2904 resultaten.
Als de zon schijnt
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
566 Dat ze heel gedreven en krachtig is
kan ik niet ontkennen daar ze ook nog eens subtiel
spel speelt van kleuren en vormen die stuk voor stuk verschijnen
en een poosje blijven bestaan voordat ze zullen vervagen en uit zicht verdwijnen.…
547
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
568 Dwalend door herinneringen die je alleen in de nacht kan vinden,
Voel ik mijn gedachten mijlenver verdwijnen,
Naar ochtenden waar ik uitgeput ontwaakte,
Stijf van de nachtdienst.
Waar mijn stiefvader
Gekreukeld op het tapijt beneden,
Binnenkort begroet zal worden
door duizenden kleine hamerslagen.…
De maan en haar mystiek
netgedicht
2.2 met 10 stemmen
532 Het puur licht van zon neemt eender
welke donkere plek van maan in zodat ze het spel
van kleuren en vormen kan spelen die stuk voor stuk verschijnen
en een poosje blijven bestaan voordat ze zullen vervagen en uit zicht verdwijnen.…
Gen z future
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
673 - geen robotscience maar technologie -
die quasi authentiek ons modelleren
of zijn 't millennials die hen dat leren
Wie zijn het die de regels ondermijnen
hún dna is toch humanoide
die phaëton was echt geen androïde
wie laat de amazone nu verdwijnen?…
De stem van de aarde
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
562 Ik verdwijn als geheimzinnige bewonderaarster in de schoonheid
van je bijzonder unieke verhaal, een getuige van het universum dat zingt in melodie en tijd.…
In de schaduw van de bomen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
775 Bladeren vangen licht, laten het
dansen en verdwijnen, hun schaduw strekt zich
uit over een wereld die nooit rust. Hier wordt tijd zachter, breekt
het ruisen van gedachten. Hier is stilte geen leegte, maar een plek om te bestaan.…
Lentelicht
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
527 Bloesems dwarrelen
als vallende gedachten
in de ochtendlucht
De bloesems openen zich in
stil ochtendlicht, hun geur is pril, maar
draagt al het zuchtje van verdwijnen. Bloemblaadjes vallen
als ongezegde gedachten, de takken buigen terug naar hun kale oorsprong.…
Waar stilte mij heelt
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
340 Mijn energie is een bron, niet
oneindig, maar diep, gevoed door echtheid, kalmte
en het kleine wonder, en als je mij ziet verdwijnen in eenzaamheid,
weet dan: ik keer terug – met licht dat ik alleen in de leegte vond, waar stilte mij heelde.…
De reis van een vlinder
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
688 Ik sluit mijn twee ogen niet om te
vluchten, maar om te landen, zodat ik niet verdwijn in de duizeling van de stroom van alles.
Ik ben als de vlinder: licht, stil,
kwetsbaar, gevoelig en zacht, maar voortgekomen
uit grondige transformatie.…
In het licht van de duinen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
389 Tussen bloemen die zachtjes
meebewegen in de fluisterende wind, vind ik
kalmte om diep te ademen en te zijn, hier verdwijnen zorgen.
Hier buigt het moment zich om mij, en smelt samen met mijn ademhaling.
Er is een diepe stilte die spreekt
zonder woorden, een zachte kracht die langzaam
mijn hart opent en omarmt.…
Wat niet van mij was
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
349 Zo leerde ik verdwijnen
in andermans ogen,
mijzelf verwarren
met wat mij werd toegeschoven.
Mijn lichaam sprak
waar woorden verboden waren.
Mijn geest schreeuwde
wat niet gezegd mocht worden.
Ze noemden het ziekte.
Ik noemde het overleven.
Tot iemand bleef
waar ik mocht vallen.
Tot pijn geen vijand meer was
maar een doorgang.…
Het begon ook zo
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
358 Mensen verdwijnen niet,
ze worden overgebracht.
Niet opgepakt,
maar verwerkt.
Niet verjaagd,
maar gehandhaafd.
In de jaren veertig
was niemand plots verrast.
Men herinnerde zich alleen
dat het klein was begonnen,
administratief,
fatsoenlijk.
Geschiedenis draagt geen uniform,
maar ze loopt herkenbaar.…
Schaduw en...
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.209 binden
maar om te bewaren
zoals stilte dat kan
zonder bewijs
en toch aanwezig
vrijheid zit niet alleen
in het bedwingen van instincten
niet alleen in het kiezen
voor zelfbehoud
alsof ik het alleen moest dragen
vrijheid zit ook
in het toelaten van iemand anders
waakt wanneer ik moe word
draagt waar ik wegzak
blijft waar ik verdwijn…
Excuses die ik nooit zal horen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
115 Blijf alsjeblieft hier,
verdwijn niet… ik zie je nu.
Want luister goed…
Het was nooit jouw schuld.
Nooit jouw gevecht.
Jij droeg alleen de scherven
van wat ík niet heb uitgelegd.
Alles wat ik deed,
kwam voort uit mijn eigen strijd.
Niet omdat jij niet genoeg was,
maar omdat ík verdwaald was in die tijd.…
de laatsten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
94 vrienden,
verwierpen hem, die hen verkoos
Elf uren zijn nu al verlopen,
't eind van de wereld-werkdag wenkt
Nu is voor hen de tijd gekomen,
dat God aan hun bestemming denkt
Het twaalfde uur is aangebroken,
waarheid ging heel de wereld rond
Eersten hoorden wat werd gesproken,
als laatsten kussen zij die mond
De leugen zal voorgoed verdwijnen…
Vandaag hoort bij jou
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
9 Vandaag is het nog altijd jouw verjaardag.
De datum weet niet dat je hier niet bent.
En wij, die jou zo graag nog zouden bellen,
zoeken je in alles wat wij kennen.
In een gebaar, een lach, een kopje koffie,
een stoel waarop het zonlicht even rust.
In iets gewoons dat plotseling bijzonder
de afstand tussen toen en nu overbrugt.
Je was voor…
Zie je
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
489 Ik zie, ik zie, wat jij ook kunt zien.
En wat zijn hierbij joúw gedachten?
Wat dacht jíj dat je kon verwachten?
Hoever dacht jij zo door te kunnen gaan?
Wat wil jij allemaal nog verbruiken?
Of ga jij je gedachteloos gewoon te buiten
totdat dit alles is vergaan?
En al dit moois niet meer kan bestaan?
Onnozel verwonderd hoe dat zo gekomen…
De zon...belicht
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.030 zonnestorm
Verborgen details moeten gemeten
De vlam bereikt een hoogtepunt
Barst hard en heftig uit
In klonten gas dat broeit
Als wolken boven een bevlekt oppervlak
Wisselend van klaarte en vorm
In de corona zitten gaten van bijna schaduw
Een lijnenspel dat schoof
Als een vertraagd onweer
Een werveling die opvlamt
Twijfelend tussen verdwijnen…
HERINNEREN
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.467 Herinneren is reproduceren van beelden
uit de jeugd vervlogen periode vol traag
verdwijnende onbezorgdheid verloop is
stotterend niet gelijkmatig nu eens snel
overspoeld door messcherpe prenten
dan weer lege laden in de grijze cellen
met veel moeite plaatjes te voorschijn
persend uiterst langzaam verhelderend:
eerste auto’s in Fordparade…
nooit meer haar lach
hartenkreet
4.1 met 26 stemmen
3.013 zal het missen ooit verdwijnen,
zal de zon ooit weer schijnen?
zal het zonder haar ontwaken,
mij ooit minder kunnen raken?
Nooit meer een kus,nooit meer haar lach,
alles gaat terug naar die ene dag.
Als verdoofd probeer ik te accepteren,
dat ik het zonder haar moet proberen.…
Wat maakt het uit om vrede (alleen de crimineel en de gek...)
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
973 Dat we leven en sterven, dat wolken verdwijnen.
Alleen de crimineel en de gek zullen oorlog willen,
omdat hun honger naar de macht niet valt te stillen.
De honger om de macht waarover vaak is geschreven,
is de spil van hun spil, is de bittere pil van hun leven.…
Het Zeeuwsch-Vlaamse platte land
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.179 gedachten weg
naar hoe het was in het verleden
Ik zie wel plaatjes in de boeken
maar dat is eigenlijk niet zo echt
en ik luister naar de verhalen
over wat men van vroeger zegt
Het heeft wel wat die nostalgie
al proeven we alleen de buitenkant
wij weten niet echt meer hoe het
was, dat geploeter op het ruwe land
Het doet soms pijn als ze verdwijnen…
Lenteboden
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
958 Flegmatiek kleedt de zon het badende land
Alles geniet van haar onvernietigbare liefkozing
Ze doordringt elke ondoorgrondelijk gewaande wand
Begenadigd warm is de toegang van haar uitvoering
Ik voel de natuurwijziging vreugdevol verschijnen
In de veronderstelling dat alles weldra geniaal herrijst
Het doet in mijn hart een moedeloosheid verdwijnen…
Nessebar Renga
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
616 der Zeyde
St: Abel Staring
Am: Amos Kurzweil
Th:
Op de steiger
trippelt wit een kwikstaart
naar de Zwarte Zee
St:
Je raapt hier kromme stokken
een hele troost bij het gaan
Am:
Buitengaats
die paalzitters aalscholvers
bij de vleet
Wolken groeien op de kim
vaag van vorm en naamloos nog
Laat ze toch
verschijnen en verdwijnen…
onwetendheid
hartenkreet
4.4 met 18 stemmen
2.773 ik voel me steeds vaker zo alleen
Kiezen voor het onbekende
maakt me angstig en ook bang
mijn hart echter gaat steeds meer kloppen
als ik jouw blikken op me vang
In jouw armen liggen slapen
warm en veilig, dicht bij jou
doet mij iedereen vergeten
ik geloof dat ik echt veel van je hou
Maar toch, de toekomst, zo onzeker
vlinders verdwijnen…
Marjolein
hartenkreet
4.3 met 67 stemmen
2.608 kreeg uitgedeeld
Nederig nam ze de rol aan
Die haar door anderen werd toebedeeld
Bij gymles altijd de laatste keus
Het leek haar niet te deren
Met opgeheven hoofd maar neergeslagen ogen
Om de spottende blikken af te weren
Ik zie haar nog zitten
Aan haar tafeltje voor de mijne
Starend uit het raam
Leek ze van de aarde te verdwijnen…
je geest is nu te lezen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
684 waarom
je soms wat minder om me gaf
het open boek van nu
hadden we samen moeten lezen
liefde tussen ons was dan
misschien een leven lang gebleven
jullie tranen als een laatst refrein
de melodie wordt afgebroken
hand in hand gaan ze nu staan
de laatste groet wordt uitgesproken
ik glimlach als ik jullie zie
rouw doet liefde niet verdwijnen…
Hoe gaat het ......
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
2.136 Het is nu lente,
De zon gaat vaker schijnen,
Ik hoop dat de pijn vervaagt,
En het verdriet om jou met de wolken zal verdwijnen.
Jouw favoriete jaargetijde,
Zal zorgen voor een verandering,
Voorop staat de gedachte aan de mooie tijd met jou,
Het verdriet wordt slechts een vage herinnering!…
Stemmingswisselingen
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.929 De naam Borderline zal in de toekomst verdwijnen, men zal dan spreken van een emotieregulatiestoornis.
Een hele verbetering voor mij en mijn lotgenoten.…
Ik was niet lief.
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.416 Waarin ik moet verdwijnen en vernietigt moet worden .
Haar gat en ik val erin.
En ook mijn geverfde teennagels redden mij niet van deze schande en ondergang.
De vrouw lacht want ik kom terecht in een cel.
Zonder ramen en zonder licht en direct voel ik de verdiende ijzeren ketens om mijn voeten.
En de ijzeren keten om mijn hals.…