege lucht,
waar net een wolkje de zon passeert
meegedreven op een zachte wind
ik kijk hem na geamuseerd
het is net een spelend kind,
onwillekeurig lach ik terug
en zwaaide zelfs heel even
maar mijn geesteskind was veel te…
Dwalen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
819 Weer gedachten volgen en puzzelen met de werkelijkheid
van niet dezelfde dromen en wachten op schaduwen van ijs
die vergaan in een eenzame wanhoop.…
Tot jij versteende
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
592 lang deelden we
de bergen samen
kiezelden op
helling en vallei
onderscheid
kenden we nauwelijks
wij kwamen van
dezelfde rotspartij
tot jij versteende
in gedachte roem
stilstond als huis
en mij tot gruis benoemde
nog zeil ik
keer op keer
kaats tegen de spiegel
van het laaggelegen meer
waarin de schaduw
van jouw donker en
hooghartig…
Mocht ik ooit
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
516 mocht ik ooit voorgoed verdwijnen
zoals het licht overgaat in de nacht
wanneer ik niet meer lente zal schrijven
de vorstenwinter mij verwacht
lieve lief beloof me niet te treuren
als mijn klanken eens zullen doven
zoek en vind mij rond de kleuren
in de stille bloemenhoven
daar, waar zon en schaduw
elkaar tegen komen
sta op en ga…
Gewoon gras
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
426 Een waas van dauw
met schaduw kou
bedekt het groene gras
de zon kan hier
niet omheen draaien
de aarde wil hier
niet stil blijven staan
met dit groen kan
het alle kanten opgaan
als de lucht is vervuld
met engelen geduld
kruipt de zon je voelt
aan alles dat zij
terrein heeft veroverd
dan wordt de natte
grasmat betoverd
in een veld…
Mijn onschuldig kind
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 Ik tuur in de verte
En hoor de wentelwieken
De adelaar waarschuwt met zijn schaduw
Voor een apocalyptische eclips
Onvoorbereid op jouw naaktheid
Zien mijn ogen mijn pupil
Een groot zwart gat vreet aan het licht
Dat zwicht voor vergetelheid
Het vuurwerk spat de zon aan sterren
En rotsen brokkelen tot zandsculpturen
Bekend, beschermd en onbereikbaar…
Op witte lakens
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
593 toen jij mij in de schemering zag
ontdekte je dan wie ik was
plooide je gezicht een lach
terwijl je mijn diepe dromen las
of nam je meer de schaduw waar,
daar nodigt de maan vaak toe uit,
stokte je tong als naakt gebaar
en hoorde je enkel mijn ademgeluid
verhaalde de nacht niet van overgave
kwetsbaar over lakens uitgespreid
terwijl mijn…
droom me
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
835 droom me, laat mij schuilen
in stilte
onder je weidse vleugels
laat ruimte mij oplossen
wanneer ik val
zonder horizon, vrij van gedaante
om op zilveren oevers te ademen
een nest bouwen
zal ik
met tedere wolkjes en gouden zonlicht
voor jou
adem van mijn adem
roep mij niet meer
als schaduw van onvergankelijkheid
maar
draag me…
Wie met de zon danst
netgedicht
4.9 met 43 stemmen
1.053 Wie met de zon danst
als een kind
in zomers die
als bladeren verwaaien
kan verdwalen
op de wind
tot aan het graf van
een winterse dood
zal ik de mantel van
herfstvlinders dragen
met vleugel-ogen
zonder vragen
mijn schaduw
vooruitwerpen
in de tijd
waar ik het licht
kan vangen dat
paden plaveid
om rozen te kweken
want geuren worden…
Wandelende transformatie
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
776 De mist trekt zich samen
voor het licht van de zon
die stilaan alle pogingen staakt
om nog wat warmte te geven
de dag lijkt haar ogen te sluiten
voor een komende winternacht
Het donkert zo vroeg
schimmige schaduwen
langs grauwe rietoevers
blijken van dichtbij
wilgen zonder takken
gekortwiekte koppen
stompend in de wind
Langzaam transformeer…
Een zachte mist
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
517 Op een plein blijven stilstaan
als een standbeeld
met een vaag verleden
toekomst nog onbekend
maar in elk geval stabiel
Mist kent geen schaduw
alleen gedempt licht
met tot zachtheid
vervormde geluiden
en daglicht dat vervaagt
tot essentiële contouren
Gedachten worden half doorzichtig
je zou er in kunnen verdwalen
misschien zelfs…
De overkant
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
632 Het is de schaduw van helder licht.
Zwart,
heeft een lief gezicht.
De scherpe zon heeft geen minuut gezwegen.
Ik verlang,
naar de koelte van de regen.
Het is de overkant van de rivier.
Jij bent daar,
ik hier.…
Maagdelijk in verwachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 de verf is verdroogd
penselen hard geworden
in een liefdeloze tijd
het palet vol stof
de felle kleuren
somberen een zielloos dof
het linnen
is nog onberoerd
maagdelijk in verwachten
dan schetst het licht
weer voor het eerst
kruipt schaduw uit de nachten
een compositie
van zwart wit
waarin al kleuren groeien
de winterslaap…
Voor de overlevenden
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.092 die met onredelijk gemak
levens wegblaast uit de bloei
als omgeknakte bomen
waar splinterrafels pijnlijk
snijden in de natte huid
van de overlevenden
die verweesd treuren
op een onbekende plaats
schijnt windstil de zon
elders, ver uit deze buurt
wijl het hier blijft stormen
ooit zal zij weer opkomen
om leegte te verwarmen
schaduwen…
recessieleed in 14 regels
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
906 natuurlijk blijft niets bij het oude
dat is de waarheid van een leek
maar confrontatie met het koude
maakt grote mensen zwak en week
'ik leg mijn botten in het maanlicht op de bleek'
waar stralen mij zullen verlichten
uit piëteit voor hen die zwichten
voor duisternis van deze streek
straks in de schaduw van de maan
zijn wij de laatste verontrusten…
PLATANENTAAL
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 De boom van de kust
der Middellandse zee
verspreidt door Drachtens winkelbuurt
met zijn opwekkende bladerglans
bruisende lust tot zoekend
kiezen besluiten en kopen
geeft verkwikkende schaduw
aan hen die zich verpozen
genietend van drank en goede spijs
brengt uit Zuid-Europa
gezonde levensdrift
én
lome gemoedelijkheid
naar 't geweldige…
UIT EN VOORBIJ
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.032 Een opgetogen gebaar;
een wind harteloos stil
Ik ben nu met jou klaar
en doe weer wat ik wil
Een onwezenlijk koel;
een toorn in mijn hart
Weg is ‘t liefdesgevoel
pijn week uit mijn hart
Een nacht vol kommer
ligt nu niet meer klaar
Ik vind je nòg stommer
na al welhaast een jaar
Een herinnering week
als schaduw voor licht
Toen die…
Moonwalk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Langzaam sluit de dag z’n ogen
bij ontwaken van de nacht
verstommen stil geluiden
schaduwen schuiven langs muren
in schaars licht van lantarens
of over tegels van trottoirs
nu ontwaakt de nacht in stilte
langzaam trekt zij een gordijn
blind gaat zij haar eigen wegen
bijgelicht door schijnsel der maan
tasten schuivend enkele voeten
en ik…
levensmoed
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
635 Hij legt een diepe schaduw, van grijs, naar lila, tot diep-blauw naar
inktzwart.…
benen en vinnen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
599 vertraag ik mijn verhaal
het breekpunt zichtbaar
wanneer lijnen aan kracht winnen, golven worden
die ik schep tot schuimend lichaam
er waait een gedicht uit
grillig gevormd
ook door het zilte aangetast
mijn handen halen zich open aan de horizon
versieren illusies
met
schelpgeruis
opnieuw
in deze volgorde van emotie
schaduwen…
Ontmoeting - 2
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.259 Je bent meer dan mijn eigen schaduw.
Je blijft, ook als ik niet beweeg,
als maanlicht verspringen
van de ene droom in de andere
in het theater van het verleden.
Daar trek jij aan de touwtjes,
spartel ik als een marionet
als je tot slot de tekst opzegt:
"Dit is gebeurd.…
bevrijding
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
489 Daar ligt mijn oorsprong,
onder wortels verscholen,
in de beek, in het gras
ja, ook in het licht
dat sprankelt over het water
mij in haar schaduw laat dolen.
Hier ben ik in het lijf dat mij bindt
schijnzekerheden in een rationeel bestaan
tot de roep van een meeuw lonkt,
ik haar ademloos volg en
vrij van zwaartekracht zal gaan.…
twee vuilniszakken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 Daar staan ze
doodstil in de regen
twee onbeweeglijke schaduwen
onder de lantaarnpaal,
je zou ze zomaar binnenhalen
die opa en oma
wachtend op de bus.…
Droomtijdig
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
477 Het begon met een wandeling
het lopen over een bladertapijt
daarna de bomen en het woud
hoe sporen kenbaar werden
Een rots in de schaduw
in zich de warmte van de zon
op de zuidelijke helling
het ruisen van een waterval
Het hart pompte het bloed
water stroomde omlaag
steen trilde van atomen
ronddraaiend om een kern
Ik heb…
Ankerplaats
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
448 tot buitengaats reikt mijn verlaten,
valt in stukken mijn kracht uiteen
veroordeeld, tot wijken naar verleden
naar fossielen uit het Laat-Mioceen
aldus, een schaduw waar ik aanlig
waarin ik evenbeeldig verschuil
tevens dorst naar ademwater
in smetvrees aan de klif boven vuil
hangende het verloop in diepte
noch tanende gewaden van heden…
Alleen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
986 In stilte van het alleen zijn
probeer ik te verwoorden
wat geschiedenis ons vertelt
en ik bevrijd mezelf
in zelfgekozen schemeringen
kleine kunstzinnige details
op de tekening van de avond
liefde geniet de rol van eenzaamheid
schepen bevaren een papieren zee
wanneer ik aan je denk
voel ik mijn ondubbelzinnige hart
ik mis de schaduw…