3338 resultaten.
het moment verzilveren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
939 De aarde draait zich soezend
op de warme schoot van de zon
loeiende wellust
breekt aan met het gloren
de gloeiende trilling
schuift de horizon open
ontsluimerende vingers ochtendlicht
haken de voile van de bloembedden los
een lelie pronkt
met haar ontluikende decolleté
loom en gedwee
slaat zij haar jurkje open
op haar volle rode…
In een adem
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
460 als voer voor psychologen
ik blader terug
in het kijken en
vergelijken van
verleden en heden
met de lach van gelijk
dat verbaasde me meer
dan ik zou willen want
een open blik is ook
de hand die overbrugt
wachtend op een kus
ik heb lang
naar je gekeken
ben uiteindelijk aan
de gang gegaan om
je ook echt te lezen
niet met vingers…
VERJONGEND WERK
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 Eeuwig mag voor hen bewondering rijzen,
dankzij lange behandeling, fijn maar zwaar:
ogen vorsen, vingers kappen en schuren almaar.
Mild papier mag die stukjes spijzen.
Antwerpen toont zijn herboren kunstgebouw:
hier kennen vloeren verbrokkelde eenheid:
kruimelig kleurenspel: samengaan getrouw.
Rustig bruin omhelst wild rood met beleid.…
Gemis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 Ik voel jouw huid onder mijn handen
en volg met mijn vinger
op de foto, de vorm van jouw gezicht.
Ik mis je zo!
Nee, het valt niet licht.
Ik ken toch jouw gedachten.
Ja, lach me nu maar uit,
‘k Weet nog de woorden die je zei.
Hoor nog jouw stemgeluid:
“Ik kan niet altijd bij je blijven,
begrijp dat toch een keer.”…
DE SCHOONSTE KOEPEL
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 Ruwe handen doen vuil werk, krijgen kloven,
peinzende vingers mogen kunst beloven,
worden eensgezind met Gods zegen gemerkt.…
Stukjes jij
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
354 de finishing touch
met hakken tot
aan de schenen
want de stoffen
moesten in bewegen
zachtjes vallen
de dure snit
mocht niet
gesloten blijven
ondanks de
magerte binnen
vele neusjes stonden
identiek tussen
ingevallen wangen
blikken keken
ver vooruit
uit kunstig
aangezette
ogen onder
goed gelijnde
wenkbrauwbogen
hun lange vingers…
ZAARTBOS
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
361 Een vinger van rivier Aa of Weerijs
drenkt met ruime kronkels drassig, ruig veld,
stroomt traag vol verkwikkend, helend bruingrijs.
Het kleine zwartwollige rund is gesteld
op vredig smullen van bloeiende spijs,
terwijl bewakingsdrift in hem opwelt.…
De prins en de ezel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
296 winters met rammelende takjes
Van ijskristallen
Van alles wat is en niet is
Wat beweegt maar niet vraagt
Wat vraagt maar niet praat
Van de terreur van de stilte
Die woorden doelloos laat zweven
Ze zijn te licht
Geen bodem om op te vallen
Het blijven rimpelingen in de lucht
Van het stof dat vastslaat op haar ruit
Waarop haar gekromde vinger…
Rood
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
392 Rossig,
een vinger in een bleke wereld—
te zichtbaar om te verdwijnen,
te zacht om te blijven.
Ze lachten.
Niet luid,
maar net genoeg
om iets te horen scheuren.
“Uniek.”
Het woord dat mensen zeggen
wanneer ze bedoelen
dat je nergens past.
Jullie zijn geweldig,
zei ik met een glimlach
die nergens hoorde.…
Schermstof
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
387 Hij zit daar, gebogen,
vingers langs glazen kusten
waar geen golven meer slaan.
Zijn ogen zijn lampjes in de nacht,
zijn gedachten scrollen voorbij
van drama naar Dopa-Mine.
Een junk zonder naald,
een gebruiker zonder roes,
maar zijn fix is een feed
die nooit opdroogt.…
De ingehaalde morgenstond
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
281 los
naast mij
alsof ze niet weten
van wie ze zijn
de hondenriem staat op
rekt zich uit
en besluit te vertrekken
zonder mij langs het
buitenverblijven
waar deuren ademen en
hekken zacht fluisteren
loopt zij-
trekt onzichtbare honden
achter zich aan
een stoet van poten
die alleen de grond nog
herkent
ik blijf achter
mijn vingers…
Al binnen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
318 wees zacht
voor wat nog geen naam draagt
voor de kamers in je hart
waar deuren zwijgen
en licht slechts aarzelend
langs de kieren glijdt
heb lief wat gesloten blijft
alsof elke vraag een sleutel is
die nog niet weet
welk slot haar zal herkennen
denk aan boeken
met bladzijden vol onbekende tekens
waar je vingers over dwalen…
het hangijzer
netgedicht
2.6 met 12 stemmen
233 Het vooruitzicht is nu juist het hangijzer
dat te lang in deze veel te hete zon is blijven liggen
waar je alleen maar je vingers aan kunt branden
Een zekere mate van zelfkastijding is mij echter
als geboren antitheïst
niet vreemd
wel vreemd zijn de grote hoeveelheden
zoete trivialiteiten
die hier almaar geslikt worden
of genegeerd
zonder…
in aanloop
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
194 soms neurie ik het in geeuwende akkoorden
mijn vingers raken dan het zwart en wit.
ze tasten zacht
of ik bewaar een teken
tot in het nachtelijk donker
.
ik verkies dan wel de rust
onder een wit laken
als zwevend zomerdeken…
Eenzame roes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
122 Of een vrolijke tovenaar met gevoelige vingers,
die de les leest als het leven te veel eist.
Wanneer we te vaak verlangen — we zijn maar mensen —
wat brengt het leven dan in die oude, afgedragen schoen?
Een brug te ver om nog te herstellen,
of louter stilte, voor het beste fatsoen.…
In de kringloopwinkel
hartenkreet
3.1 met 13 stemmen
147 Vingers blijven hangen op een kaft die
meer weet van mij dan ik bereid ben klein.
En daar ligt stil mijn eigen dunne bundel,
met een oude prijs die nog niet is gewist.
Ik laat hem liggen alsof ik mijzelf achterlaat,
en lees hoe iets mij in een ander mist.…
Groene hint
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
492 Neem voor contrast
met een schutting of vlonder
Een aarddonkerkleurige pot antraciet
of van rubber gevulkaniseerd eboniet
Zolang het maar harmoniseert met de kleur
van de schutting en die van het vlonder
Met een weelderig plantengeheel
Een steppegelijke pampa savanne
een fata morgana juweel
Een palmenoase met struiken van bamboe…
Ik moet lijden in liefde
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.150 En mijn vingers glijden nu over wat eens mijn hoofd was.
En een aantal jaren geleden voelde ik dat uit mijn maag een dikke darm groeide naar mijn hoofd.
Ze groeide mijn hoofd in en verwoestte al het zenuwstelsel.…
Zondvloed keert getij
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.209 verslagen ridders, verminkt
onder verloren licht
waar stormachtige bladeren
knielen naast naakte
winterbomen, huiverend
zonder zomergewaden
bidt de priester tussen
stervenskoude en beroofde
lichamen, ontdaan van al
het bladergoud
graaien kreunende
takken naar de laatste
zonnebeelden,langs
wolkende winden
en gekromde vingers…
Schoonrijden
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.428 We zijn van dit gedrag afkerig,
want vele vingers worden smerig.
Voor kijkers is dit geen gezicht.
Een rijschool is door ons gesticht,
die lessen geeft in schone handen.
We leggen rijgedrag aan banden.
De rijschool bezigt deze leus:
'Kom, peuter handsfree in uw neus!'
- En hoe u dit realiseert
wordt door een knappe vrouw geleerd.…
verlichte duisternis
hartenkreet
3.4 met 24 stemmen
1.583 nooit tevoren had ik dit gvoel
een gevoel iets te beleven
zo echt en puur
dat het waard is
ervoor te leven
ik ben van jou en andersom
jij bent jij voor mij volmaakt
en als je bij me komt
vergeet ik zo gauw jouw huid
de mijne raakt
zacht zo met oneindig veel geduld
zoek je met je vingers
mijn figuur
en ietwat ruw heb je me lief
maar…
Doorschijnende halve bol van nevel
poëzie
3.8 met 19 stemmen
2.789 Doorschijnende halve bol van nevel, ligt
Over het kerkplein, ied're lamp een maan,
'T elektrisch violet; schaduwloos gaan
De mensen, zwart het lijf, vreemd wit 't gezicht;
De toren als een vinger opgericht
Uit lage schemering van mensenwaan,
Teruggetrokken en afwijzend, staan
De middeleeuwen naast 't elektrisch licht.…
Geschenk
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
2.331 Juist, met onze gezegende leeftijd
kunnen we de voorbije jaren tonen op foto’s
en bewaren in onze buik
wat door de vingers glipte, het grijpgrage verlies.
Het water danst en barst schichtig
door de dam, wat ons belet.
Toch hangt het dal door van weten van wat was
en schaduwt haar sluipzacht.…
beneveld
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.887 met volgezogen benen
bovenop
ben ik verloren
vast gegrepen glijd ik door
tussen resten sneeuw
de muren van de wolken in
los van alles
lijkt me
terwijl ik alles zie
als in een droom te voelen
waarvan ik
het recept niet ken
wakker
en met spijt weer nuchter
snijdt de afdaling dwars door mij
waarbij de remmen
niet meer op mijn vingers…
Kinderland
poëzie
3.1 met 28 stemmen
4.125 Maar nauw’ kent mijn denken de mare:
‘Ik ben in mijn kinderland’
Of wild wil hij grijpen en garen,
En ’t glipt door mijn vingers als zand.
Dan ga ik weer zoekende wroeten
In mijnen van ruimte en tijd;
Ik vrees dat van ’t eindlijk begroeten
Dier reinheid de dóód mij scheidt.…
boom
gedicht
3.5 met 120 stemmen
35.308 met mijn voeten in de aarde
en mijn armen wijd gespreid
voel ik mij een boom van waarde
een monument in eeuwigheid
met de vogels op mijn handen
en hun jongen op mijn kruin
groeit er mos tussen mijn tanden
ben ik het middelpunt van jouw tuin
met mijn vingers kromgetrokken
trotseer ik regen, wind en storm
blijf ik sterk en onverschrokken…
De man met de hamer
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
2.020 gehoord
de man met de hamer
zijn sluipende treden
voortdurend aanwezig
ik heb hem gevoeld
de man met de hamer
blauwgeplekt beursgeslagen
mijn hoofd muurvast klem
ik heb hem geproefd
de man met de hamer
de smaak van lauw water
zoute drop sloten koffie
ik heb hem betast
de man met de hamer
steevast ontglippend
aan mijn onzekere vingers…
Sluipend Gebrek
hartenkreet
3.1 met 12 stemmen
3.489 voor netelige kwalen
Barokke kwabben, groezelige haren
Een veldmuis kan in het lillend vet verdwalen
Bijsluiters van Viagra en Valium
Verwar je met een boodschappenlijst
Het is jouw geheugen dat vergrijst
En je bladert snotterend door je herbarium
In een vlaag van heimwee, verrijst
Het kind dat zoekt naar een herfstblad
Jouw vlooiend vingers…
Instortingsgevaar
hartenkreet
4.5 met 16 stemmen
1.778 Toen een korf met knieën en handen
en een bakje vol vingers en tanden.
Onderbenen, bovenbenen,
een jampot met tien tenen,
een reepje rug, een brokje buik,
alles was tijdelijk buiten gebruik.
Op een schaaltje lagen zijn ellebogen.
Toen brachten de broeders opgetogen
als laatste zijn hoofd op een bord.…
In mijn armen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
934 Ik kijk je aan
Zie mijn adem
En de druppels
Op de kilte
Van jouw kast
Volg mijn vinger
en de woorden
Laat je vallen
Breek de stilte
En het glas
Laat je vallen
door het glas…