3333 resultaten.
Lachen is gezond
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 Lachen bevordert dus goede gezondheid
Daarom : Laat ze maar lachen
Goed is het al om te glimlachen
Het geeft een goed gevoel en vrolijkheid.…
Een mooie dood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
733 Op een zwoele zomeravond, waar in mijn leven
- al heb ik hopelijk nog even -
er niet veel meer van zullen komen
sta ik na een lange zwemtocht weg te dromen
Aan de vloedlijn wacht een schimmige figuur
Hij laat geen afdrukken na in het zand en oogt obscuur
Kan ik je even spreken, vraagt hij met een glimlach
Ja waarom niet zeg ik, ook voor…
Een kaars in de nacht
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
825 En wonder de nacht verglijdt in het morgenlicht
sinds lang ontwaakt zij met een glimlach op haar gezicht
het stompje kaars flakkerend, zo goed als opgebrand
en op haar oude wonden ligt een nieuw verband!…
Geef mij een rede...
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
775 Geef mij een glimlach, ik weet dat het er is,
geef mij een regenboog, ik weet dat het bestaat,
geef mij liefde, ik weet dat het kan heersen...
en ik zal niet loslaten zolang er liefde heerst,
ik zal vasthouden zolang er leven is,
geef mij de rede van ons bestaan...
(ode aan alle slachtoffers van zinloos geweld..)…
Er is een vrede
gedicht
3.2 met 9 stemmen
3.916 Er is een vrede die uit leed geboren
In 't oog van vreugde als traan van teerheid beeft,
Of als een zachte glimlach glanzend zweeft
Over 't gelaat dat vreugden heeft verloren.…
Haar ogen.
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.004 het zijn haar ogen die me opeens troffen
niet haar borsten, haar benen of haar steile blondeharen
noch het minirokje of haar fraaie ronde billen
't was haar blik die me subiet mijn bril deed afstoffen
andermaal keek ik haar aan, nu door propere brillenglazen
blik gericht op dat glimlachende schepsel tegenover mij
de verleidelijke mond die ze opeens…
Madrigaal
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
550 Tipte stipt bij altijd dezelfde bossages
Onveranderlijk een man zijn linkerhand
Tegen het vizier van zijn rijhoed
Bladval spatte op onder de hoefslag
En dan waren ze elkaar gepasseerd
Magistraal dravend in een madrigaal
Als geesten uit een voorbije eeuw
Met verwachtingsvolle opwinding
Anticipeerde ze de wekelijkse ontmoeting
Glimlachend…
ideaalbeeld
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
586 mijn moeders grootste vriend
was niet alleen een steun en toeverlaat
haar dagelijkse schietgebed betrof
het resultaat van nachtenlange zorgen
waardoor hij niet alleen verloren dingen vinden liet
maar ook verdriet een plek moest geven
haar leven klopte veel en lang
met felle slagen tegen elke toegekeerde wang
keihard verdreef haar glimlach…
De vreugde van de morgen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
564 De zotte morgen is op gang getrokken
Mensen spurten naar de laatste wagon
In de hoop een zitje te bemachtigen
Op hetzelfde moment sterft een kind van de honger
De tijd gaat onverbiddelijk door
In het verre land sneuvelt een soldaat
Zijn laatste glimlach
Hij hoefde nooit meer te doden
De vreugde van de oorlog
De vreugde van een rebel
Het…
Toevalligheden in april
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
428 Ik ken u van de Oosterse filosofie
woon in dezelfde straat als het café
De Stamboom en ik hoop u vaker
hier te zien, want ik heb mij
met uw woorden geamuseerd
glimlach rimpels dieper geworden
rondom de ogen en de mond
Zij beroeren eerst mijn vel, daarna
mijn diepere gevoelens onder
de opper- en lederhuid en zij
vleien…
Kochaniaanse liefde
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
533 en zonder dwang
Samensmeltend met de mijne
Wat jouw beeld en aangezicht
Voorgoed in mij beklijven laat
Zijn je lippen niet, mijn lief
Als het intiemst van mijn geheimen
Evenmin is het je hand,
De mijne voelend in een streling
Teder strijkend langs mijn wang
Die het lont van liefdesvuur
In mijn hart en ziel ontbrandt
Ook je glimlach…
Stille uitbarsting
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
483 In mijn handen haar glimlach gevangen
schitteren waterige ogen hemels
zonder maar één woord gezegd.…
Zeeuwse inkijk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
433 Dat is even wat anders dan die reclame
voor goedkope boter en ik zie een regen
van diamanten in haar huid van meel en
eekhoorntjesbrood verdwijnen, glimlachen
als lieveheersbeestjes op het zachte mos
van haar Domburgse duinen, die mij heel
vriendelijk uitnodigen om te gaan zonnen
als een kaboutertje op haar naaktstrand,
terwijl de liefdesengel…
Ode aan de vergrijzing
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
635 door
Nog zo stralend levenslustig
Nou, daar teken ik wel voor
Voor haar rimpels en haar nukken
Voor haar wijsheid en haar lach
Ja, als mij dat eens gaat lukken
Als ik dat ooit eens vermag
Even kijk ik in de spiegel
Ben ik dat, die oude vrouw
Maar haar ogen zie ik stralen
Levenslust door alle kou
Beetje wijsheid, kleine glimlach…
Tussen ons
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
655 flamingo’s
hoe we zwieren en drinken in de nacht
luttele centimeters van de werkelijkheid
het ontwaken lijkt langer te duren dan gewoonlijk
misschien dat deze ochtend extra aandacht verdient
maar jij denkt nog aan de nacht, steeds aan de nacht
in wat voor handen is aan maneschijn en sterrenpracht
in dromen nooit verloren, door een glimlach…
Opnieuw te baren?
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
466 warme wind
gevuld als bollend zeil,
contouren bezeilen zon,
en maan, lijkt er niets mooiers
te bestaan, tussen huid en
hemel, in de wisselwerking,
de eclips van het bestaan
ontstaat vuurwerk uit een
omhelzing, een beloning uit de
armen van een windekind onder
een transparante deken van naakte
wolken voert tot een lichte
glimlach…
Vrouwe der seizoenen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
500 seizoen of het ook was
Met bloemen of verval
Zij zong altijd haar eigen lied
Op bergen en door dal
De jaargetijden vol van kleur
Zij vlogen met haar mee
Van haar geboorte tot haar dood
Tot as en sterrenzee
Sindsdien verschijnt zij elke dag
Wanneer zon ondergaat
En maneschijn bescherming biedt
Op paden 's avonds laat
Dus glimlach…
Samen rijgen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
502 vroeger kon ze dit met gemak, kwasten bestrijken
donkere wolken die samenpakken met een vleugje grijs
om zich af te zetten tegen het woeste blauw, met schuimende
koppen die opkwamen zetten vanuit het niets
tot een jakobsladder doorbreekt haar zachtjes
door haar haren streelt, hervindt zij de rust
om de draad door het oog te duwen
een glimlach…
EEN KAARS IN DE NACHT
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
1.124 En wonder de nacht verglijdt in het morgenlicht
sinds lang ontwaakt zij met een glimlach op haar gezicht
het stompje kaars flakkerend, zo goed als opgebrand
en op haar oude wonden ligt een nieuw verband.…
Vaert wel ende levet scone.
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
2.229 Droog die tranen, laat mij gaan in vreugde en blijdschap, zwaai mij uit met een glimlach
en hef dan nu samen het glas op de liefde en de vriendschap.
Bedankt allen dat ik een deel mocht zijn in uw leven.…
Herinnering aan mam
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
574 Ik vind jou in mij
Daar waar jouw glimlach ook krult in mijn mondhoek
En mijn handen zich krommen gelijk de jouwe
Daar waar onze lichamen zich bewogen in eenzelfde dans
En onze harten samen klopten van vreugde om de herfsttinten in het bos.
Daar ben jij dichter bij mij
Dan bij mij vandaan.…
lichtpuntjes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
674 hebben
alleen een menselijke blik
een stad die zingt na storm en strijd
vervangt de dodelijke stilte
met hartverwarmend vreugdevuur
een soldaat het strijden moe
die de wapens neer- en weglegt
als eerste stap van hoop
een jochie dat met een paar planten
een plein of straat vergroent
om de wereld weer adem te geven
een onverwachte glimlach…
JE MOET WEL GOED ETEN, in de serie Humor en Dood
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
733 haar
en goed eten doet goed leven, niet waar
toen een dierbare van haar ging sterven
het was ver over 5 voor 12, qua leven
ging 1 minuut voor 12 de bel, zoals afgesproken
de euthanasie-arts kwam binnen, de finale begon
het afscheid, de laatste woorden, haar laatste woorden
"Je moet wel goed eten" het floepte er zomaar uit
met een glimlach…
Omdat ik bij jou altijd mezelf mag zijn
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
519 Bij jou ontspan ik
een zachte ademhaling
ik ben helemaal
Bij jou hoef ik geen
glimlach te dragen die wringt, geen
stem op te zetten die boven mezelf uitstijgt. Je
bijzijn legt geen druk op mij, maar nodigt me uit te zijn wie ik ben.
Je hoort de diepe stilte
achter mijn woorden en vult die niet
op met haastige geruststelling.…
als dokter der filosofen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
430 ik zou de gedichten lezen
en al vrezend zeeg jij neer
bezeerde jouw tere knieën
bijna weer voor de tigste…
mijn glimlach glom zelfs
als pleister op de wonden
jouw zonden verdwenen
in het stralen van mijn…
jij mag mij zeker beroeren
met ruwe handen, je grove
mond mijn naevus kussen
sussend in mijn oren…
je hebt mijn hart zover
opgestookt…
het harnas
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
308 sinds het harnas van zijn hart is afgegleden
blijken er geen grenzen te bestaan
aan hun liefde
en de dromen die zij delen
haar glimlach is de zaligheid zelve
waardoor hij alle twijfel kan laten gaan
hij durft zijn ogen nu op het droge van een toekomst samen neer te leggen
zonder angst voor de onvermijdelijkheid van hoge golven
zolang zij…
Rood
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
392 Jullie zijn geweldig,
zei ik met een glimlach
die nergens hoorde.
Een kleine buiging
naar een wereld
die mij liever oversloeg.
Het universum wilde
dat ik opviel,
een herinnering dat verschil pijn doet.
Mijn huid verbrandt sneller
dan ik kan schuilen;
de zon bepaalt zelf
hoeveel plaats ik mag nemen.…
Verjaren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
351 Ik glimlach voor de vorm,
zoals men doet bij beleefd geluk.
Ik denk aan de jaren
die ik heb uitgehold,
als flessen zonder bodem,
gevuld met stemmen
die nooit zwegen.
Er is geen taart,
geen rumoer van stemmen,
alleen de tijd die tikt voorbij,
alsof ze me telt
in plaats van me viert.…
Maart in mijn kop
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
255 Je handen binden me willoos, je glimlach een mes dat zacht draait.
Ellendig onder de zon, ellendig in de nacht –
toch smacht ik, brand ik, val ik weer voor je valse warmte.
Maart in mijn kop, buiig en gierend,
maar na jouw storm komt niks goeds, alleen meer kapot.…
Leven met autisme
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
299 handgeklap en boegeroep door leken
de hele innerlijke wereld is in gevaar
door dit kleine biotoop met eigen gaarkeuken
ben je even uit balans totdat jij jezelf weer terugvindt
je laat een waarheid voor wat het is, zo zal het blijven
jij bezint je op de zinnenspinsels van nieuw lentelandschap
wat zich voorstelt met prille liefde en een groene glimlach…