404 resultaten.
namiddag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
469 in de namiddag waar gisteren
haar glans verniste met het grijs
van afschuw verviel mijn zijn
in de afgrond waar zwavel
en vuur elkander omarmden
onwetend van mijn eigen ik
bracht de macht van de duivel
de uitwasemingen van de hel
in het lichaam dat mij dan
tóch toebehoorde?…
Breekbaar overeind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
140 Nu de avondzon mijn randen verzacht,
blijft de afgrond tastbaar dichtbij.
Maar mijn bloei bleef, wild en levend,
met mijn blik nog altijd gericht op de horizon van morgen.…
Gevangen
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
886 Dalen naar een afgrond, keer op keer,
laat me zweven op vertrouwen, daal niet neer.
Witte wolk, door rook bevangen,
laat me los, houd me niet gevangen.
Handen omarmen zacht gefluister,
koud en kil zijn de woorden die ik beluister.
Blaadje groen, grove gezangen,
jouw zachte schoonheid houdt me gevangen.…
Gevangen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
907 Dalen naar een afgrond, keer op keer,
laat me zweven op vertrouwen, daal niet neer.
Witte wolk, door rook bevangen,
laat me los, houd me niet gevangen.
Handen omarmen zacht gefluister,
koud en kil zijn de woorden die ik beluister.
Blaadje groen, grove gezangen,
jouw zachte schoonheid houdt me gevangen.…
Ik weet niet waar ik ga
poëzie
3.9 met 10 stemmen
3.103 Uit 't afgrond van de pijn,
waarin ik redloos viel,
ik roep u: réd, red mijn
onsterfelijke ziel!
--------------------------
uit: Verzen (1900)…
Als bij donderslag
hartenkreet
3.8 met 37 stemmen
2.679 Ik keek de dood weer in de ogen
en huilde als een jonge hond
Door 't leven voelde ik me bedrogen,
toen 'k keek in die diepe afgrond...
Inmiddels ben ik jaren verder
Vijf jaar is het geleê
Waarvan ik twee jaar heb gekuurd...…
Ik, die met bossen ruis en, meisje, lach
poëzie
4.1 met 13 stemmen
2.133 Wel juich en klaag ik vaak in liefdelied,
Als ver uit splitsing naar eenheidsgeluk
Met vox humana zich mijn hunk'ren richt:
Nu ik al jouw registers openruk,
Schreeuwt 't Zelfbesef, dat zich als 't eeuw'ge ziet,
'T MAGNIFICAT voor ons, afgrond'lijk Licht.…
Stuk gruiz'len, 't strand op, van de horizont
poëzie
4.9 met 10 stemmen
1.800 Aan 't wereldoppervlak stormen de dingen:
Zelfs geen gedruis zal tot in de afgrond dringen,
Want stil de ziel aan 't hart van Brahman kleeft;
Al kan het oud verdriet niet meer genezen,
Hij weet: gezonken naar zijn eigen Wezen,
Nu bloedt hij verzen, waar Zijn licht op beeft.
-----------------------------------------
uit: Brahman I, p. 99…
Mijn eigen religie
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.011 moe gestreden door eigen religie
scheidt de ziel zich van mijn wezen
construeer ik zo een soort antipathie
wat menig mens zal doen vrezen
blik ik in mijn eigen kathedraal
zie het zwarte aan de macht
beeld dan een vertekend verhaal
zo draai ik mijn rondje in de nacht
kom vanuit de afgrond opgestegen
en dans over grijs gedraaide platen…
Kortlevend plankton van de Brahmanzee
poëzie
3.7 met 34 stemmen
4.702 Door golventop laat ik omhoog me tillen,
En 'k zie de verte parelmoerig trillen,
En 'k voel me toekomst, ben, wat eens zal zijn;
En laat de glazige afgrond neer me glijden,
Dan zie 'k schemeren langverzonken tijden,
En 't diepst verleden voel 'k bestendig mijn.
---------------------------------------------------
dit sonnet is het 7e…
Verdwaald
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.203 Ik loop verder langs de afgrond van verstand en helder zicht.
Ben zo mogelijk verzonken, slenter bodemloos verward.
Deze marathon van onvree, de volharding van dit buigzaam hart.
'K heb geen idee waar het geluk loert.
Waar ik zoeken moet en vind.
Waar het kind in mij kan spelen, waar ik traan en lach bemin.…
Weerstand
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
570 Mijn doden zijn niet dood,
de levenden niet levend
de tijd van het verleden,
verkeert te lang in niet
geschreven tekens, wat
uit angst wordt vermeden,
verleert de man, wat door
het kind is aangereikt,het
leed lijkt een eentonig spel,
de afgrond is een ondiepe kwel,
waarin een vis, die zich spiegelt
aan in z’n eigen stilstand.…
Ergo
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
661 mens als denker-aap zich kwelt
Zolang ik denk, besta ik zegt Descartes
en dit wanhopig klampen aan 't bestaan
door kwesties te verzinnen speelt mij parten
het is mijn angst in nietzijn op te gaan
die het krampachtig ratelen der raden
in werking houdt zo gauw de leegte dreigt
mijn web is klaar maar 'k span voortdurend draden
over de afgrond…
history
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.059 Haar moeder Marilyn bleef steeds hopen
dat haar man ooit president zou worden,maar
droomde elke nacht dat zij in de afgrond stortte.
Haar stiefzus Angelina is waar Tinesha soms stiekem
mee vree, zoals die avond bij de vijver, terwijl haar vriend
ronddreef als krokodil voor een Pizza Hut reclame.…
O door het Leven niet, maar uit u-zelve
poëzie
1.9 met 7 stemmen
3.191 O door het Leven niet, maar uit u-zelve
Bedorven volk, want 't Leven-zelf bederft niets,
'k Zeg tot u allen: kinderen, gij derft iets,
Waardoor ge u-zelf kunt de' Eeuwge Afgrond delven.…
- Alles wat jij bent -
netgedicht
4.5 met 50 stemmen
640 Stuit op grove taal van onwil
rem hard aan de kant,
slip sterk met mijn bruine open ogen
over mijn eigen gevoelsgrens
open gaapt voor mij een grote afgrond
achter harde wilde golven voel ik wand
doorvoed mijn hartje met het begin
van wat ik seconden lang stil herken,
ik begeer niet langer wat ik krijgen kon
en mijn luiheid toch weerhouden…
- Impertinent -
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
557 Als de vrijheid,
de hooghartige impertinentie,
naar de afgrond doet verbannen
gelijk sommigen ze noemen,
stelt ze de meest impertinente vragen.…
WIJNRODE TRANEN
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
838 Als overdag de zon scheen, straalde zij
bij maanlicht evenwel, kwamen tranen
Niemand zag dan het innerlijk geschrei
noch haar wijnrode tranen die kwamen
Wanneer ’t donker viel,viel dat immer
met het diepe gevoel van eenzaamheid
Het voelde dan als een bergbeklimmer
die stilletjes in een diepe afgrond glijdt
Als het duister dan over het land…
Amour fou
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
465 Ik kan je afdoen als een
van de vele femme fatale's,
een mannenverslindster, een
ijdele sirene, die mannen
naar de afgrond leidt en
pure destructie wenst, maar dan
getuig ik niet van zelfinzicht,
want we waren beiden gevangen
in onze gekke, gekmakende liefde.…
Aan een pseudo-volksleider
poëzie
2.2 met 6 stemmen
2.581 O gij die zijt een ijdeltuit afgrijslijk,
Gij gaat u zelf een gruwbre afgrond delven,
Daar 't groot Hollands volk niets meer voor u aanvangt
Dan dat het vindt uw houdinkjes vrij prijslijk.…
NEBO
poëzie
3.0 met 8 stemmen
1.924 En, de ogen dicht, stort ik in d'afgrond neer.…
De vader
gedicht
3.8 met 14 stemmen
14.540 Dit kleine prinsje, kraaiend, blij en rap,
is 't enig wezen in het aardse tranendal
voor wie hij in een afgrond springen zal.
Nu ja, maar stellig van een hoge trap.
Van vadertrots zwelt hem de weke krop,
want dit is nu toch 's levens suikerstang.
Hij sabbelt, maar het duurt niet lang.
Het zoet slinkt weg, de knaap groeit op.…
zo gaat dat
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
652 Haar moeder Marilyn bleef steeds hopen
dat haar man ooit president zou worden, maar
droomde elke nacht dat zij in de afgrond stortte.
Haar stiefzus Angelina is waar Tinesha soms stiekem
mee vree, zoals die avond bij de vijver, terwijl haar vriend
ronddreef als krokodil voor een Pizza Hut reclame.…
Leer me het geheel te zien
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.110 Leer me het geheel te zien: de grootsheid
van dit heelal, de afgrondelijke diepte van
de liefde, de pogingen tot vrede, de kinderlach
te horen, en de stemmetjes hoog en blij.
Leer me dan niet te struikelen over een molshoop,
al doet een keitje in een schoen ook pijn.…
Vechten mijn kind, je kan het
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.061 Vandaag 30 geworden, mijn zoon, mijn bloed
Net gescheiden, werkloos en de weg kwijt
Hoog opgeleid, daar ligt het niet aan
De illusie dat er wat zou zijn heb je verloren
Ik voed je, help je, ben radeloos
Zie je naar de afgrond glijden
Je luistert niet, bent doof
Ik bid, smeek, niets helpt
Nu mag ik niet meer helpen
Opdat je het zelf op kan…
Oriëntatie
gedicht
3.7 met 3 stemmen
3.487 bewust ontweek ik de gebaande wegen
het spoor van hen die me zijn voorgegaan
en toen kwam ik bij deze afgrond aan
ik deinsde terug en trok verschrikt mijn degen
over het dal had eens een brug gelegen
ik wachtte tot de sterren en de maan
me richting gaven, maar ik moest voortaan
langs zelfgeknoopte touwen voortbewegen
ik hakte takken…
MIJN LAATSTE DAG
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.072 Als mijn laatste dag is aangebroken
en de zon ophoudt mij te beschijnen
Worden mij wat handen toegestoken
gelijk in de potdichte mist de seinen
Mijn ziel is warm, mijn lijf zo koud
achter mij vervaagt wat ooit bestond
Vergeefs zoekend naar enige inhoud
zie ik de wereld dicht bij de afgrond
Puur stil hangt als een deken om mij
mij rest slechts…
De gele wolken werden langzaam rood...
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.049 Dan merkte hij, hoe in zijn afgrond diep
Het donker stond en langzaam overliep,
En golven duisternis de omgeving vulden;
En dan, op eens, zag hij blauw fonk'len, vlak
Tegen de schuine lijn van 't verste dak,
Die mooie ster, blank als een nieuwe gulden.
-------------------------------
uit: Brahman I (1919)…
Magenta
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
737 Van 't één op 't andere moment
stierf onze tijd een wisse dood
daar tijd een voorschot had genomen
op jongvolwassen levens in de knop
Herinner het fijne en mooie
Ontdekt terwijl 'k heerlijk
zwierf
langs de rand van de afgrond... !…
Poly - of monogaam?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
439 toegang tot het tijdelijke paradijs
is wat het heden ons steeds zal leren,
overhandig je een ongeldig plaatsbewijs
begeeft je ziel en lichaam zich op glad ijs
onderzoek je opmaat, geef het een naam
dan blijft het niet alleen bij mooie woorden
maar gedreven door de mysterie van het
kloppend hart, wordt de euforie niet anders
dan bij de afgrond…