3020 resultaten.
nederig van hart, moedig in liefde - eerbetoon aan Paus Franciscus
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
458 op tot zorg voor aarde, mens en leven
je pleitte voor bruggen bij hen die muren bouwden
toonde zo aan iedereen de weg van vrede
in tijden van ziekte, bleef je standvastig en trouw
je glimlach bleef, tot op het allerlaatst moment
op Paaszondag nog gaf je een laatste zegen
als teken van hoop, van liefde, van leven
nu rust je in vrede, je taak…
‘overwoeker mij!’
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
570 wat mijn takken niet ratelen doet (of deed)
-sorry enzo- (me.. )
of ik herinner ‘t me niet
‘natuurlijk,
ik heb overal wel iets op aan te merken’
(minus) [‘de vlerken’ bijvoorbeeld]
ik heb overal kak* aan
maar ik ben ook veel te lief (geweest)
echt waar
dat is me al zo vaak verweten
ik ben ook veel te veel
vergeten
zogezegd
buien kwamen…
Waar de wind mijn ziel ontmoet
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
267 Waar de wind mij raakt
fluistert mijn ziel zachtjes mee
stilte wordt muziek
De wind strijkt teder
door de morgen, glijdt langs takken
en over uitgestrekte velden, weeft kleuren en lichte
strelingen in mijn aandacht, en laat kalmte neerdalen in mijn gedachten.…
De adem van de herfst
netgedicht
1.7 met 12 stemmen
304 Wind beweegt tussen kale
takken, zijn aanraking is koel en tegelijk
vertrouwd. Ik voel de ruimte rondom mij trillen, een
zachte echo van mijn eigen gevoelig hart die in kalmte met alles resoneert.
Het licht breekt door wolken
in vlekken, schaduwen spelen op het natte
mos.…
Wanneer herfst ademt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
495 Blaadjes dwarrelen
zacht op vochtige paden
herfst ademt in mij
Als ochtend zich opent
in dof amberlicht, zie ik hoe takken
zich uitstrekken als stille wachters, hun bladeren
trillen in de adem van een dag die zachtjes kantelt naar verval.…
De melancholie van vergankelijkheid
netgedicht
2.2 met 43 stemmen
524 Herfstblad dwarrelt neer
fluistert zacht over de tijd
stilte omarmt land
Avond daalt neer over de
laatste glans van het bos, wind schuift
langs verweerde takken, en elk dwarrelend blad
fluistert over het zacht verglijden dat november met zich meebrengt.…
Winterse stilte
netgedicht
1.6 met 13 stemmen
533 Zonnestralen breken voorzichtig
door de wolken, hun licht streelt bevroren
takken en glinstert op het ijs. Mijn gedachten worden
meegevoerd door de stilte, elke ademhaling een gesprek met de winter.
Sneeuwvlokken dwarrelen traag
en onverwacht, hun bewegingen zacht,
zonder haast.…
VAN DOODS NAAR HEEL ERG LEVEN!
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
283 "
's ochtend liet ze de zon in haar gezicht schijnen
volgde de takken van d'oude plataan voor 't raam
zo bestendigde en verstevigde ze haar dag en doel
Van doods naar heel erg leven!…
De monitor
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
441 Hij ligt als een afgebroken tak.
Geen woede. Geen drank. Richtingloos.
Alleen het sissen van de beademing
die lucht in zijn borst trekt.
Ik sta aan het voeteinde
kijkend naar zijn bleke, stugge voeten.
Zoekend naar de man die pijn deed,
maar vindt slechts dit lichaam.
Een mechanisme van vlees
dat weigert op te geven.…
Boom
netgedicht
2.5 met 70 stemmen
554 En elke ochtend weer, nog
voor dauw verdwijnt en het gras opdroogt
voel ik hoe heimwee zich uitstrekt door mijn dagen als
naakte takken die blijven zoeken naar licht dat ooit vanzelfsprekend was.…
TUINMAN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
147 Bezinksel, bladerdeeg, röntgen van takken.
Een nieuwe winter, een verse splinter.
JORIS DENOO…
Wanneer het bos mij heelt
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
182 Groene stilte heelt
bomen ademen diep in
onrust waait voorbij
In het zachte ruisen
van tere bladeren opent zich iets
tussen gedempt licht en verstilling, alsof een oude
spanning oplost in takken die zonder haast hun eigen adem volgen.…
Waar de natuur ademt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
16 Adem van de wind
takken fluisteren zachtjes
rust in het groenveld
Laat mij oplossen in
de adem van de aarde, waar seizoenen
mijn gevoelig hart vertragen, waar de wind niet slechts
fluistert maar omhelst, verhalen zingend die enkel een ziel verstaat.
Ik adem in met het
gouden ochtendlicht, uit in de geur
van vochtige aarde.…
DE MANESCHIJN IN 'T BOS
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.579 't Is geen dwarlende avondwind,
Die door de blaadren streeft,
Waardoor, met teder licht bespat,
En tak en lover beeft;
Gewis! 't zijn wreemlende Elvenscharen,
Die door het dicht geboomte waren.…
Blijven bij Jou
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
2.215 dat het lichaam zal stikken
ik zit er al zolang tegen aan te hikken
schrijven aan jou is soms speels gemak
ik voel mij haast zondig
een scherm overbodig
de koe die de haas negeert
omdat ik zo meta kan beschouwen en ongegeneerd
opga in het vertrouwen dat jij me waardeert
die tweestrijd is nodig
niet kort en niet bondig
van de hak op tak…
Pluisje
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
868 het langs mijn oren komt dansen
op en neer speels strelend langs mijn wangen
het kietelt en het tolt het heeft een duidelijk verlangen
ga weg jij kleine deugniet dat is toch geen fatsoen
jij moet nu heel ander werk gaan doen
jou nestelen in moeder aarde
daar ben je van veel meer waarde
jij moet groeien tot een grote mooi boom
je takken…
Droefnis
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
902 Traag als de zomerwind doet deinen
De ijle takken van de broze wilg,
Glijdt voorbij de tijd
Van wachten aan de
Deuren van geluk.
Dichter! Dichter,
Wil bezingen de zoetheid
Van haar tere blik.
Jonger in je geest dan
Menig rimpel in je hand
Juicht de liefde die
Je zal schenken aan de
Vreugde van haar lach.…
Herinnering aan een schildersdorp
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
4.625 In het park sliepen eenden op een poot,
onder wilgen met buigende, trieste takken,
de toppen rustten in het slijk.
We trokken naar de beuk
zich vertakkend naar het licht, in de grond.
Machtige wortels,
Mieren marcheren over de schors.…
Geef mij
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.588 Geef mij werk en ik zal werken
Geef mij een zaag en ik zal zagen
Zonder al te veel te vragen
Geef mij een bijl en ik zal hakken
Alle verdorde en dooie takken
Geef mij een hamer en ik zal slaan
LAAT mij gewoon aan het werk gaan
Geef mij een huis en ik zal er in wonen
Geef mij een vrouw en ik zal met haar vrijen
Strelend over haar zachte dijen…
Een muur van glas
hartenkreet
4.2 met 24 stemmen
3.033 't Volk krijgt zijn plaats
zijn dringende taak
op het hem bekende veld.
Wij staan om hem heen
met hem trekken we mee.
Soms is een vinnig woord
een oude zin
genoeg voor een stille lach.
Maar woede onrust en pijn
zijn ruim zijn deel
ontredderen ons evenzeer.…
Liefde
hartenkreet
3.3 met 18 stemmen
1.849 De
liefde
daalt af
naar het diepste
punt van je ziel en zaait
daar haar zaad die er voor
zorgt dat je opstijgt naar de top
en streelt je mooiste takken en voedt
zelfs het kleinste blaadje in je hart zodat
jij het gevoel krijgt dat de hele wereld om je geeft.…
Kauwtjes in Groningen
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
829 paartjes blauwzwarte kauwen,
bijeengegroept, verbonden door
een verbijsterend eeuwige trouw,
ondanks kille en kale takken,
biedt hun glanzendzwart silhouet,
een rustig en vertrouwd beeld,
vol stille troost aan deze stad
met hun eigen, puntig heldere tonen,
vertellen ze elk oud verhaal,
glimmend in glanzend zwarte veren,
vanaf een nest…
DE DICHTER
poëzie
3.5 met 8 stemmen
2.412 Geen nijvre zorge meer die zweeg, of zwoegde, of lachte;
geen kommer die mijn dage' in hope of deemoed deelt:
het duister-wijs gelaat der tijde' is stom, dat heelt
na lange dage-taak de waak der lange nachten.…
Bushalte Bagdad
gedicht
4.2 met 257 stemmen
21.337 Ze kwetteren en landen
met z’n zessen op een tak.
Het is half negen, in Irak
vertrekt een stadsbus
voor zijn dagelijkse rit.
Gewone mensen onderweg,
een bus vervuld van eigen
doodse stilte.
De stilte van de misdaad
in de nacht, of van een
wisse dood die op z’n kansen wacht.
Achterin Asraf en hij kijkt
naar buiten.…
De Vogels
poëzie
2.6 met 14 stemmen
3.043 Vogels zitten dikwijls op hun uiterste gemak
Met hun ene been op een hoge, dunne tak;
't Geen onder vette koeien en dieren van die aard
De grootste verwondering en afgunst baart.
Op zwart zaad
Is een vogel ontzaggelijk kwaad,
En hij zou een vinkenbaan,
Als hij naar zijn gemoed te werk ging, wel aan duigen willen slaan.…
Mijn handen
poëzie
3.9 met 32 stemmen
7.220 Ik zie op mijn oude handen -
hun taak is bijna gedaan -
Brachten ze eer of schande?
Brachten ze zegen aan?
O mijn handen! Mijn handen!
Nu moeten ze spoedig vergaan.
Ze hebben al rimpels en vouwen,
vlekken bruin, die geen water wist.
Ach! Al te groot vertrouwen!
Wat hebben ze vaak zich vergist -
Mijn handen! Mijn handen!…
De schoonheid
poëzie
3.1 met 23 stemmen
5.443 Uit de schaduw van mijn stille leven,
Over de onrust van mijn blinde zorgen,
Heb ik mij naar de eindeloze verte
Met een glimlach weder heengebukt, -
En tevreden bij haar heldre gaven,
Heb ik met mijn beide dankbre handen
Weer een groene tak vol zoete vruchten
Van de boom des levens afgeplukt.…
Observatie
netgedicht
4.2 met 45 stemmen
1.641 Zwarte takken ragen tegen
witte regenwolken
waaruit op koude dagen
hun witte schraapsel valt.
Die wereld aldus bestoven
te midden van de stilte
ligt daar in rust verzonken
en houdt haar winterslaap.…
Winterhout
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.378 Hoog over de lege tuinen
staat het, zuiver afgerond,
met zijn vederige kruinen
op tegen de avondstond,
met zijn neergebogen takken,
met zijn twijgen, teer en sterk
en volledig, op de zwakke
weerglans in 't namiddagzwerk.…
winterhaiku
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
620 roerloos op een tak
wachten kraaien in de tuin
toch niet op mij?
in zijn element:
de hond wrijft zijn gouden vacht
door de verse sneeuw
die spreeuw...…