inloggen
voeg je poëzie toe

Poëzie

1855 - 1930

poëzie (nr. 5.240):

FABRIEKSROOK

Een vale slang kruipt uit die hellepoort,
Zij zwelt haar flanken op met dof gesteen,
Zij schuift haar gore kronkels langzaam voort,
Wijl nieuwe kronkels baart die mond van steen.
Met duizend tongen speelt zij om zich heen,
Die lekken ’t blauw azuur dat zwijgend gloort,
En de arme ster die nog zo kort maar scheen,
Wordt in de zwadder van haar aêm gesmoord.
En alles om mij heen wordt dof en grauw…
Toch blijf ik droevig nog een wijle staan,
Hopende dat die ster weer schijnen zou.
Zo zie ik wat mij hoog en heilig is,
Omwarreld door der Leugen duisternis,
En ‘k moet bij eigen licht door ’t leven gaan.

---------------------
Gedichten (1884)

gesteen: gesteun
lekken: likken
zwadder: uitgespuugd slijm of speeksel

Schrijver: Jacobus van Looy
Inzender: Redactie, 21 jan. 2021


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

3,3 met 7 stemmen 2.652

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)