Alle inzendingen

Elke keer opnieuw moet ik woorden vinden om te schrijven wat mijn hart ontlucht om weer vrij te ademen. Woorden waarmee ik de regels schrijf die mijn verlangen verbinden en het slappe koord vormen waarop ik het wankel evenwicht zoek. Steeds weer behoedt het vangnet, bij klunzige misstap, het tedere omhulsel tegen breuk en schade.…

De wereld wordt weer groen Na dagen winters wit De ijskristallen smelten Het sprookje is verteld De bloemen zullen bloeien De tulpen en de rozen Met geuren en met kleuren Het verhaal zal verder gaan Liefde gaat altijd verder Over paden, over zeeën Door bossen en door bergen Er is geen eindbestemming Er is alleen de liefde…

Reactie op 'de simpele cirkel van het eenvoudige leven' door Judith van Zoomeren * Maar wie zijn wij humanoid op de rok van 't zich almaar uitdijend heelal Mens is geen abstractum elk mens is uniek wat zou het saai zijn the girls all alike, like the boys from brazil Klonen en avatars zijn geen iconen life is for learning…

Dit kan ik niet dragen met taal. Alles wat volgt is afval van een poging die al dood was voor ik begon. Woorden zakken door als nat karton. Ze houden niets. Ze breken precies waar ik hoopte dat ze zouden dragen. Wat hier leeft wil geen betekenis. Het wil blijven wegen. Het wil drukken tot zelfs stilte moe wordt. Ik schrijf omdat…

Draaiend schoon geworden, maar het ontbrak Een net rekje met regelmaat, een plek te vinden Om te drogen, de dolgedraaide kreukels Over de stoel de volwassen hondenharen, niet te zien…

Als aan de minimum eis: onsterfelijkheid, eeuwige jeugd zonder lichamelijke of geestelijke ongemakken voldaan is, zouden we er eens over kunnen praten of het de moeite waard is je ergens voor in te spannen. ----------------------------------------- uit: 'Gedichten 1938-1998', 2000…

Heisa! de kraaien in de winter-takken! Nog trillert echo van hun schrille snaters: Wat zitten ze daar stil, die donkre saters, Die sombre spotters in hun zwarte pakken. Zie, hoe bedaard die straks nog schelle praters Lijk kleine klompjes tegen 't luchtgrijs plakken. Heisa! daar gaan ze weer: de twijgen krakken! De dag barst open van hun rauwe…

Drank en Drugs Half leven verslaafd geweest Na drie Hartaanvallen en vijf zelfmoordpogingen Was het privéleven zeker geen feest Roofbouw gepleegd op je lichaam en geest Als je je ziel ziet vergaan Pijn slijt nooit En wat is dat voor bestaan…

Je bestaat zonder gedachten Maar gedachten kunnen jouw leven beheersen Laat dit niet gebeuren Vertel jouw leven in geuren en kleuren Durf jezelf te uiten Dan komt de ware ik Naar buiten Ik dicht al heel lang Dat maakt mij minder bang Door met woorden te spelen Uit ik mij in gehelen En kan ik mezelf minder vervelen…

Hoe hoger ik ga Hoe verder ik val Hoe lager ik spring Hoe zachter ik zal Landen voordat ik val Hoe beter ik kan omgaan met dat dal Dat dal van verdriet en zin Dat dal dat zorgt voor een gevoel van verwarring Hoe hoger ik val Hoe harder ik land Hoe lager ik spring Hoe beter de balans Toch val ik weer in dat dal…

Buiten in de tuin pluk ik de dag, Zet de bloempjes buiten, Scheer d’schaapjes aan d’hemel, Word ook graag verwend. ’t Luisterend oor hoort de stilte, Die het lawaai verstomt, Spoorslags kwam aangedenderd. In mijn armen slaapt ’n engel, Verblijdt met dromen, Die nog nooit eer zijn verteld. Ik zing het lied van morgen, Gister is lang…

De mens kan verwoorden tot een intens triest wezen soms zelfs een wezen waar - en terecht - geen ratio tegen opgewassen is wat, dat de mens ook in zijn diepste emotie raakt als plotselinge zelfdoding z'n intrede doet wat als kille moord wordt ervaren met name de moord op het waarom als zelfs niets werd toegelicht, nagelaten, achtergelaten…

Ik verzin niets groots. Geen kastelen, geen licht. Alleen een plek waar jij niet vertrekt. Waar de deur niet zacht dichtvalt maar open blijft uit gewoonte. Waar afwezigheid geen geluid maakt. Ik bouw die ruimte uit gemis, laag over laag, tot het niet meer snijdt maar draagt. Daar hoef ik niets te verklaren. Geen sterke schouders,…

Het spel begint waar de regels ophouden, een plotselinge ren door het gras dat kraakt van licht, voeten die de aarde kietelen tot ze lacht. Takken worden zwaarden, dozen paleizen, een handvol modder is een heel heelal dat ronddraait op de palm, nog niet wetend van zwaartekracht of verlies. Stemmen botsen als bellen in de wind…

Ik lig wakker. Mijn lichaam wil slapen, maar mijn hoofd weigert. Gedachten cirkelen, trekken me terug naar jouw stem — die mij kent, en mij toch niet redt. Ik zie wat overblijft wanneer beloften hun betekenis verliezen: een hemel die uiteenvalt, en een hart dat geen geluid meer maakt. Wat ik nog gezond noem valt langzaam uit elkaar…

De zee klotst voort in eindeloze deining, maar nu zonder daglicht, zonder spiegel van de ziel; zij draagt stilte als een mantel van zwart fluweel, en haar golven, klein en gedempt, fluisteren slechts wat ze niet meer durven zingen. In deze nacht wordt zij korf vol bijen zonder zoem, bos vol wind die zichzelf niet meer beweegt;…

Het gloort in de dagen  welke reeds lengen  doch nu woedt het in dromen  en Insomnia's nachten  Niettemin komen heden naar omstandigheden gewis betere tijden zeker en vast! Het ruist in de zomen der Maenadenrokken het sluimert in testines en ingewanden het maakt ze niets uit  waar of ze landen in krommende tenen in vleermuizengrotten…

De stilte die je naliet is geen lege kamer, maar een kamer die zichzelf heeft dichtgevouwen als een blad dat nooit meer openspringt Toch groeit er iets tussendoor, een dunne, zilveren draad van licht die niet durft te spreken maar wel blijft trillen wanneer de wind van vroeger erlangs strijkt Ik tel de seconden niet…

*173-II* de aarde draait niet om mij maar de conclusie dat ik om de aarde draaide leidt tot kansloze confusie over de rol ‘t perspectief waarin ik mij dan bevind wanneer woorden gelezen over leven worden ‘t zijn wacht niet op mij maar de poging om te achterhalen of ik op ‘t zijn wachten zou heeft onnozele verhalen…

stijf bevroren sneeuw krakend in ‘t gravenbos onder warm gedragen harten de wordingsgang van verder leven van hen die na zijn heengaan bleven in diepe verbonden liefde vol overtuiging van zíjn streven al heerst de winter ijs breekt gezwind de natuur de echo van de vlinder wil aan eenieder van ginder tot hier alle ruimte…

en wij daar zo stil gelegen zo stil gelegen naast elkaar wij verdwijnen wij verdwijnen zwijgend wij verdwijnen kwijnend uit elkaar…

Ook goedemorgen heer Arendsoog ik wens u gelukkig Nieuwjaar maar vanwaar toch die naam van de koning der vogels, de vorst van de lucht gespeld zonder D is Die verDoemd is de D geDeleet? En let ook met uw haarscherpe blik op uw spelling, mijn beste het is toch te erg voor het woord? Het stoort! Dat u sonnet met één N…

Zij zijn met vieren de tijd is van elastiek zorgeloosheid valt als manna uit de hemel jonge stemmen buitelen in het zonnelicht. De kleine bende geeft ruimte aan wind en stroming het zoete leven en de teugels worden uitbundig gevierd een stel stoeiende jongens gewoon een vriendenkwartet. Tot een kille winterstorm het laatste blad…

Mijn hoofd spreekt in kamers die niemand wil verraden. Stemmen glijden langs muren, ze huilen wat ik ben, wat ik nooit zal zijn. Ik voel mijn gedachten breken, als glas dat zacht valt. Ze verspreiden zich, spreiden zich over tafels, stoelen, tussen zinnen die ik niet volg, tussen de stilte die me opeist. Ik zie mezelf in stukken, versplinterd…

Hoe klein ben ik bereid te leven, in kleine kring met kleine wensen op kleine voet, met een kleine mond en een kleine maag? Niet alles te willen beleven, niet alles willen weten, even vlug, zonder belang of rendement zonder aandacht voor mijn omgeving? Zijn het wel offers om zo te leven, of zijn het gewoon stappen naar tevredenheid…

Je blaft in mijn hoofd, zonder huur, zonder schaamte, zet je laarzen op mijn gedachten. Je gilt harder dan gezond verstand, overschreeuwt elk fluistertje hoop, tot er alleen nog echo is. Je noemt je zorgzaam, maar je redt me kapot, redt me de afgrond in, in naam van veiligheid. Je bent geen demon, je bent een bange hond…

Sinds gisteren sta ik dichter dan ooit afgezien van een jaar geleden misschien stil en luister naar de demonen tierend van blinde woede en waanzin met grof geweld schreeuwend naar niemand schietend de gekte kruipt daar waar zij niet gaan kan tienduizend vragen zingende zagen dichter dan geluiddicht onder mijn huid…

De roos geeft haar vlammend rode kleur De wind waait over In de hand van de geliefde Is geen brief nog neergedaald Houdt zij van hem Of is het voorgoed geweest Zij die besluiten denkt hij Beraadslagen daarover in afgelegen werelden Wordt het een huwelijk in maagdelijk wit Of daalt mijn ziel af in het duister Weet toch jongeling De ring is…

Op uw gunst wil ik niet meer wachten, Nu in alle ernst, adieu! vaarwel! Want nieuwe vreugden, nieuwe prachten, Komen bij mij nu alleen in tel. Ik zal, ik moet, ik wil ontvangen, Al het nieuwe dat tot mij komt, En door mijn lieve en zoete zangen Wordt alles blij verwellekomd. Ik neem aan wat zij mij bieden, Juwelen of enig ander ding,…

Ik zag mijn vader dood toen ik al dertig jaar geworden was, toch gaf het mij een harde schok: wij waren altijd goede vrienden van elkaar, maar toen hij daar zo lag en met zijn lippen trok alsof hij snauwen ging - iets wat hij haast nooit deed terwijl hij leefde - leek hij op een dode hond die, voor hij stierf, nog grimmig in het leven beet,…