4358 resultaten.
naïef
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.055 het was het kind in mij dat preekte
woorden van goedheid en vrede
niet van kwaad wilde horen
dat de mens schijnt aangeboren
het kind is dood
het preekt niet meer
ik wurgde het zelf in mijn schoot
om zo zijn naïviteit te smoren
het zijn gróte kleren die ik draag
en op mijn schouders zwaar het weten
van het kwaad dat alom woedt
met wortels…
vondeling
hartenkreet
3.9 met 12 stemmen
1.115 ik zou, ik zou
het in mijn armen nemen, op handen dragen,
knuffelen en zachtjes strelen.
terwijl het zich - nog wat bescheiden -
stevig tegen mijn ziel aanvlijde,
ging ik vast met zijn woordjes spelen.
nog niet geheel voldragen
wanneer ik het teder schrijven zou.…
Groeien bloeien rotten binden
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
1.119 Liefde voor geur en smaak
Verdwijnt wellicht ooit
En mijn toekomst is het asvat
Waar ieder alles in werpt
Maar waar mijn vlam minder vat
Gelukkig scheiden we het afval
In grijze en groene bakken
Men werpt mij in de groene
Alwaar ik rustig composteer
En snel tot nieuw leven kom
Al ben ik dat dan zelf niet meer
Maar planten zullen warmte dragen…
op zee gedragen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
525 De zee
is een lange lijn
die uithaalt
naar de wereld
van mensen
het krult er
onder boze deiningen
van dingen
die we niet kennen
golven
komen van andere planeten
onder ons voeten
over de kim
en nog vele einders verder weg
zoals ik
met mijn linkerhand
geen raad weet
hoe die moet schrijven
draag ik iedere kustlijn
op mijn rechterpalm…
Bloemen in doorzichtig glas
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
675 geborgen in de grijze morgen
wit de wereld zich opnieuw
vlokken stillen in hun spel dragen traagheid
dwarrelen nog wel voordat de grond ze rusten laat
poedersneeuw verzoet de kou
drift spelend in een strakkend blauw
ijzend waaien winden bloemen in doorzichtig glas
ze liggen rijpend slootgeschikt en waterpas
uitgestrekt wit rondgevlekt in…
Blind in de kast,
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
447 de met
zorg gekozen tekst werd vergeten, voor
waar ik ging, kwam ik net vandaan
de tijd verteert het werkelijk zien
de lamp verarmt zich in het minder,
kaarsvet druipt van beide handen,
geëtste beelden van een blinde, bestaan
meer wegen dan voorhanden, vindt de
hinder van obstakels van ongelijke
standen, die ik niet wil wilde zien,
draag…
Liefde
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
2.091 Ik wil jou voelen
Samen met jou tegen de wereld, tegen iedereen
Jouw lichaam door de ogen van een blinde waarnemen
Ik wil jou alleen
Ik wil jou zien
Midden in de duisternis jou als lichtpunt zien
Jou hebben als houvast, het lichtpunt tot me nemen
Het dragen als mijn eigen last
Ik wil jou horen
Door het daverend applaus van een druk publiek…
De last van het zwijgen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
7 De zwaarste last is wat je blijft dragen nadat iedereen je heeft verlaten.…
Dierenleed
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
759 Botsende daken
En balkonnen
Die de regen van beton niet dragen konden.
Slijkstroom van boeken
Die de bibliotheek doneerde
Aan het rijk der doden.
Lees.
Lees de angsten in de ogen
Daar waar goud uit de potten is gejat.
Het was een duif, een eekhoorn of rat
Of kat die met dubbelloops is neergeschoten.…
Wondertjes van samenzijn
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
581 huis aan kant
energieën opgebrand
uitgeblust valt zonlicht
naast me op de bank
we zitten in zijn licht
zijn ogenwit daagt
buien uit te regenen zonder
dat mijn storm fluit
pupillen dragen mij
kleuren vragen tederheid
scheppen wondertje van samenzijn
gesloten voor publiek
zijn mond gegoten rond
de zachte lippen iets verstrakkend…
'K zou 't leven hier zomaar willen bezingen
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
716 Ik draag een trui.
'K zou 't leven hier zomaar willen bezingen
een echo uiten over de toch doodgewone dingen.
Ik zou 't leven hier zomaar willen bezingen
een echo uiten over doodgewone dingen.…
Licht
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
538 Hij lacht bij termen,
rotsen en stenen die het licht niet dragen kunnen.
Verdwalen kan hij niet,
Want hij is niet onderweg.
Zijn hart als orgel in zijn oren.
Met de spetters van een halve fontein die zijn inkt verlopen laat.
Het is tijd.
Het licht verdwijnt.
Hij gaat.…
Vader zonder moeder
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
569 Vader, die nu opa is,
met grijze, rimpelige handen
die de krant nog amper dragen kunnen.
Koffie over het tapijt.
Vader is zijn liefste kwijt
en daarmee ook zijn wil te leven.
Met het vallen van de post
droomt hij hoe ze hem komen halen.
Het einde van zijn lijden lijkt nabij,
maar tot die tijd
blijft hij maar in zijn krantje lezen.…
Ik zal je missen
netgedicht
3.7 met 34 stemmen
4.093 Wij dragen onze dromen:
in tranen zaaien,
oogsten aan de overkant.
Uit: steeds weer exodus, p.11…
Zestig
gedicht
2.9 met 16 stemmen
10.730 Dagelijks neem ik dat breekbare dubbelportret in mijn armen
En draag het omzichtig naar buiten, ik mag niet bezwijken
onder dat paar, ik mag met mijn paar niet verdwalen.
Hoe breng ik het veilig naar huis? Ik ben dat mijn vrijheid
Verschuldigd, mijn gouden erfdeel met stomheid geslagen.
Geen afkomst is gekist.…
Hemelhuis
poëzie
2.3 met 9 stemmen
2.468 'k Voel me een kleine koning
in mijn grote plicht:
vrouw en kind te schragen
op mijn sterke jeugd;
en ze hoog te dragen
in mijn vreugd!
Daar, op 't schouwke,
prijkt mijn enig kruis.
Wees mijn engel, vrouwke,
wees mijn hemel, huis.
Wees mijn stoutste roemen,
wees mijn zoetste troost,
frisse levensbloemen,
krachtig kroost.…
- De gekregen kledij -
netgedicht
4.0 met 42 stemmen
570 de gekregen kledij,
deze rustigere laag,
wij dragen ze allemaal
ze is onze etherische
herinnering aan verlichting,
emotionele verbondenheid
emotionele ervaring
een bewuste keuze
van het grote eeuwige
zich steeds meer openen
kledij, de buitenste laag
bedekend als mantel der liefde
het fysieke lichaam,
in ons zelfvertrouwen,
gekleed…
Handen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
829 Met onze handen kunnen we dragen
De last, die voor een ander te zwaar is
En onze naaste helpen waar dit nodig is
In moeilijkheden en verdrietige dagen.
Onze handen kunnen we vouwen
Om met eerbied tot God te gaan
Hem te danken voor ons bestaan
Dat wij op Hem mogen vertrouwen.…
Spiegelglad
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
587 heeft wijsheid
te maken
met wat ze nu voelt
de weg van nee
is juist die
van de minste weerstand
zal ze nog eenmaal
klauteren en klimmen
zal ze nog eenmaal
in die liefde geloven
ja zeggen
het vereist meer dan moed
maar de fluister
van juist die liefde
zal haar behoeden
zegt de wind
liefde als zijnde
de parachute
om haar mee te dragen…
- Heldere vluchten -
netgedicht
3.7 met 52 stemmen
689 Vleugels rijzen
van de imposante spanwijdte
adelaars,
roven mij het beeld
dragen heldere vluchten
naar het firmament ter wereld.
Geruisloos gekleurd
zweven voornamelijk
lichtblauwe tinten als "een".
Laatste sprankel leven trekken voorbij
een vallen in bergachtige gebieden
leefde temidden van verdrinken.…
geschokt
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
770 hoe je in enkele minuten
alles verliezen kan
er slechts pijn blijft
en verlangen
naar de relatieve saaiheid
van het alledaagse
arm en rijk
voor éénmaal gelijk
verweesd wanhopig verslagen
wie kan dit dragen
zoekend tussen puin en lijken
naar voorbije tijden
de dood dreigt van alle kanten
geen tijd voor rouw
je moeder, je kind, je geliefde…
Kijkdagen veiling
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
838 De brede eiken trappen
dragen lichtvoetigen
en zwaargewichten.
Gewichtig spreekt men
over Amsterdamse school.
Schouwspiegels spiegelen
Barok en staande klokken.
Bronzen beelden
beelden kunstzinnig uit.
Schilderijen tonen
beelden van verlichting.
Kroonluchters
beschijnen Jugendstil
en Art Deco.…
zeg het maar aan niemand
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
665 blazen, sterren in gele kleedjes
langs de lengte van het huis
ik wil ze vangen, vandaag, nu
en morgen weer
wanneer ze zwaaien
met zwavelstokjes in hun kleine hand
alsof ze, goudgelokt, weten dat mijn gedachten
warmte nodig hebben
het is bitterkoud binnen
ik strijk een lucifer aan het ruwe
dennenhouten vlak, met zachte trek
even draag…
De Grote terugkeer van de koning (proloog)
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
501 O, koningstroon van zilverschoon
wiens plaats is lang verschoten
De bladeren liggen in het rond
gevallen van de bomen
Wel stratenlang luidt weegeklaag
de roep om lichte dagen
Zijn krachten die men putten kan
voldoende om te dragen?…
De Zon
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.047 De Zon stuurt haar stralen naar de aarde
Haar Licht, haar Warmte, wat een waarde
Dat wordt ons allemaal gegeven
Daarom kunnen wij het Leven Beleven
Het Leven, de Liefde, wij Twee
Dragen de Zon altijd met ons mee
De Zon geeft ons Energie en Kracht
Kijk naar buiten en zie hoe ze naar Ons Lacht
Mijn Sunman, jij straalt voor mij als de Zon…
De langste dag
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
624 De datum van
uw gang naar Huis
gekerfd achter dat
kleine kruis
bericht de aanvang
van de zomer…
Vandaag draag ik
dezelfde jurk
bedenk ik
als ik even hurk,
het was toen 30 graden,
kom, denk ik
vastberaden.
Vier jaar na dato,
de dag van het kruis
begeef ik me weer
op weg naar huis,
dichtend over
de Grote Zomer.…
Een cirkel van wit licht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 cirkel wonen
van wit licht
Aan de buitenkant
is een liefdesband
die naar binnen rinkelt,
als men moe is
bedroefd, be-roerd is
Het oog opent
bij een stille trom
Aan de koningslach
herkent men bewaarkracht
Want één zijn
is niet alleen zijn
is in een cirkel wonen
van wit licht
Wanneer de tijd vraagt
om gulden tranen
beperkt te dragen…
775 dagen verdriet
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
977 de scherven liggen nog steeds op de grond
in elk van de duizend stukjes zie ik jou
je vroeg me je te vergeten
iedere dag neem ik een stukje weg
om daarin voor het laatst jou gezicht te zien
terwijl ik je naar de glasbak draag
de stofzuiger staat verlaten in de gang
staat al drie maanden stil bij mijn verdriet
geen ander die het hem na zal…
De voet uit het verleden
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.212 in de luwte van de lindeboom
schrijf ik liefdevolle gedachten
draag een stukje in mijn hart
van de ontmoeting
de herkennende ogenschittering
en vreugdevolle monden
in momentjes van beleven
samen zittend rond tafeltjes
soms als span apart
in een stil verstaan
wist ieder onbetwist
van de tere plekjes, de traan
onder houten binten…
Rusteloos?
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
606 In de klimmende jaren
moet steeds veel worden
weggegooid, het idee dat
verwachting en geluk
mild en duurzaam zijn, een
subtropisch klimaat, een
omhelzing als warme deken,
in plaats van verzilting van
mentale aanslagen die naar
gelang het duurt, steeds
levenslang vragen bij zich
dragen en gekoesterde
littekens achterlaat in het…