Hij zit in de zon

Hij bestaat dus echt in werkelijkheid
die eenzame onbegrepen dichter
hij zit op een bankje alsof het niets is

warme stralen op zijn gezicht
flarden van verzen rijpen in het licht
het wankel evenwicht uit het verleden

smelt langzaam weg in het felle heden
opgeladen met innovatieve zinnenspinsels
begint een volgend hoofdstuk in een onvolprezen boek

geen woordloos schaduwrijk meer
maar een verlichte, open bladzijde
hij reikt niet langer naar de ondergrondse

maar vangt zijn hoofdzaak hier, in de warmte,
met dat ene woord dat zich in ieder woordenboek
eindelijk thuis begint te voelen

dat ene woord, nooit een geheim geweest
leeft in essentie met hem mee.

man bankje zon

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 324