Alle inzendingen

Is het uit angst om iemand achter te laten dat jij jezelf langzaam uitwist in een leven dat stopt bij jou? Want als jij sterft zonder iets van jezelf achter te laten, zal de wereld je missen als een weduwe. Er zal niets zijn dat jouw blik herhaalt, geen gezicht waarin jouw zachtheid nog even verder leeft. En dat is de wreedste vorm…

Hallo vijand. Alles is gewoon verontrustend als niemand anders bestaat in een wijde omtrek. Vrijwel geen vervroegde nalatenschap die luidruchtig is vergaan. Hallo tegenpool. Zij verdween ongeveer omtrent vóór of nadat jij te zien was in werkelijkheid. Het lawaai is onverstaanbaar uit haar handen geglipt. Niet herinneringswaardig…

Natuurlijk niet de Jood niet de moderne, niet de orthodoxe natuurlijk niet de Israëliet natuurlijk niet maar wie dan wel want er is sprake van genocide een volk dood maken uitmoorden, vermoorden '6 miljoen' Palestijnen vermoord niet in de gaskamers maar door bommen en raketten en hel-duivelse drones wie het weet die mag het zeggen…

De cirkel draait, het haakje sluit, het woord krijgt weer stem en hout. Wat Gutenberg ooit heeft gezaaid, verdwijnt nu in het schermpraat. Vijfhonderd jaar lag alles vast: in zwarte inkt, in lood gegoten. De schrijver sprak, de lezer zweeg, de wereld leek haast dichtgespijkerd. Maar telkens als de taal verandert, begint ook iets in ons…

Het water vraagt geen weg, het stroomt omdat het stromen moet. Het zoekt de laagte, wijkt voor rotsen, een rimpeling die langs de oevers spoelt. Traag en breed door vlak land, dan weer wild, schuimend door een nauwe kloof. Het draagt de bladeren, de boot, de tijd. De stroom kantelt, is nergens thuis en overal tegelijk. Het botst, het…

Terwijl de dichte deur klapt met de ram van een slagboom valt enerzijds de bekende tongklank in anderzijds de kleur van lippendienst het verhaal herhaalt zich een vluchtalarm gaat af er rinkelt een bel in een hoofd iemand leest de ongelezen krant van voor haar geboorte het bericht vermeldt: er is een onbekende fout 4013 opgetreden…

Het huis heeft zich groter gemaakt. Een bloemblad valt op de vloer. Kattenogen kijken door de ramen. Niets passeert. De uitgestorven straten. Het licht verdwijnt achter de bomen. De onaangekondigde dood. De dood is stil.…

Met een stuk of vijftig collegas .....(over thuis, series en werk) pratend passen we de regels aan .....(voor anderen natuurlijk) want er zijn er nooit genoeg .....(ze zijn nooit goed genoeg) dat weten we allemaal .....(men glipt ertussendoor) ja, er is zoveel dat niet deugt want dat is de vrijheid .....(iedereen gaat zijn gang)…

Het lot is nu eenmaal wat het is dat is wat het lot is anders zou het iets anders zijn Als een steen op je pad ligt kun je proberen te duwen tillen en trekken terwijl alles verandert voor je ogen waardoor je kijk op de wereld verkleurt Je kunt dreigen en stampvoeten hoewel het verstandiger is om na te denken verantwoordelijkheid…

Hoe kwijnt in 't ronde 't vogelengerucht, Nu de avond komt op vleuglen luw en loom - Daar zinkt de zon in de vergulde zoom Van 't verre ruim der ongerepte lucht. Breed vloeit, - zoals dit leven in een droom, - Het klare beeld van 't vredige gehucht, In de' effen spiegel van de stille stroom, Waarop geen enkel vluchtig golfje vlucht...…

Toe, vil mijn schaam dat wit konijn, span dat vel en roer de trom. Maak wat koel was kokend en kanonsloop wat was krom. Vel mijn boom de achterdocht en zaag de takken trommelstok van liefde. Drum je namen in mijn bas en maak mij jouw gekliefde. Hou me hou me hou me vast, en kerf uit mij jouw boot. Sla je peddels ritme op mij plat, en…

Boven de gele korenvelden Kijk je mij aan Je fluistert mijn naam in de wind Die rond je torens waait Mijn stappen draag je reeds Mijn hand ligt in de jouwe Mijn hart klopt in jouw zuilen Mijn zingen hoor je binnenin Alles leeft en ik bemin…

De beuk was er reeds lang, Vóórdat ik het levenslicht zag, Is al vele eeuwen oud, Elk jaar een beetje schever. Vraag is nu wanneer ie valt. Wachten duurt steeds langer, Vrees ik overleef dat niet, Je zult zien dat ’t geschiedt, Als ik het loodje heb gelegd. De moerbij bloeit elk jaar, Alleen dit jaar bloeit ie niet, Zou dit d’aankondiging…

Alles wat je niet hebt is opgeschreven in een boek voor later als je niets meer hebt om te liefhebben zoals de wind bloemen die blij zijn met jouw glimlach een zon die over de middag waakt en er is nooit een ooit nu jouw naakte verleden knaagt aan nieuwe liederen vol heimwee misschien mag je even vrolijk dansen met een dichtersvolk in…

hij stak de regels over alsof het smalle sloten waren tussen weilanden in november niet rebels eerder moe van het wachten aan de juiste kant hij liep door rode lichten met de stilte van niemand die nergens meer op stapt mensen noemden het roekeloos maar ze zagen niet dat zijn tenen overstaken zie hij brak uit patronen…

Niets verdwijnt nog werkelijk, misschien daardoor een beladen bestaan alles blijft hangen geluiden overal overstijgen tot menselijk verval gedachten die zich blijven herhalen alsof tijd zelf vergeten is zelfs stilte komt nergens meer tot haar rust ik probeer soms mijzelf te verlaten maar het denken blijft bewegen in de…

Hij stofzuigt en poetst tevens de wc en neemt de badkamer mee doet de vaat met de hand de was in en uit de Miele hangt, vouwt maakt alles netjes aan kant Hij lapt de ramen boent de vloer de trap en het gat verzorgt vers voer en andere benodigdheden om eenvoudig te leven Hij loopt alle dagelijkse ronden ook al is het hondenweer plakt…

Woorden zijn geen keuzes. Een nasleep van iets dat zich al voltrokken heeft voor het begrepen kan worden. Wat “ik” noem is meestal te laat. Een registratie dat al geschreven werd in de marge van bewustzijn. Soms lijkt het op betekenis. Maar betekenis is sloom. Te traag voor wat hier gebeurt. Dus corrigeer ik niet. Ik laat het gebeuren…

Soms sta je stil, of liever, je geest, bij wat je ogen zien, terwijl je leest, met je geestesoog, mentis oculo hoewel dat woord zelfs voor Deus A.I., god der kunstmatige intelligentie niet bestaat, niet te vinden, ongedocumenteerd een neologisme dus, onachterhaald een soort Lof der Zotheid maar dan in 't kwadraat voor Erasmianus Roterodamus…

Toch is er hoop, ondanks de stilte, het wachten op reactie die ik vroeg, maar ooit zal wel een antwoord komen maar nu is misschien nog niet de tijd. Mocht toch mijn ziel het wachten dragen en weten dat er straks weer zon en licht zal zijn en oeverloos verlangen en dat er appels aan de boom gaan hangen. Durf wachten, vragen, zoeken en vertrouwen…

Wij staan op de rand van de afgrond en in plaats van te vallen, tekenen wij een brug in de lucht. Niet God schiep de betekenis, wij hieuwen hem zelf uit de harde rotsen van een zwijgend universum. Er is geen blauwdruk vooraf, geen kosmische hand die ons opvangt. De hemel is een leeg canvas dat angst aanjaagt tot het glanst. Kijk hoe wij…

Lekker gegeten? Voldoende gedronken? Bijzonder contact gehad? Jouw muziek speelde het klaar. De entourage was exact gekozen. De juiste bloemen stonden op tafel. De avond viel romantisch. Men had begrip voor elkaar: gedichten werden volkomen begrepen! Kunstzinnigheid schept voorwaarden. Daar was men het over eens. Betekenis geeft dan…

In het duistere onder van de toren vangt alleen het koord licht, heen en weer onder het luiden van de klok Meteen komen er mensen af op het schreeuwende geheim / Er is nieuws, het laatste nieuws / en ze becommentariëren het touw (nette mensen zijn ontmaskerd hun nevenbelangen onthuld en ondergrondse netwerken ontknoopt) maar…

Ik raak niet vertrouwd met deze wereld hoe ik ook mijn best doe in zuid, noord, oost en west de pest aan het goede mee trouwen zit er dus niet in huwelijk bij voorbaat gestrand ook niet samenwonen, zelfs samen komen stuit tot afkeer van mijn zijn ik ben zeker niet de beste maar ook niet de slechtste vandaag 42 jaar geleden mijn man ontmoet…

Eerste schoolbel jouw lach blijft nog even warm in mijn borst hangen In het eerste trillen tussen ons opent zich iets wat nog geen naam draagt, een zachte spanning die door mijn borst trekt alsof mijn lichaam eerder begrijpt dan mijn gedachten wat ontstaat. Er hangt tussen ons een lichte onhandigheid, bijna teder in haar aarzelende warmte…

Hier lig ik, leeggetrokken grond die doorgeploegd werd wachtend op weer nieuwe zaden. Ik ben in mijzelf gekeerd luchtig omgedraaid in verhelderend licht zonder rancune onder het oppervlak. Mijn bodem is behoorlijk bereikt wat groeien wil bezwijkt hier op en in mij waardoor kunstmatige shit stromen moet uit die spuiten van de mens.…

Bloed ziedt in mijn lied. De vlam is luid. Mijn hart brandt uit. Is mijn eeuwig het eeuwig niet? Mocht mijn eeuwig het eeuwig zijn, Liefde, om uw lamp te voeden, wil ik eindeloos verbloeden in zuivre pijn. --------------------------- uit: Meidoorn (1925)…

het netwerk gloeide aan de hemel waren opwellingen te zien uitlopende kiemen waar je ook ging liggen flonkerde het er ontstonden gebaren uit een rafelige flits van een vrouw die lam van de hitte aan de rand van het water bij elke ademhaling zichzelf leek te beademen als houtskool drie zwarte vlammen nu ze de handen in de…

Aan de einder draaien wieken, Torens spitsen recht omhoog, Rijen wilgen en populieren Perspectieven ’t weidse land, De rug krom gebogen leunend Op een stok, staart d’oude Naar verten achter d‘horizon. De zon brandt in het zenith, ’n Leeuwerik zingt hemelhoog, Koeien loeien, schapen blaten, Kikkers kwaken in het kroos, Dat d’eenden gulzig…

Je bent een oude kat Je lijkt je leventje soms zat Ik heb je meer dan 18 jaar Maar nu is het bijna klaar Je bent nu sloom, je was ooit wild En je vachtje is vervilt Niets krijgt jou meer op de kast Dat lukt niet met je oude bast Met het verstrijken van de tijd Raak ik steeds meer van je kwijt Het moet zo zijn, het doet me pijn De tijd…