De stille terugkeer

Dor blad op de grond
stil sterft de oude zomer
tijd neemt alles mee


Bladeren lossen zich los
en vallen als trage gedachten naar
een aarde die hen ontvangt, waar elke beweging
vertraagt en het seizoen nog draagt wat al begint te verdwijnen.

Hun kleuren kantelen naar
een palet dat zich zonder haast terug-
trekt uit de wereld, waar nerven dunner worden en
de lucht een laatste glans legt op vormen die ooit vol leven waren.

In het gras ontstaat een tapijt
van broze contouren, een verzameling van
wat ooit ruiste in volle wind, waar elke bladschaduw nog
even blijft hangen voor ze oplost in de stroom van tijd, die niets vasthoudt.

En wanneer regen hun randen
verzacht tot bijna niets, blijft slechts een dunne
herinnering achter in donkere aarde, waar het verval zich
mengt met nieuw begin en vergankelijkheid ademt als een stille terugkeer.

Biografie van deze schrijver

herfst vergankelijkheid natuur

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 308