Poëzie van Paul van Ostaijen

1896-1928

Laatst toegevoegde poëzie (nr. 100):

WEDERZIEN

Nu je, onverwacht, gekomen bent,
Voel ik me weer ’n zwak man,
En hoe ik m’ook overtuigen wil dat je liegt,
Ik kan
Het niet, en weer is het mijn hart dat mij bedriegt.

Je hebt ’n zakdoek, die naar Eau de Cologne ruikt.
Nu ben ik niet meer overtuigd,
Ik wankel weer en kan geen woorden vinden;
Ik ben zo’n arme boeteling
En laat me graag de handen binden
Door je heerlike, oneerlike lach.

Desember 1915

----------------------------
uit: Music-Hall (1916)