3338 resultaten.
Rakend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
491 Tast je vingers, zijdezacht,
rond de glooiing van mijn liefde,
van het onvoorstelbaar diep gevoelde,
al is het puur, voor deze nacht..
-
Ik zie je nu, nog vormend liggen,
heb de hoogtes ver gebracht.
In het spel, dat wij hier speelden,
scheen het maanlicht mild bedekt.…
Stoel
gedicht
4.5 met 2 stemmen
6.419 Het was zo subtiel dat ik moest knielen, zo vond ik de
stoel en ik raakte het hout zoals je een tong raakt, ik
legde mijn vinger in een nerf, het begon onmiddellijk te
schemeren en dieren stonden om ons heen.…
Hij kwam alleen te staan
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
542 Blauwe vingers van de kou,
vuile nagels van het werk.
Hij houdt het niet meer uit.
Zijn haar hangt in zijn gezicht.
Zijn baard is lang en vuil,
is voor het scheren gezwicht.
Zijn kleren stinken,
houdt ze aan zonder te verpinken.
Broek is te groot geworden,
hij is het eten beu.…
De nachtelijke zeeën van Ambon
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
435 Ben jij nog steeds de dief van onschuld,
was in de nacht , de onzichtbare insluiper
die zijn vingers smakkend wil oppeuzelen,
doof de jaren vijftig weer terug wil halen.
Vanwaar heb jij de keuken verlaten,
wel kopjes palmsuiker daar omgegooid.
Is er een dag dat jij stopt met terugkomen,
jij gaf hem al genoeg, ook zijn eigen parang.…
Tegen de stroming in?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
468 Regen kennen we, het wast de
ogen en het brein, hecht zich
aan de huid en hals van eigenwaarde
waarop rimpels zijn verschenen
het maakt groter dan het origineel
het steek de vingers uit de handen
het vervult de dorst tot lust en heelt holten
van gebed voordat die voorgoed zijn verdwenen
het laaft de ziel der zotheid, draagt de
lemen…
op de waagschaal
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
505 dat vaker, op 'n zeker moment
vraag me dan af, of ze mij nog kent
ik wil me het inzicht besparen
en laat dan los hoe dingen gebeuren
ach, ik heb weet van klanken te schrijven
mijn handen denken daar niet over na
geen gedachte zal in een noot kunnen dalen
immers het is in het ongrijpbare
waarin ik met open handen sta
en mijn bewegende vingers…
Oergrammatica
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
455 was
een visionaire theorie
De zinnen die wij construeren
gaandeweg ook formuleren
zijn in de kern, in nucleo
voorzien van fundamenten
Van naamwoorden zelfstandig
aap noot mies wim gijs lam vuur
en vage noties van een woord
van actie, eerst dichtbij
Van handelen en zien
heel erg fysiek, nabij en waar
dan komen er wat brabbels
vinger…
Jaarringen?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
383 Regens kennen we, het wast
de gesloten ogen open, het reikt
naar de hals en hoofd voordat
de jaarringen zijn verschenen het
maakt ons groter dat het origineel
het steek de vingers uit de handen
het vult de dorst tot lust en legt het
vruchtwater aan de schenen, vervult
de holten in te slappe knieën, verzacht,
laaft de verhitte ziel tot aan…
Scherpzinnig
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
497 mij
bezijden de aangelijnde muis
ligt wat scherp puntig hout
inmiddels kort van stuk
het draagt koolstof in zichzelf
doorheen een ielige gang
waaraan scheppen is toevertrouwd
en verscheidenheid wacht op aandrang
opdat ik allengs licht uit duisternis delf
zijnde een punt of iets van zielenheil (met enig geluk)
en ik met duim en twee vingers…
HET
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 bemin het en het wordt verrijzenis. lees het, rol de steen
weg van het graf, en zie wat het doet:
“een vinger glipt uit haar mond, glijdt langs haar hals, volgt
het glooien langzaam tot de navel, stopt en tikt de knieën weg:
tikje links, takje rechts. het legt haar klaar voor davering.”.…
"Euterpe"
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 soms enkel toetsen
voor hoofdletters gaan plaatsen
als mijn hart vraagt om een klinkende melodie
het lijkt dat het zwart-wit
minder mijn ziel wil weerkaatsen
en ik de vertaalde echo niet hoor
maar enkel in een snarentrilling zie
het is die muze die ook mijn innerlijk stuwt
en vaker vraagt om lyrische aandacht
maar dan middels de vingers…
Geen tijd
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
871 Vrijdagnamiddag
Op tijd valt niet te jagen
Wachtend op de bel
Minuten lijken dagen
Jij knijpt in mijn vinger
Ik met ontroering vecht
Jij bent mijn papa
Is wat je daarmee zegt
Refrein
Is er een plaats op aarde,
waar er geen tijd bestaat?…
Kain doodt Abel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
510 ik bladerde
langzaam door
het regenbogenboek
voelde dat mijn
vingers vochtig
werden ook de
kleuren namen de
grijswitte tinten aan
van vallende regen
uit het gebladerde
kwam een sterke
boslucht die zo van
de opgeschoten
paddenstoelen kwam
ik wilde even mijn
handen afvegen liet
de bladzijde los zag
ze in 3d snel groeiend
ze werden…
ZAARTPARK
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
501 buurten
Boeimeer en Heuvelkwartier
waait wilde woudadem
over een ruime wandeltuin
waar trotse kastanjes
bomen omkruld met slingerplant
verkwikkende adem werpen
over ruige weitjes
modderpoelen bergen
reine kraamkamers
van broos komend leven
langs rietvelden wordt
het riviertje Aa of Weerijs
licht aangeraakt
door verdwaalde vingers…
Bezwete Taal der Ragzangers
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
411 Hij trekt een korset over dit leven
van vlees en bloed,
de gladgestreken vingers
van verwachte nachten
achter fluwelen tralies
zijn geen rustgevende
omstandige cliffhangers,
maar verlangens
naar de zweettaal van ragzangers.…
mijn kind mijn lieve kind
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
595 mijn kind mijn lieve kind
jij bent bang dat de dood op zolder woont
dat het een wezen is dat jou grijpen zal
mijn kind mijn lieve kind
dat de elfenkoning achter de heuvels wacht
hij je meeneemt als je buiten bent
mijn kind mijn lieve kind
dat de takken met hun lange dunne gekromde vingers
verborgen heksen zijn die jou zullen steken…
Peperkoek
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
358 Het plakt aan mijn vingers
zoals dingen blijven hangen
die allang voorbij
zouden moeten zijn.
Ik zie mezelf zitten,
figurant in een ochtend
die nergens heen gaat—
met brood dat te zoet is
voor mijn leeftijd
en te droog
voor mijn hart.…
Hete Vrede
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
412 We noemen het vrede
omdat de kanonnen niet overal tegelijk spreken,
omdat verdragen nog in archieven liggen
en diplomaten elkaar de hand schudden
met vingers gekruist achter de rug.…
Taal
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
781 klinken heruitvinden
niet langer weerklinken
was het woord er
voor het vlees is geworden
was de materie er voor het spellen
zochten we de zinspelingen
om te begrijpen
lachende geluiden, soms schreien
niet langer zwijgen
stem die de taal
in klinkers, medeklinkers omvormen
zoeken naar gepaste volmondige zinnen
letters aangeslagen met vingers…
De renner
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
713 Ik ben sneeuwhaas
negen vingers oud
de renner
snelste van alle jonge krijgers.
Als ze komen
zal ik rennen
van deze hoge heuvel
over de toendra
naar de tenten.
Ze komen, ze komen!
Dat zal ik roepen
schreeuwen zal ik
de lucht uit mijn lijf
zwaaiend met mijn armen
en het rendiervel.…
LELIJKE MENSEN WILLEN OOK WEL EENS GEWOON MET IEMAND PRATEN
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
872 bochels, likdoorns en opgedroogd speeksel
in de mondhoeken
en een bril van de Action
op de pokdalige acné-neus
pokdalige paspop
met pukkels op plaatsen
waar geen strelende hand
ooit is geweest
kleding uit het jaar nul,
asynchrone lippen, bacteriële onbalans in droge sloten
myopische oogopslag, blauwe aders die over bleke kuiten stromen
vingers…
Geloven ?
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.104 Ram de letters uit mijn vingers
pers de woorden uit mijn strot
ben op zoek naar enig houvast
bid wanhopig tot een God
wil niet wakker, wil niet slapen
droom alleen maar terug in tijd
wil niet weten, wil niet denken
raak vertrouwen plotsklaps kwijt
kijk de dagen naar het voorjaar
pluk alleen maar stil verdriet
slik gedachten naar het einde…
Banat
netgedicht
2.6 met 13 stemmen
842 Ik hou van wanneer
gouden velden mijn taille minnen
en tarwekorrels aan mijn vingers
hun zegeningen bieden,
krekels in de hitte van middagzon
onder de maïsbladen verborgen
voor een dag van het leven, leven en zingen.…
Ons.
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.710 Eens keek ik naar onze handen
mijn duim speelde met jouw duim;
nooit hebben onze vingers stilgezeten;
ze vertelden elkaar, eindeloos lang.
Ook nu nog zie ik ons nog gaan
stukjes van ons in andere mensen;
in een oog dat glimt of een arm
als vanzelfsprekend om een middel geslagen.…
De kleine dood
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.883 Afscheid nemen is het besef
dat je elkaar niet meer zult voelen
in het vlechten van elkaars huiden,
de handen die handen maken
en het verzet doen wijken,
onze lijven in vingers versmelten.…
De laatste dagen
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.881 Hij murmelt, stamelt, kreunt en fluistert tegelijkertijd,
graaft, graait en grabbelt naar de juiste woorden,
die verpulveren tussen zijn magere ongeringde vingers
en als afgevallen bladeren doelloos alle kanten opwaaien
Het meer van woorden waaruit mijn vader put
is aan het verdrogen en het water is troebel en donker.…
Vakantiespreiding
gedicht
4.1 met 60 stemmen
4.151 Ook veel wc-bezoek en neuzen snuiten,
geknoei met kauwgom en met frisdrank, onderwijl
verbeten schrijvend met hun natte vingers op de ruiten.
Het pluche treinstel voor de rest bezet
met stemmig grijs, pc en aktetas,
denkt met de kortgeknipte vader mee:
zat ik maar in een andere coupé!…
Controle
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
4.802 De headset zit als gegoten, de draden
aan tenen en vingers geven een schok.
De monteur knoopt een slagersschort
voor, haalt uit zijn bedrijfswagen een
zware, glanzende voorhamer. ‘Voor ik
de controleknop indruk, ga ik eerst na
hoe het staat met de reflexen van beide
knieën. Daarvoor heb ik ruimte nodig.’…
meer lippen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
797 hemelen, ontdek
de maan draait
met het hoofd onbevangen
deze collectebus wil alles
nat, in een romantische bui
me niets afvragen
waarom het goed voelt,
niets zeggen
niets weten, van bijbel en god
wat steenkool draagt
kun je van te voren zien
een ruwe diamant
zo ook het lot liefde is,
moet bloed zien
hier en daar een vinger…
El Repilado (Alpajaras)
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
912 Het dak z'n magere vinger wijst
naar de uiteinden van het heelal
waarmee het slaperige dorp
het verleden herschrijft
gedoopt in de roerige inkt
waaruit de echo doorklinkt
en oude teksten boven
deuren langzaam vervagen.…