Poëzie van Jacobus Bellamy

1757 - 1786

Laatst toegevoegde poëzie (nr. 30):

De vergeefse proefneming

Laatst was ik bij mijn Fillis
Zij zat een wijl te peinzen,
maar in het einde vroeg zij:
'Weet gij wat een kusje is?'

Ik zei: "Mijn liefste meisje,
dit is te filosofisch.
Een kusje lat zich voelen,
doch laat zich niet beschrijven.

Misschien dat wij het wezen
als ook de aard der kusjes
door dadelijke proeven
wel min of meer ontdekten."

Ik greep haar in mijn armen
en drukte mijne lippen
op haar bevallig mondje.
Nu kusten wij elkander
op allerhande wijzen.

Ik bleef schier onbeweeglijk
op hare lipjes kleven.
Doch na zo vele proeven
was 't ons nog gans onmooglijk
een kusje te beschrijven.

Ik zei: "Mijn lieve Fillis,
wij zullen het nooit ontdekken!"

'Wel', zeide toen mijn meisje,
'laat gij de hoop reeds varen?
Wie weet, zo wij de proeven
te meermaal weer hervatten,
of wij het niet ontdekken!'