Alle inzendingen

De trein gisteren van Rotterdam-Alexander naar Utrecht Effe rust is de gedachte na een chaotische dag Effe slapen, wellicht, misschien! Nou vergeet het maar JAN kibbelende gillende kinderen crescenderend gewelds kabaal Ik verplaats me verderop Naar kabbelende babbelende dames Pianissimo kletsend Doch niet slaapverwekkend  Zelfs…

Dubbelglas ben ik: het gezicht van de stad, waar het jaar hangt aan mijn versleten mouw; de toekomst lees ik in een oud gebouw— steeds denk ik aan de flat die mij eens betrad. Het zwarte lood schraapt niet aan mijn stenen huid; heel soms hangt er een laken voor mijn oog, toch zie ik wel de drukte van het betoog— dat ik ze binnen liet, was een…

Kruip ik door een termietenberg grijze blokken openen je bloedstromen tikken de blauwe moeder lokt je vrat alles, alles wat ooit plant was Vrijheid!… ik hoorde het je schreeuwen, de echo likt de wanden in elke cel…

Dwalend door mijn heimwee in gedachten in het muggenland aan de oevers van een zoetwatermeer speel ik met jou, en jij met mij de vermoorde onschuld en we koesteren de onschatbare waarde van humoristische dwalingen in de ernst van het volle verstand plotseling maak jij door intense emoties van een kleine mug een grote olifant te zwaar om…

Een Humoristisch Gedicht Over Eten met Mes en Vork Er was eens een man genaamd Kees, die at zijn soep met een vork en een lepel, steevast in de geest. Hij had een tafel vol met lekkernij, maar met zijn mes en vork was hij niet zo blij. De Soep Met zijn vork stak hij in de soep, de soep lachte terug, als een ondeugende snoep. Hij zei: “Waarom…

‘je hebt de troostprijs gewonnen voor de slechtste debatronde tijdens het intellectuele discours’ de kaart lag tussen andere lotgevallen van ongeopende post en totoballen op de kokosmat – nog in de verpakking op de ijskastdeur was blijven plakken een vette foto uit een magazine van een cultgitarist in boa-uniform ‘zijn noten werden…

De zwakke zachtheid die hij veinst in momenten van overactiviteit bij innerlijke onrust Geforceerde vriendelijkheid als zijn geest de zintuigen niet meer volgen kan is een laatste strohalm tegen desintegreren Welwillendheid staat paraat een winterjas die hij aantrekt voordat iets noch iemand daarom vraagt Hij moet wel flexibel…

Wat voor waarde heeft het de structuren van de psyche het lezen en leren over oorzaken achtergronden die woest maar leeg zijn één gevoelsmoment wuift dat alles weg mijn hand die even woelt door je zachte wintervrije haren tenminste als dat had gekund nooit beleefde seconden kietelen aan mijn horizon dringen zich op zonder vragen zoals…

Na even wachten valt soms alles weer waar het moest zijn: de stilte, het betrachten van de vreugde, hang naar lente of naar wijn. Soms kan ik haast niet wachten, vult mijn ongenoegen heel de lucht en ziet niet meer wat echt belangrijk is: de tederheid bij 't zien van pijn, het heel geduldig groeien van de eerste lentebloemen, de lach van…

Of je gelogen hebt, weet ik niet er ligt een waarheid ergens in het midden waar de hoge bomen zwijgen is harde wind meedogenloos, jouw karakter aan de ernst van vergankelijkheid onderhevig, zoals de kruinen buigen dansen oude woorden onbevangen wanneer het toeneemt dat verlangen die zoete heimwee naar een zoen maar we kunnen het niet…

Wanneer de dag zijn grenzen overschrijdt en gulzig wordt van licht en lange uren, neemt hij meer ruimte dan hem toebehoort en schrijft zijn wet in schaduwloze muren. Maar tijd, die alles weegt met trage hand, laat geen onrecht ongebroken duren; zij opent stil de poort naar tegenkracht waar zwakken in de duisternis kunnen schuren. De nacht…

Zij staarde hoopvol over het water waar de horizon ontvouwde als een grijze zakdoek en de zee tuurde mee vol vertrouwen toonde hij de laatste bladzijde van het boek terwijl zij golven telde, telden de uren tot haar ogen brandden, van al dat turen Ergens in de horizon, voorbij al het niets waar lucht en water samensmolten hoopte…

Mijn werk is me niet te veel Het is me te weinig resultaat en bevestigt juist wat had moeten veranderen Het zijn nieuwe zakken voor verzuurde wijn Het helpt geen problemen de wereld uit, het stelt de managers gerust En daar leef ik van, daar word ik ongelukkig van en het personeel nog meer .....na de wandelmeditatie .....over de missie…

De wereldorde is flink opgeschud, Trump laat zijn oog op vreemde landen vallen, Hij laat zijn stem op heel de aarde schallen, En denkt alleen maar aan z’n eigen nut. Zelfs op die avond, waarop humor mag, Werd er geschoten, maar niet in de lach.…

zij stapt haar huis op wielen in alles ligt vast het begin de sleutel draait geen omweg meer rijdt de straat uit keer op keer de eerste kilometer gaat nog stroef haar handen strak en hoofd nog dof maar langzaam zakt het moeten weg de weg wordt ritme recht en echt een stop langs een lege baan motor uit de dag…

Wat ik lees is geschreven met jouw levensinkt In een taal die niet bewaard en mij lichtjes doet verbazen zij wijst in de richting van een heel ander leven ken jij mijn stoepenstad ? waarin jij misschien mijn donkerte vermoedt til me maar op met jouw eigenheid om zo mijn landschap te doorgronden want wat ik zie kan jij zien de rozenoevers…

Gij hieldt mijn hoofd in uw handen En kustet mij de mond. Ik zag uw ogen branden, En zwijgend vroeg ik u wat zwijgend gij verstond. Wat kan ik meer nog geven Dan wat ik lang reeds gaf? Zoen weg ons koortsig leven, Dat saam wij dalen in de koelte van het graf. Ik zag uw ogen branden. Mij docht, gij waart de Dood. Ik hield u met bei mijn…

De een bewaart in kasten zakelijkheid terwijl de ander bij het openmaken radeloos wordt hij zoekt en kan niet vinden verliest zich in een oude brief agenda en vergeten namen in wanhoop bergt hij alles op Gelukkig is degene die naar voren streeft hij heeft een kalmer hartenklop dan hij die omkeert slentert langs de kronkelwegen waar het…

Het stormt, de wind is guur, waait door mijn haar, verdooft mijn geest. Zon al tijden niet gezien, wolken drijven over en weer, dat wil ik echt niet meer. Mijn wil blijft ongehoord, geloof me op mijn woord, geen weergod die het hoort, laat staan zich er aan stoort. Ik kruip diep weg in mijn kraag. Is toch niet veel wat ik vraag? Nu valt…

Daar werd met zoute lippen gezoend gericht op zijn geketende lijf die jaren van smuilen en buigen vervreemd in de gedeelde leegte bleven de wrede kauwtabletten weg van rustgevend bladgeritsel stuitte zij op zijn verharde huid Zij wierp alles met verve van zich af de afschuwwekkende werkelijkheid met vulgaire viswijventrekjes daar stond…

God, de hele wereld staat weer eens in de fik Maar ik Ik ben weer op zoek naar Jou Ik wil weer beseffen dat ik niet alleen Afgescheiden van alles en iedereen Afgescheiden van Jou Ik ga weer zitten op de stoel En keer terug naar binnen En ineens daar ben Jij Niet als een Ander Maar als Mij Vreugde golft warm door mij heen En wil naar buiten…

Waar zal je groeien, tussen het malse gras en ga je bloeien, geurend naar de rivieren die door het vlakke land aderen jouw sterke wortels dieper en dieper in de zwarte aarde van het nachtwoud gegroeid op gangbare verwachtingen een zeldzame bloem, met een mensennaam gemaakt door het fantasierijke verstand van een onevenwichtig dromend kind…

En terwijl ik zag hoe de zon glinsterde op het water de golfjes sterren deinden, dacht ik aan de stralende naam van mijn pasgeboren kleinzoon Zijn foto gaf een tevreden oude wijze weer En ik dacht aan de kleinzoon van jou, je dochter, die onlangs ook die naam voor haar kind had gekozen Ik zag Aziatische vrouwen met fruit en…

De nacht viel zwaar een lage toon hun leven klopte door haar woon zij vouwde stil met dagen klein liet hen de maat van alles zijn twee honden aan haar zij,geen mens meer dicht geen burenvrij zij hield de wacht droeg de schrik de stilte ademde te dicht,te dik hij boven haar als wakend oog die door de uren mee bewoog…

Kracht van de Heilige Geest waait onophoudelijk met de felheid van stormwind doch vriendelijk als de zefier over heel de wereld bezoekt groot samenkomen en de verborgen enkeling Gods afgezant spreekt talen gebruikt wijzen wellicht onvatbaar voor de menigte maar slechts te verstaan door die ene gezegende de bezochte eenlingen kunnen…

Handen zoeken figurine klei botst duimen draaien strofes rond hun as verder weg naar binnen slingert het slib nat langs mijn kin, naast waar de regel was mijn pink drukt het slik door de aanzet heen – roteer ik alle barstjes dicht – wordt het oor een kromme zin woorden gestookt hechten zich, grijzer dan gehoopt…

Een fluistering die roept: Ik wil je. Ritme dat klopt in de stille kamer. Gretig naar het shot. Een hand die blijft hangen, maar terugkeert naar het blauwe licht. Een duim — links, en opeens rechts. Match. Dag, stille kamer.…

Er hing een luchtballon stil in de lucht, bij wat inventaris op de kinderkopjes stapten we uit de oldtimer, achter ons stond mijn oudere ik op de ijzeren brug te kijken hoe wij met de hond rond- keken in de nieuwe wereld die half gedroomd half in baksteen oprees uit de mist van het oude Belgische land onder de wolken van de tijd…

De Koning ging in Dokkum op de schaats Al zou het amper tien minuten duren Voor even was hij weer W.A. Van Buren In de illustere Elfstedenplaats Maar wat eraan ontbrak was tot zijn spijt: Wegglijden in de anonimiteit…

Wij spelen schaak. De koning staat sterk, deinst niet terug voor een enkel veld. De pionnen zetten één stap vooruit om te vallen. Wij spelen en herinneren ons hoe dictators vanuit stenen torens bevelen gaven, in paleizen waarvan de muren niet geloofden in instorting. En dan: pionnen worden opgeofferd. Een koning wint, een koning…