4358 resultaten.
Tijdloze horizon
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
609 Zon als behang, onbeweeglijk,
de wereld is een medaillon,
waarin gedachten zijn geborgen
als onkruid van de zee, draag
ik om mijn nek gehangen,
als doolhof met me mee,
slaap op stenen veren, drink
uit schelpen de hartslag van
hun zoute leven, gedolven
uit het schuim op de lippen
van de golven, zoek toegang
tot nieuwe dromen, waar de…
DE EENZAME
poëzie
3.0 met 8 stemmen
1.634 Wagens dragen mijn ramen voorbij
Geur van het hooi, de oogst der wei,
De maaiers zingen en dansen,
Kindertjes vlechten hun kransen,
Hoog loops het juligetij.…
Hoor het koor!
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
925 Psalmen spreken
door aloude woorden
dragen heden en verleden.
Krachtig klinken onze zangen
in de weerklank juicht
ons prijzen en verlangen
zien we uit als
een verheugde bruid
naar Hem
die ons de vreugde schenkt
in tal van zegeningen,
het mooiste dat ons bindt:
Voor Hem te mogen zingen!…
Een gepolijst verleden
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
461 been van een klavier
zich snijdt in een te diepe wond
*
want hoe glansrijk de dichter zich ontdoet
van door het leven getekend en gekregen moed
scheurt mijn ziel het laatste album die nog zacht
spreekt van hoe goed het was en slaat mijn hart
met ingetogen pas en overschrijdt dit leven
met te talrijke momenten
of mijn ziel de aarde zal dragen…
Zo leek het toch…
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
533 zo leek het toch
in vredelievendheid
opnieuw geboren
ja, hoe nu de morgen
door de ogen van de zon
in een oranjegloed
de gedenksteen opnieuw verlicht
vele bloemen kleuren
de zinnen van hoop
het diep in het marmer
gebeiteld gedicht
de tijd vervliegt zo snel
ik wil haar in mijn handen
als kostbaar goud
op een fluwelen kussen dragen…
Boven het land
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
457 Opgenomen rustgevoel met gesloten ogen
of lichte veders mijn hersenen masseren
roep het zelfs soms op en kan waarderen
hoe heerlijk alles is in liefde te geloven
het groen nog groener is als ik zou wensen
bloemen zien te kleuren in hun kleur
zwemen dennen in het bos hun zachte geur
de paden dragen zonlicht zonder mensen
als ik mij laat…
NODIGE ZWAKHEID
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.854 Zou mij te voren staan al wat ik heb bezweet
In lijden of in vrees; het waar een pak van leed
Dat and're schouderen als mijne moesten dragen:
Zou ik ook al de vreugd van all' mijn blanke dagen
In ene spiegel zien: een sterker oog als 't mijn
Moest dat verzamelde gebliksem machtig zijn.…
hunkering
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
867 bent als een vergezicht
gedroomd in oude tijden
door geliefden, een woud
zei jij mij niet: 'hunkering'
is het goede woord dat mij
beschrijft zoals ik ben
of wat ik voel
een smachten
nu en in een levend verleden
vrouwelijkheid
zei jij me niet: 'laat me'
geen man kan rode stenen dragen
gloeiend als de lava
dat ben ik, het gloeiende…
Morgen, ja misschien morgen
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
743 langzaam sterft zijn silhouet
tot een stipje aan het einde van de allee
morgen, ja, misschien morgen
wandel ik nog eens met hem mee
dan lichten we de luiken
de zwaarte van ons hart
zoeken we de gouden nerven
op een al afgestorven blad
we zullen ons verlaten
in de rust van de herfst
en dragen de kleuren
de bewonderende gloed
van…
Transfiguratie
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
551 Zoveel moet losgelaten worden: weer
terug naar het dal, naar het geven en nemen,
de raadsels en twijfels erbij, maar de bomen
dragen gauw weer bloesems. We mogen leven.
http://www.youtube.com/watch?v=RLsQ-_jnxeQ&feature=related…
VAN HART TOT HART
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 Deze hartenkreet draag ik op aan Maria van Ginneken van Heart to Heart Coaching, Counseling en Relatietherapie, die ik spontaan van hart tot hart ontmoette op de Blaak in Rotterdam.…
blauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
674 je schuift de stoelen naast elkaar
gaat zitten en praat de uren vol
ik luister haal geen adem
en merk niet het graven
van wie je bent naar mij
blauwe bloempjes werk je stoer
en zonder schroom naar binnen
je bezet zo zwanger het luchtruim
dat ik het niet kan dragen
en zwaar moet leunen in de nacht
alles wil ik wel geven om
de stoelen weer…
Heden aanvaarden
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
560 Herinner mij schone voorbije dagen
van onbezorgde tijden uit blije jeugd
toen ik nog geen zorg of last hoefde dragen
een leven in vrolijke vrijheid en vreugd.
Herinner mij tijd van gelukkig leven
zingend en lachend iedere nieuwe dag
dankbaar voor liefde mij steeds weer gegeven
bewonderend elke vogel die ik zag.…
ONTGAAN
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
525 De geloofsgemeenschap geeft vele vragen;
haar mensen mogen blijde bloei beleven,
moeten daarbij moeite en zorgen dragen.
Toonde de bijbel AL wat werd geschreven,
zou hij dan geen peinzende lezers plagen?
Grote geest doet weinig letters leven.…
De vrouw in de lange rok
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
609 het begon,
toen haar moeder haar deed leren
haar lange haar te eren,
door een lange rok te dragen
op de zonnigste der dagen
opdat mannen enkel staren
naar de lokken van haar haren
naar hoe mooi een vrouw kan zijn
in de felle zonneschijn.…
Homo sapiens
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
737 Wat u dan waarschijnlijk zorgen baart
is dat ge wellicht horens moet dragen,
of misschien erger nog..., een staart.…
Anti-Atlas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
469 licht van verdreven herinnering
de rivier is op een droge grens gestuit
in de vallei
waar water sterft in een poreuze bedding
voorbij de woestijn is geen weg meer terug
daar begint het voorportaal
van het droomland zonder nachtelijke dagen
de grens ligt op het midden van de brug
het voelt als last
het gewicht van het moment te moeten dragen…
VOORSTANDER-KLIERVLINDER
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
599 Jij begrijpt wel dat ik terugverlang
naar de wonderschone dagen en nachten
minnen, waarop wij niet konden wachten
onze liefde bestaat nu uit lofzang
nog dansen wij in eeuwige lente
van bloem naar bloem dragen wij onze kleur
noem je mijn liefste en jij mij charmeur
het houdt ons zo jong in het fervente
hoewel onze huid verrimpeling toont…
Koesteren
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
737 Ik koester ten diepste mijn taak en opdracht,
die helder wordt en is, maar eveneens draag ik
dicht aan het hart wat mij het meest lief is,
zal zijn en blijkt:
de wijsheid in elk mensenhart.…
Verwondering
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
858 Als je God terug ziet in het kleine
en Hem herkent in het grote
Als je ziet hoe akkers vrucht kunnen dragen
onder onze zorgen.
Als je beseft dat de weg naar het paradijs
een route is.
Als je beseft dat verwondering begint,
waar vanzelfsprekendheid ophoudt te bestaan.…
Bo
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 jouw snuit vol reizen en aankomsten
geuit door het doffe water in je ogen
verwoordt het geblaf als een streling in jouw stem
ik begrijp je en ik volg je schreden door het wankel gras
wie je was zal ik nooit weten
en wat je wordt kan ik slechts raden, al
zie ik wel een vorm van leven
in het zaad van de ranke naden
van jouw graf
nu draag…
De sprong
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
530 Als er iets mis ging
Legde ik een steen
Om mijn hart
Een muur
Was snel gevormd
Werd hoger
En hoger
Tot uiteindelijk
Alleen het plafond
Nog maar ontbrak
Één steen was over
Ik pakte hem
Duwde hem omhoog
Maar de steen
paste niet
Ik hield hem vast
Boven mijn hoofd
Mijn armen gestrekt
Krampachtig
Tot mijn armen
Moe van het dragen…
In een sprakeloos troosten
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
586 verbreken van de band
wij zijn gaan zitten op het zand
in een sprakeloos troosten
scheren meeuwen sierlijk over
schreeuwend naar het land
zacht brengt de wind
in zilte vlagen zee
die in eeuwigdurende mantra’s
rollend sissen kom maar mee
wij zijn gegaan
hebben het verdriet begraven
van de last die onze schouders
niet meer konden dragen…
Groen van toen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
590 plotseling weg
niet eens in een langzaam proces
kale aarde is al wat rest bedekt met
vage zwemen sprietig groen van toen
er is iets vreselijk misgegaan
door het vervlakken van het zicht
ik kan de wisseling niet meer aan
van het voortdurend strijdend licht
de schemering duurt dagen
omdat zij haar greep op de
werkelijkheid urenlang wil dragen…
Dankbaar
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
789 Dankbaar:
Wees dankbaar voor kleding om te dragen
Zodat je niet over de koude hoeft te klagen.
Dankbaar:
Wees dankbaar voor het dagelijks leven
Dat door God de Heer jou is gegeven.…
Ongekend
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
611 Als het leven mij zoekt
ik me niet laat kennen
gaat het mij onbeschaamd voor
strooit met liefde
die z’n plaats niet kent
waar geen mens me ziet staan
bekijk ik de dagen
buiten mij om gevuld
met gulle minnaars
die hun eelt
op handen dragen
stille killers die doodleuk
op facebook foto ‘s
van slachtoffers…
Prozagedicht; Een hulde aan het leven?
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.275 Carnaval:
hoe komen mensen erbij
tegen een decor van troosteloosheid, grauwheid en verval
in een koud, sfeerloos, somber en heilloos seizoen
de groen/oranje sjaal te dragen of andere potsierlijke kledij
als uit een nachtmerrie en wagens in elkaar te knutselen
die de bizarre, groteske hallucinaties van een krankzinnige
veruit overtreffen in waanzin…
en nu?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
527 het luchtledige laat mijn snaren trillen
ofschoon de zwaartekracht aan mijn
voeten kleeft, de nachtelijke muziek
maakt onwijze sprongen
of ik deze dans kan eerbiedigen
om mij te dragen door de poorten
van de dood laat mijn lijf onzeker
schudden in het duister dat me plooit
er is geen verlangen zonder averij
geen wal om aan te meren…
Alleenspraak in de herfst
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.487 Stiller
spelen kinderen in hun vragen waarvan de klanken
verder dragen. Dat ik mensen in het gras zie liggen
als na hun laatste val, ligt aan mij en niet aan hen.
-----------------------------------------------
Uit: 'Hotel Eden', 2013.…
Vermoeid en belast
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
576 Kom bij mij, allen die vermoeid zijn
Als uw lasten zwaar zijn om te dragen
U door verdriet en pijn bent verslagen”
Jezus zegt: “Ik zal er altijd voor u zijn.”
Wees er zeker van: “Ik zal u rust geven
Kom maar bij mij, ik zal voor u zorgen
Nu, vandaag en iedere nieuwe morgen”
Wat kan dat een troost zijn in ons leven.…