Alle inzendingen

Heel hoog in de bomen zat een vink te dromen van een reis naar zee. Daar vloog een meeuw. Met luid geschreeuw lokte hij 't vinkje mee. Nog even later: niets dan water! Vink landde op een duin. Maar vond het strand net te veel zand en vloog terug naar zijn kruin.…

De dag sterft langzaam weg in het kille, klamme riet, een schemering die de horizon genadeloos omsluit. Ik sta hier aan de rand, een schilder zonder doek, die slechts de broze leegte van dit sombere water zoekt. Daar glijdt hij door de damp, ongenaakbaar en alleen: de witte herfstvogel, een eiland van marmer in de vloot. Zijn veren dragen het…

Wat is ons leven broos als blaadjes van de beukenbomen die dwarrelen in de wind al is de lucht nog vol van zomerdromen... Al is de lucht nog blauw en straalt de zon met vreugde - ons lied is kort van duur hoezeer de melodie ons ook verheugde...…

Wat droomde jij als potentaat Seminarist ooit, kon je slapen? Of telde je verdomd veel schapen Je hebt je volk nogal geschaad Gedood, verhongerd en gesmaad Met bloedbad, rangsnor, handvuurwapen Wat droomde jij als potentaat Seminarist ooit, kon je slapen? Siberië had goudvoorraad En er was delfstof weg te kapen Een hel van ijs heb je geschapen…

Ik ben een schrapert maar geen materiële hebbert ik wil niet het onderste uit de kan maar wel schraap ik de pot jam helemaal leeg en dat geldt ook voor al die plastic tubes en flessen met tandpasta, zalvie, cremetje, zus of zo welke je anders weggooit met nog 10% inhoud de bron van overmatig, overbodig weggooien ligt bij de uitgekiende…

De zwart geblakerde stammen Weerspiegelden het verdriet Dat zijn hart verscheurde door Wat hem zonder kleur achterliet. De verschroeide aarde hij stond, Zijn voeten en zijn lijf verbrandde, Bood geen zicht op 'n toekomst, Waarin hij nu alleen leven moest. Maar achter hem ligt het verleden Vol geluk en levensmoed, Die herinneringen zijn…

Zij was gefascineerd door pragmatiek - van zinsontleding en etnologie, een mix van taal en antropologie - en was niet vies van sociolinguïstiek maar of je daar de slimste voor moest wezen dat is mijn ding niet - dán moet je háár lezen...…

Happend naar adem, spartelend als ik dat had gekund, lag ik weerloos als een vis, ongewis, op het strand van een land dat, na de zeven jaar die ik uiteindelijk ben gebleven, zomaar van de wereldkaart lijkt te zijn verdwenen. Het moet zichzelf met opzet verborgen hebben in een eenzaamste oneindigheid. Ik zou mijn eigenheid zijn kwijtgeraakt…

Zij staat gekeerd naar de bezeten stroom! De Amstel scheurt het trage, grijze lijf der wakkere stad, waar blanke misten dwalen – o bleek gerookte kade die haar ziel omvat! Belinda staat! Een storm van zielsverdriet licht flitst en brandt diep in haar slapen -nacht, zij hoort het waanzin-janken henen gaan in kille winden door haar dunne kleed…

Verborgen in een buik begint het In een bank van zwart zaad in de aarde, in een bloedbiotoop in de schors van de ongeborene en daarna het onvoorspelbare pad zoals elke sneeuwvlok anders op de aarde komt, elk deeltje onderweg geraakt wordt en door unieke contacten gevormd tot onderscheidbare aangezichten die hechten en loslaten ontkiemen…

jij maakt loszand tot het afgietsel van wie ik behoor te zijn, niet dat ik deze elegantie ambieer maar jouw kunst om woorden van stof tot iets grijpachtigs te formeren liggen als mijn handlijnen te wachten op de ontluistering van onze toekomst jij als bruggenbouwer, ik als brugwachter sommeren de schepen om al klunend de oever te slechten…

Het komt nooit meer goed Het is gedaan, de woede woedt Het volk, van raad en rede wars, Stampt zijn wij-zijn-tegenmars, Roert verongelijkt de trom En blaat het onderbuikgegrom Van een wolf in schapenvacht Die in zijn rechtervuistje lacht Het blieft geen Trias Politica, Het gelooft in Pias Democratica Een sterke man met rechte rug Brengt het…

Wie telt de spreeuwen nog boven de stenen dorpskerk? Het was een zwarte wolk van dromen, toen, aan de lijdende duinen. Je herinnert je de witte meeuwen, een bittere passie die verlangde in het donker. Je wilde het groots, groteske hoogmoed, als een vogel uitkijkend over de mensheid. De jaren gingen grijs voorbij. Marktplaatsen werden stiller…

Vijf jaar is Renee. Ze gelooft in kabouters. Ze stuurt mij een briefkaart omdat ik op reis ben. Ze ruimde de bladeren in de tuin. Wanneer de winter voorbij is, de zomer gekomen als tweemaal twee is vier wie zal haar verzekeren dat wij leven? Wij worden niet ouder dan kabouters. Wij sterven zo ongemerkt als dwergen aan bomen van kennis, een…

Gun Willem van den Vondel rust; Dees jonge bloem verging met lust, En liet de grafworm luttel spijs; De ziel zocht God in ’t Paradijs.…

We weten, taal was zeg maar echt haar ding Ze mocht graag nieuwe trends analyseren Haar ziekte bleek helaas niet meer te keren Toch ging ze door, zolang als dat nog ging En nu is het dus werkelijk voorbij Rust zacht, Paulien, de slimste mens was jij…

De septembergloed ligt op jouw ogen jaagt de bijen weg uit mijn hoofd jouw woorden lossen op tot zachte fluisteringen op mijn warme kussen maar de gloed smelt me langzaam weg en condenseert tijd in mijn tranen.…

Zij wordt getrokken naar het slibberige gedeelte van het land glijdt uit en schreeuwt van ongenoegen en pijn in de onveilige brij de ruisende kuil die plakt en zakt vast zuigt aan het vel en voert naar de dood o diepe put van nood Hij die Zijn Woord openbaarde op aarde heeft mij uit de put gehaald en mijn gangen vastgemaakt - ja…

Ik ben bakker Van Heinen. ’s Ochtends bakken de broodjes warm, bestrooid met belastingvoordelen voor rijken; zo houd ik de kruimels arm. Ook mijn vaste klant geef ik weinig om, maar na kritiek van medebakkers reviseer ik toch. Het verse begrotingsplan na één dag bedorven klaar, heb ik gewoon weer gebakken lucht verkocht.…

Liefdevolle Trooster zo trouw en genadig helpt ons in het lijden bent goed en verzadigd Geeft Licht in ons leven ware troost en moed wilt U het kwade vergeven was ons in Uw bloed Wij schitterende sterren zijn in een donkere nacht getuigen van Uw Liefde die teder is en zacht…

...had nog geen tijd genomen voor de bevallige gratie van Circe met een c noch Kirke met een k maar de donkerlokkige verleidster pur sang Calypso met de c van ... charmerotomane was Kalypso met de k van ... koninginne der schone mannenverslindsters met diamanten juwelen als ogenbedwelmende Odysseusbedwingster…

Het hoeft niet zo nodig Meer Keer op keer Je onderbewustzijn in Je vind niet meer zo veel Meer Gelukkig maar Je drijft daar maar wat Heen En Weer Terug en weer vooruit Je leert niets meer Dieper donker Of ondiep? Maak jezelf toch niet zo druk De wereld geeft geen ene Ruk Dichter Bij Of ver af Blijf lekker gek Doe…

Zijn vriendelijke lach…, zacht sprak hij door zijn zachtaardigheid maar bleef altijd in zijn waardigheid al nam hij aan alles deel. Troostte mij met zijn precieze inzicht in de dingen, mijn blinde vlekken als kwalen mezelf aangingen Al polsend maakte hij je een stukje heel In het hofje, de kliniek en zijn gezin ieder had zijn taak…

Wij wonen hier in de statige huizen en kijken door de ruiten naar de lucht die grijs is en zo peilloos laag hangt, dat het behang er somber van verkleurt. Het is het breekbare gewicht van dromen die we hier achter glas bewaren, terwijl de avond zwart de ramen binnentreedt. Maar onder de grond, ik weet het, wachten de wortels heel stil.…

Een storm van Huid — van zoutig Slijm — de Nacht ruikt naar de vochtige Aarde — totdat het Ik — blind in de Lust — zijn Eenzaamheid ontwaart — Rond breekt de Kamer open — het Laken valt — en zwijgt — daar staat hij in het vroege Licht — waar ’t Vlees te aarzelen dreigt — De blonde Jongen van het Strand — wordt Vreemde — naakt en broos —…

op reis naar Hades of Elysion keer ik voor de Styx naar huis voor een nieuwe opkomst van de zon als is het ditmaal nog abuis men komt thuis om weer op reis te gaan een derde keer wacht scheepsrecht mij geen ontkomen is eraan Moira laat geen sterveling echt vrij twee keer gelukkig ten halve gekeerd bleef de levensdraad onafgeknipt het…

Terug naar huis, terug naar Ithaka, naar onze vrouwen die erop vertrouwden dat wij zouden wederkeren als mannen, mannen met baarden en zwaarden, gesterkt in het strijden; het diepe verdriet om het overlijden van onze makkers in de hel van Troje, hadden wij allang overboord gegooid, achter ons gelaten. Althans, dat dachten de achterblijvers…

Hij bestaat dus echt in werkelijkheid die eenzame onbegrepen dichter hij zit op een bankje alsof het niets is warme stralen op zijn gezicht flarden van verzen rijpen in het licht het wankel evenwicht uit het verleden smelt langzaam weg in het felle heden opgeladen met innovatieve zinnenspinsels begint een volgend hoofdstuk in een onvolprezen…

Wat is het leven meer dan flauwekul, politiek, religieuze oorlogen en ander slap gelul. Waarom blijft die zon toch steeds weer schijnen, terwijl de halve wereld de ander wil zien verdwijnen. Waaruit put onze aardbol toch haar kracht, terwijl elke mensonterende natie haar met kernproeven verkracht. Wie zorgt ervoor dat onze bol nog draait…

De stad ademt uit een stap verdwijnt in de nacht ik hoor mijn stilte Stad ademt uit, een stap verdwijnt in de nacht, straten gloeien nog na terwijl licht zich terugtrekt. Alles mag even vertragen, en ergens tussen de voetstappen hoor ik mijn stilte. Een lantaarn brandt boven een lege stoep, waar nauwelijks iets beweegt. Geen stem die…