Bezeten stroom

Zij staat gekeerd naar de bezeten stroom!
De Amstel scheurt het trage, grijze lijf
der wakkere stad, waar blanke misten dwalen –
o bleek gerookte kade die haar ziel omvat!

Belinda staat! Een storm van zielsverdriet
licht flitst en brandt diep in haar slapen -nacht,
zij hoort het waanzin-janken henen gaan
in kille winden door haar dunne kleed –
maar o, haar bloed is een purperen opstand!

Kijk hoe de rivier zijn bruine vloed,
vol modderzwart en slijk en mensen-vuil
traag met zich meesleept – een zware stroom
waarin de bittere dag van nu versmelt
met het verdonkerde gisteren en drupt.

Niks wijkt! De wereld is een hard gericht!
Een stem echoot van koud en eenzaam recht:
het leven is een wilde, rauwe strijd,
de aarde is een ijskoude woestenij.

Daar in het gras, zo nat en lijkwaden-grijs,
verrotten dromen die eens glanzend waren,
naast het lege glas dat haar dof aanstaart.
De wind huilt luide namen van het laf gespuis,
de trotse rotzakken die dachten groot te zijn,
maar door de harde, licht-doorbrekende stad
allang zijn uitgespuugd en weggewist.

Zij staart en staart het diepe water in:
flitst er een gouden vonk, een antwoord-begin?
Niets drijft er dan het lijkje van een vogel,
een klein en vederlicht verdronken ding.
De trage, dronken stroom slikt alles in,
verzuipt haar trots, haar geheimen en haar pijn
in één gewelddadig, groot organisch zijn!

boos kwaad rivier

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8